Land of the Free, Home of the Brave

De Amerikaanse President Obama lijkt het even niet zo makkelijk te hebben. Een aantal aanhangers reageert teleurgesteld omdat na iets meer dan één jaar het paradijs op aarde nog steeds niet is gerealiseerd. En ‘the looney-right’ houdt vol dat Obama feitelijk Osama heten zou, een marxistische communist is, van Arabische komaf zou zijn en eigenlijk geen Amerikaan is.

Het is en blijft jammer dat mensen hun oude kranten en tijdschriften zo slecht bewaren. Wijlen Franklin Roosevelt (President van ’33-45) werd er van beschuldigd niet alleen een vuile communist te zijn, maar ook eigenlijk als Rosenfelt geboren te zijn. Bovendien zou hij in het geniep joods zijn en daarom zo tegen die aardige Hitler tekeer gaan. Roosevelt’s opvolger Truman (President van ’45-’53) was volgens sommigen iemand met het achterbakse plan om met name het Pentagon met communisten te infiltreren. Het aan de macht komen van Mao in China was uiteraard ook te wijten aan Truman’s boosaardig gekonkel.

Totale idiotie is nu eenmaal een virus dat bij een aantal racistische blanken in de Verenigde Staten periodiek de kop opsteekt. Het feit, dat Sarah Palin aanstalten maakt om op de golven van deze beweging mee te surfen, ondergraaft deze stelling bepaald niet.

U behoeft zich nog niet onmiddellijk vreselijke zorgen te gaan maken. Clinton stond er in de opiniepeilingen na één jaar presidentschap beroerder voor. En we herinneren ons allemaal dat hij – ondanks allerhande leuke geschiedenissen met dames – na acht jaar met een recordhoge populariteit afscheid nam. Daarbij moet dan wel opgemerkt worden dat hij na z’n eerste anderhalf jaar zijn aanpak vrij rigoureus omgooide en de Republikeinen in Huis en Senaat behoorlijk agressief aanpakte.

Obama zal dus wat herbezinning moeten plegen, wat minder zalvende woorden en een wat steviger aanpak van de tegenpartij zullen goede diensten kunnen bewijzen. Het zo begeerde paradijs zal hij ook in acht jaar niet tot stand brengen, maar de hype van ‘ook al weer mislukt’  is op z’n minst wat voorbarig.

Aan de bovenkant van dit stukje vindt u een voorbeeldje, van de onsmakelijke wijze waarop sommigen hun ‘gedachtegoed’ menen te moeten uitdragen.

Bouwen aan het Merk

What’s in a Name …

U heeft een naam, zoveel is wel zeker. Misschien bent u heel blij met uw naam. Ook kan het zijn dat verdriet en woede u bespringen steeds als u aan uw naam denken moet. Wellicht ook heeft u – voor publiek gebruik – uw naam herzien. Een ooit redelijk bekende omroepfiguur ontving bij z’n geboorte als achternaam Pannenkoek. Omdat hij vermoedde dat dit gegeven z’n groei in de samenleving niet helpen zou, bracht hij een wijziging aan: ’s Gravenzande.

Bij sommigen bevalt de voornaam niet. Marijke kan dan plots Christine worden en Liesje kan, schijnbaar zonder reden, in Kyra ontaarden.

Vanzelf kan ook nog iets anders in de weg zitten. Uw lieve ouders stonden in de Tweede Wereldoorlog niet echt aan de goede kant, en doneerden u de toepasselijke voornamen Siegfried Adolf Benito Anton. Het simuleren van een andere voornaam is dan begrijpelijk, en kan helpen allerhande meewarige blikken te voorkomen.

Door ouders bewonderde artiesten brengen naamsgewijze ook veel narigheid teweeg. Een jongeman Elvis stelde zich ooit aan mij voor. In combinatie met zijn oer-Hollandse achternaam was het zogeheten overall effect bepaald lachwekkend. Ook de opkomst van het groepje ABBA heeft destijds voor vrij veel vrolijke treurigheid in het naamwezen gezorgd, trouwens.

Omtrent mijn naam ben ik redelijk content. Types die voor gevat door willen gaan wensen nog wel eens de vraag op te werpen: ‘familie van de restaurants?’ Maar een nors ‘nee ik houd niet van een kers op de appelmoes’ wil dan meestal wel volstaan.

In vergleden tijden wilden sommigen wel een informeren ‘familie van de zangeres?’, waarmee ze dan de even onstuitbare als onaanhoorbare Ria Valk bedoelden. Geheel in strijd met de waarheid heb ik op die vraag altijd bevestigend geantwoord. Om het realiteitsgehalte van die leugen nog wat op te krikken vertelde ik er dan altoos bij dat m’n zusje dacht dat artiestennamen kort dienen te wezen. Deswege het schrappen van ‘van der’.

Er heeft nooit iemand na dit verhaal in mijn bijzijn kritiek op deze toch wel vrij beroerde zangeres geuit.

Wellicht dat ik iets goedmaak door u nu – geheel belangeloos – de volgende prachtvertolkingen aan te bieden: Rocking Billy, De Liefde van de Man gaat door de Maag, Casanova, Leo en Er Hangt een Dame aan de Dakgoot.

Artikel 361 en Een Nare Smaak

Soms – heel soms – plaagt een onbevredigd gevoel me. Ik schijn daar over het algemeen wat weinig aanleg toe te hebben. Maar toch, deze week waren er twee kwestietjes die vooralsnog m’n ergernis opwekken.

Over het eerste wil ik het maar heel even hebben. Het wat al te triomfantelijk gejuich van al diegenen die twijfelen over de menselijke invloed op het klimaat. Wanneer u dit logje terug leest – sterk aanbevolen – ziet u dat ook ik tot die groep behoor. Toch lijkt het me dat al te verheugd gekrijs op dit moment wat misplaatst is. Het verwijt aan al die Gore-adepten was immers dat zij hun mening tot een geloof uitriepen. Het daartegenover verheugd uitdragen van een ander geloof lijkt me geen sterke manier om iemand te overtuigen. Ik denk dat het gesprek over feiten moet gaan, het inpeperen van het eigen gelijk is de slechtste manier om onzekerheden op te lossen.

De tweede zaak ergert me beduidend meer:

Vandaag een week geleden zagen we op onze tv (Zembla) een opsomming van zo’n 90 officieren van justitie die zwaar hadden geblunderd. Geen kleine foutjes overigens: verslagen van (bij wet verboden) telefoontaps met advocaten in strafdossiers opnemen, onware verklaringen tegenover de rechters afleggen, ontlastend bewijs verzwijgen en buiten de dossiers houden. En zo nog het een en ander.

We zagen ook Harm Brouwer (de voorzitter van het College van Procureurs-Generaal) die zijn personeel wat vermoeid afschermde. Ja, natuurlijk liet het Openbaar Ministerie fouten niet ongemerkt passeren. En nee, hoe er dan in die zware gevallen opgetreden was gaat ons niets aan. Hoe het mogelijk is dat in een aantal gevallen regelrecht liegen en achterhouden van bewijs gevolgd werd door een behoorlijke promotie bleef onverklaard.

Daar wringt iets.

Natuurlijk behoeft niet iedere fout voor de ganse bevolking breed uitgemeten te worden. Maar het – bijvoorbeeld – bij de Schiedammer Parkmoord tot tweemaal toe glashard voorliegen van de rechters ligt toch misschien net iets anders. Het lijkt er op dat het hier om een zwaar ambtsmisdrijf gaat. Dat mede door dat volgehouden liegen iemand onschuldig voor jaren achter de tralies verdwijnt maakt de zaak wel heel triest en ernstig.

Maar wat achteraf het meest dwarszit is de tegenstelling tussen de openbare veroordeling van een onschuldige, en de achter gesloten deuren afgehandelde promotie van de liegende Officieren van Justitie.

Het laat een nare smaak in de mond achter.

Oude Zeemanswijsheid V

Piesen van de hoge mast
vindt men soms vrij ongepast

Bijna een uitdaging overwonnen …

M’n goede echtvriendin (voor u Mevrouw Une Journée Bien Remplie !) was de opinie toegedaan dat ik vandaag m’n lichtje maar weer eens op die rare Wilders moest laten schijnen. Ze wil dat ik u even uitgebreid én duidelijk ga uitleggen hoe wij over dat besluit denken om die man niet al z’n achttien getuigen voor de Amsterdamse Rechtbank te gunnen.

Als het tussen u en mij blijft: het zal me worst wezen.

Natuurlijk is man’s vreemde opvatting, dat wie de waarheid spreekt niet strafbaar kan zijn, volslagen flauwekul. Een eenvoudig voorbeeld volstaat: stel ik heb mijn buurman ooit een bordeel zien verlaten – mijn buur doet zoiets niet, maar stel – dan nog ben ik strafbaar wanneer ik hem, bijvoorbeeld in de volle Kalverstraat, aanroep als hoerenloper. Smaad noemen we dat dan. Laster wordt het pas wanneer ik ook het incident bij dat bordeel verzonnen zou hebben.

Slechte verstaanders moeten nu maar even in de waan blijven dat ik zou denken dat de peroxide treiteraar waarheid spreken zou.

Is ze er dus toch in geslaagd me er iets over te laten zeggen, ik leer het nooit.

Om m’n stemming weer goed te krijgen een tweetal clipjes over vriendjes van onze favoriete huisdieren.

Verschuivende Meningen 2

Op 6 januari sprak ik u toe over het misverstandje dat wij – als samenleving – de dragers zouden zijn van een aantal redelijk denkbeelden. Die gedeelde noties houden we vaak voor onvergankelijk en we gaan er uit dat die (voor-)oordelen in verleden, heden en toekomst waardevast zullen blijken.

Dat dit verschijnsel tot grappige of irritante uitwasjes kan leiden blijkt van tijd tot tijd. Mijn favoriete stripfiguur Kapitein Rob wordt soms verweten dat alle boeven in zijn avonturen van duidelijk niet-Nederlandse komaf zijn. Duitsers , Italianen, Amerikaanse gangsters, Aziaten en andere niet-hutspot-eters vullen de pagina’s regelmatig met vuige streken. Sommigen vinden dat vandaag de dag onoverkomelijk. Het aardige nu is dat ten tijde van de publicatie helemaal niemand aan die zaken aanstoot nam. Kennelijk vond ook het lezerspubliek het volmaakt aannemelijk dat een gedegen Hollandse zeeman nimmer op geboefte van vaderlandse afkomst stuiten zou.

Een ander voorbeeld wordt uiteraard gevormd door de lieden die met terugwerkende kracht Kuifje tot racist uitroepen vanwege het album Kuifje in Afrika. Treurig, als het niet zo op de lachspieren zou werken.

In NRC-Handelsblad troffen we deze dagen een vroegere cultuurredacteur Reinjan Mulder (ja, alweer zo’n babyboomer jongelui). Hij heeft de tv-serie Bernhard, Schavuit van Oranje bekeken. Omdat het natuurlijk beneden het niveau van een oud-cultuurredacteur is om z’n mening te baseren op een tv-reeksje, verzon hij een wat doorzichtige list. Na lezing van Fasseur’s werk over Juliana & Bernhard (2008) en na lezing van Bernhards postume Volkskrant-interview (2004), was hij tot de conclusie gekomen dat het Prins Bernhard Cultuurfonds een andere naam dient te krijgen.

Zo’n man neemt in ieder geval jaren de tijd om over iets te prakkiseren!

Het Prins Bernhard Cultuurfonds werd in augustus 1940 te Londen opgericht, tegenwoordig geeft het fonds subsidies een culturele initiatieven en natuurbehoud.

Vanzelf wist in 1940 nog niemand dat Bernhard een behoorlijk aantal avonturen buiten het echtelijk bed op z’n naam brengen zou. Bovendien kon men ook nog niets vermoeden over de Lockheed-affaire (1976). Het aardige nu is, dat al deze kwesties nooit iemand op het idee brachten de naam van het fonds te wijzigen.

Je mag er trouwens niet aan denken dat het fonds hierdoor op het idee gebracht zou worden om lieden die vreemdgaan en/of financieel niet geheel kosjer zijn te boycotten. Het totaal van de uitgekeerde subsidies zal dan op jaarbasis de € 10,- waarschijnlijk niet overstijgen.

Ik liet u eerder al zien dat ook in de reclame vaak sprake is van nogal verschuivende ideeën over wat wel en niet acceptabel gevonden wordt. Een paar voorbeeldjes kan ik nog aan het eerdere stukje toevoegen.

Nieuwe Zedelijkheid

Mag ik vanwege de actualiteit van gisteren dit stukje van 17 maart 2008 nog even onder de aandacht brengen? De Eerste Kamer heeft inmiddels de zijde van Harm-Evert Waalkens gekozen … It’s a silly old world.

Voor u hoop ik dat het bovenstaande plaatje u geen vurige lustgevoelens bezorgt. In dat geval namelijk staan u barre tijden te wachten. Het kamerlid Harm-Evert Waalkens (PvdA) heeft het initiatief genomen om onzedelijk handelen met dieren te verbieden.

Let wel, het gaat onze Harm-Evert geenszins erom aan dieren toegebracht leed te voorkomen en/of te bestraffen. Zou dat zijn opzet zijn dan lagen andere maatregelen meer voor de hand. Hij zou bijvoorbeeld zijn melkveehouderij en zijn vleesveebedrijf te Finsterwolde kunnen sluiten en de daar aanwezige levende have de vrijheid hergeven.

Nee, het leed aan dieren toegebracht heeft hier hoegenaamd niets mee te maken. Dat zou ook moeilijk kunnen, immers Midas Dekkers heeft ons nog maar een paar jaar geleden op onderhoudende wijze beschreven hoe redelijk onschuldig de geslachtelijke praktijk met dieren vaak schijnt te zijn. Bovendien tegen mishandeling van dieren zijn al heel wat wettelijke bepalingen van kracht.

Bij het aanschouwen van de heer Waalkens vat wellicht de gedachte post dat hier sprake zou kunnen zijn van enige jaloezie. Zo in de trant van ‘Ik nooit seks, maar dan ook helemaal niemand!’ Maar ook dat blijft gissen natuurlijk.

Misschien kunnen we dit soort geneuzel oplossen door het aantal leden van de Tweede Kamer weer terug te brengen tot 100 in plaats van de huidige 150. Het lijkt overduidelijk dat de dames en heren veel te veel tijd over hebben en die tijd aan flauwekul besteden.

Nestor alsmede Blake & Mortimer

Een paar maanden neem je min of meer onvrijwillig verlof van je logje en prompt besluit de wereld om gewoon door te draaien. Alsof er niks aan de hand is zogezegd. Nu de ingrijpendste medische stress van ons afgevallen is wordt het tijd om, ook voor wat betreft het onvolprezen beeldverhaal, de draad weer op te nemen.

Van twee van mijn favoriete strips was men zo stoutmoedig (of brutaal) om, tijdens de tijdelijke absentie, nieuwe delen het licht te laten zien.

Het Opdringerige Lijk van Plaine Monceau

De schepping van auteur Léo Malet Nestor Burma begon zijn leven als hoofdpersoon in een groot aantal van Malets zeer lezenswaardige boeken. Ook werd een aantal verfilmingen over deze wel zeer Franse private-eye in de loop der jaren – meestal in de typerende naoorlogse sfeer – op het witte doek gebracht. Helaas niet in Nederland, uiteraard zou ik bijna zeggen. Maar mocht u de Franse taal machtig zijn en uw kabelprovider is u welgezind zijn, dan geniet u het voorrecht om met name in de zomermaanden nog dikwijls van een serie omtrent Nestor Burma te kunnen genieten.

De roemruchte Franse uitgever van bandes dessinées Casterman wist omstreeks het begin van de jaren ’90 de geniale tekenaar Jacques Tardi te bewegen om Burma’s avonturen in een degelijke stripreeks onder te brengen. Prachtwerk, dat geen liefhebber zal willen missen. De reeks is in later jaren door Moynot overgenomen en blijft onverminderd een monumentje. Buitengewoon aardig is bovendien dat ieder deel zich in een verschillend arrondissement van Parijs afspeelt, waarbij aan het realiteitsgehalte buitengewone aandacht werd besteed. Ook het nu verschenen werk is weer voer voor genieters.

Detective Nestor Burma (u vindt meer over hem door in de rechterkolom op het betreffende onderwerp te klikken) trekt lijken aan. Maar in zijn branche kom je die hoe dan ook vaak tegen. Het begint al in een herenhuis in Parijs waar een ingenieur/uitvinder dood bij het bed ligt waarin zijn vrouw zich niet minder dood bevindt. Voor Burma lijkt dit niet zomaar een familiedrama, hij voelt dat er meer achter steekt. Dus trekt hij op onderzoek uit, wat moet een privé-detective anders? Ondermeer krijgt hij te maken met een actrice die merkt dat een dubbelgangster naakt poseert onder háár naam. Omdat ze wil voorkomen dat dit nog eens gebeurt, belast ze Burma met de opsporing van de boosdoenster. Ze ziet een toekomst voor het wicht als stand-in. Op die wijze kan verdere schade aan des actrices reputatie wellicht voorkomen worden. Dan is er is ook nog een oud dametje dat in het huis woont van kunstschilder Frédéric Langlat. Wat is er voor bijzonders aan het huis dat te maken kan hebben met de dood van de ingenieur?

Zoals elke hardboileddetective is de zelfverzekerde Nestor Burma een roker (in dit geval een pijp), draagt hij een lange overjas en hoed (het is het jaar 1959), belandt steevast met een schone in bed, moet zich nu en dan weren tegen smerige streken en personen die hem lijfelijk kwaad willen doen. Dit laatste grotendeels omdat hij zich als een goede detective een weg naar de waarheid baant, een waarheid die je als lezer beslist niet zelf kan achterhalen. Schrijver Léo Malet wist zijn personage aldus perfect te typeren. Jacques Tardi was het rastalent om er een groezelige film noir-detectivestrip van te maken. Eerst nog in zwart-wit, later in kleur dat geen enkele toegevoegde waarde bood, nu nog steeds niet overigens. Emmanuel Moynot is geen Tardi, al brengt hij z’n eigen niet geringe kwaliteiten mee. Een regelrechte aanbeveler, al was het maar om de prima weergegeven Parijse sfeer in de jaren ’50, de wel heel nauwkeurig aan de realiteit ontleende locaties en de fraaie weergave van het 17e arrondissement dat gelukkig wat minder in de plattoeristische belangstelling staat.

Blake en Mortimer, De Vloek van de Dertig Zilverlingen

Mortimer is uitgenodigd in Griekenland voor een schokkende archeologische vondst: de dertig zilverlingen van Judas. Wie ze aanraakt, krijgt de toorn Gods over zich! Vallen de zilverlingen in slechte handen, dan dreigt de hele mensheid er onderdoor te gaan. Net nu Olrik (!) wist te ontsnappen uit de gevangenis van Jacksonville (USA).

Met dit verhaal lost Jean Van Hamme – acht jaar na Bericht uit het verleden – de hooggespannen verwachtingen in.

Vanzelfsprekend blijf ik onverminderd de avonturen van de legendarische speurders Blake en Mortimer volgen. Het spijt me temeer te moeten vaststellen dat het wellicht – los van commerciële redenen – verstandig zou zijn een punt achter deze fameuze reeks te zetten. Plot noch tekenwerk van dit verhaal kunnen – naar mijn smaak – in de schaduw staan van het werk van Edgar P. Jacobs. Er mist steeds iets essentieels: het plezier, de spanning, de opwinding over (de helaas steeds minder bedreigende) Olrik. Kortom wat eens geniaal was lijkt onder de handen van Jacobs’ opvolgers een min of meer vlot maniertje te worden. Helaas.

Oude Zeemanswijsheid IV

Met een anker van katoen
kan de schipper niet veel doen