En in die volgorde: de eerste gedenkt zijn jaardag op 30 januari en m’n broertje doet hetzelfde op 31 januari. De hierboven geplaatste foto dient om aan te tonen dat ook de laatste trends op het gebied van lichaamsverzorging niet aan de aandacht der heertjes ontsnapt zijn! Van Harte Knapen!
Eén van de bekendste pleinen van Antwerpen is de Groenplaats. Ge komt daar lopend vanaf het Centraal Station – de Keyserlei en Meir volgend – vrijwel vanzelfsprekend terecht.
Iets over de historie van dit oude plein ter overdenking wanneer ge, gezeten op een van de vele terrasjes, aan een bolleke nipt.
Wie in romantischer tijden te Antwerpen op vrijersvoeten een afspraakje maakte met zijn beoogde liefje, deed dat onder het horloge aan het Centraal Station of op de Groenplaats. Waarom dat daar placht te gebeuren is niet helemaal duidelijk, maar traditie is er om gehandhaafd te worden. Het zal ongetwijfeld met de algemene bekendheid van deze beide plaatsen te maken hebben gehad.
De Groenplaats is en was in ieder geval het plein van het gewone volk. Het plein was al in de 19e eeuw de ontmoetingsplaats voor Antwerpenaars. In 1833 besloot het stadsbestuur derhalve om er 12 stenen banken te plaatsen. Men wilde daarmee tegemoet komen aan de groeiende populariteit van het plein bij wandelaars en verpozers. Wie zich op de Groenplaats wilde vertonen moest zich wel naar behoren gedragen. Samen met de bankjes zette het stadsbestuur er ook een brandweerman neer. Deze diende vanaf het middaguur ervoor te waken dat de goede zeden werden gerespecteerd.
Sinds die tijd is de Groenplaats, die ook nog een blauwe maandag als Place Rubens door het leven ging, altijd een van de belangrijkste plekken voor de Antwerpse bevolking geweest. In het begin van het Hollandse bewind (1814-1830) herdoopte de verfranste vroede vaderen het Groenkerkhof in Place Verte. Toch was reeds sinds 1784 er geen dode maar naar een laatste rustplaats gebracht aldaar in de schaduw van de kathedraal. Na die sluiting begon de begraafplaats te verpauperen.
In 1804 kreeg het vroegere kerkhof zijn huidige oppervlakte van één hectare. Rond het plein verschenen paaltjes, met elkaar verbonden door een ketting. Er werden 121 lindebomen geplant. Die bepaalden het groene gezicht van het plein. In 1843 werd het standbeeld van Rubens – ook de Nederlandse nationale schilder tot het door de afsplitsing in 1830 voor de Ollanders noodzakelijk werd Rembrandt te herontdekken – op het plein geplaatst.
Nee, geen plaatsje in het zuiden van Duitsland. Nee, evenmin een beschrijving van de aldaar in zwang zijnde gewoonte om gevulde varkensmaag te eten onder de begeleiding van 5 liter bier. Smerig eten trouwens: gevulde varkensmaag.
Solden is afgeleid van het Franse Soldes (alhoewel de Vlamingen zullen volhouden dat het net andersom is) en betekent uitverkoop. En dat betekent weer ellende.
Anders dan in Nederland kent men in België nog een echte aan wettelijke regels gebonden uitverkoop, deze duurt van 1 tot en met 31 januari en geen dag langer.Deze regeling heeft verschillende gevolgen. Je wordt niet gedurende het ganse jaar geconfronteerd met allerlei halfgare middenstanders die idiote partijen troep onder het mom van uitverkoop proberen te slijten. Da’s mooi.
Het nadeel is dat men alhier de uitverkoop al van verre aan ziet komen, zich er op voorbereidt en met strijdplan en al tot de aanval overgaat.Er zijn veel mensen die de eerste werkweek van januari telkenjare vrijaf nemen teneinde zich volop aan de Solden te buiten te kunnen gaan. De winkelstraten zijn die eerste weken dan ook vervuld van koopjesbelust volk dat gewapend met grote tassen van modemagazijn naar modemagazijn snelt teneinde in een zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk geld over de spreekwoordelijke balk te keilen. Niet alleen Belgen! Nee ook vanuit Nederland komt men in horden en speciaal in de hotels rond de Keyserlei wemelt het van Nederlanders (vooral vriendinnenclubjes, spijt me het is de waarheid) die op koopjesjacht zijn. In de avonduren en tijdens de lunchpauzes worden de ‘bespaarde’ gelden overigens met bekwame spoed weer in gezellige rondjes omgezet.
Dat betreft de eerste week of weken van de solden. Nu de 31 januari alras nadert is de situatie aan het front ingrijpend gewijzigd. Gesteld voor de keuze tussen wegkeilen, nog een jaar bewaren of verkopen tegen weggeefprijzen kiezen winkeliers unaniem voor het laatste. Dit betekent dat rond het laatste weekend van de solden de kortingen wel tot zo’n 80% kunnen oplopen.
De gevolgen zijn er naar! Bij C&A, Peek & Cloppenburg, Kenzo, America Today, Benetton, Claudia Sträter, Diesel, Esprit en hoe ze ook nog meer heten mogen heersen toestanden die de 3 dolle dagen van de Bijenkorf doen verbleken tot het niveau van de crematie van een eenzame bejaarde-zonder-familie. Het wachten lijkt me slechts op het moment dat de dames met elkaar op het mes gaan.
Waarom dit alles? Welnu, ik moet – bij gebrek aan een klaagmuur alhier – m’n leed ergens kwijt. Anneke besloot uitgerekend heden dat er een nieuwe pantalon diende te worden aangeschaft……Vat u ‘m?
Waarom, zo vroeg de oude makker mij, plaats jij bij de door jou frequent bezochte logs dat van Anja Meulenbelt? SP, da’s toch niet jouw cup-of-tea?
Klopt. SP is niet mijn voorkeur. Kwestie van achtergrond en temperament vermoed ik. Kan me niet voorstellen er ooit op te zullen stemmen. Ondanks al m’n afkeuring van een groot aantal PvdA-zaken sinds Kok breng ik met toenemende aarzeling nog steeds m’n stem op die club uit. Eigenlijk stem ik nog steeds op Den Uyl in de waarschijnlijke vergeefse hoop dat dat 2e kabinet-den Uyl (spreiding van kennis, macht en inkomen) er op de één of andere manier ooit nog van zal komen.
Waarom dan toch dagelijks het log van Anja gelezen? Vooral omdat het mens deugt en wat te zeggen heeft. Haar oprechte betrokkenheid bij de zaken die ze ter hand neemt staat voor ieder die met open blik leest buiten kijf. Het werk dat ze met en voor haar stichting Kifaia in Gaza verricht: chapeau! Ben ik het met haar eens? Soms wel, heel vaak helemaal niet of grotendeels niet.
Daarbij komt dat het log zeer leesbaar is. Dat komt door de vrij strakke regie-met-spelregels die ze hanteert. Het gebruikelijke getier van allerhande rabiate idioten die vaak onder schuilnaam hun gif spuien wordt daardoor buitenboord gehouden. Komt de inhoud bepaald ten goede.
Kan ze irriteren? Vaak wel. De van tijd tot tijd opduikende gewoonte om opponenten huiswerk op te geven in de vorm van leestaken vervult met een mengeling van ergernis en lachlust. Wat ook bevreemdt is de plaatsing van reacties die onverholen bewondering voor Anja uitdrukken. Eigenlijk wat gênant. Als iemand me zo voor m’n aangezicht zou prijzen zou ik toch eerder het gevoel krijgen me van schaamte te moeten verschuilen.
Het op het log steeds weer terugkerende conflict in het Midden-Oosten, begrijpelijk gezien de betrokkenheid hierboven vermeld, wordt behandeld in het kader van 3 of 4 paradigma’s (denkmodellen die de werkelijkheid moeten verklaren). Die paradigma’s zijn kennelijk door Anja en Harry van Bommel opgesteld en door het SP-bestuur aanvaard. Mij komen ze wat te simpel en ongenuanceerd voor. Een beetje zoals die reclame: Iedereen heeft ander haar, daarom hebben wij 3 soorten shampoo. Maar lezenswaard en nuttig om de gedachten te scherpen is het zeker.
Zodoende…..
’t is al eerder gezegd culinair is het hier in Antwerpen genieten geblazen.
Zonder Johannes van Dam, de onvolprezen columnist van ‘Het Parool’ en auteur van de onmisbare ‘De Dikke Van Dam’ concurrentie aan te willen doen toch een paar kleine tips omtrent gelegenheden die u bij het bezoek aan de Sinjorenstad natuurlijk rustig mag overslaan, maar dat is dan geheel voor eigen risico.
Dagelijks van 08.00 tot 18.00 uur is in de Volkstraat op nummer 17 de Biologisch Dynamische Bakkerij geopend. Het adres voor een eenvoudige, smakelijke doch voedzame lunch. Notentaarten, speculaas en prachtig brood op fantasievolle wijze bekleed met hoog kwalitatieve salades en ander niet te versmaden beleg bezorgen de wandelaar een streling van het gehemelte. Let op de authentieke inrichting van deze eerlijke zaak en de oude broodrekken. Vergeet niet de attente bediening te complimenteren.
Bitterzoet, Kronenburgstraat 41D, oogt als een simpele koffiebar. Ook hier geldt dat men zich door de zeer simpele inrichting niet dient te laten bedriegen. Smakelijke soepen, origineel samengestelde lunchgerechten naast eerlijke broodjes en dat alles charmant en voorkomend aangereikt door de voortreffelijke uitbaatsters, zie ook de foto hierboven.
Het Centraal Station verlatend hebt ge de neiging onmiddellijk de rechtuit de Keizerlei op te stiefelen. Bedenk u wel. Aan de rechterzijde van het station – naast de ingang van de fameuze Zoo – bevindt zich Paon Royal. In een ambiance van het begin van de vorige eeuw vindt ge hier de voortreffelijkste garnalencroquetten. Het personeel zou attenter kunnen, de bejaarde madammekes nippen aan hun glaasje rood, de zon schijnt naar binnen, het Astridplein is vol met tierig volk. Het leven is goed.
Op de Vlaamse Kaai treft ge op nummer 17 Kommilfoo. Een prachtig gerestaureerd pakhuis waar ge u door de chef kunt laten verrassen. Dagverse spullen in zeer ongedachte combinaties. Geniet van ‘Gastronomische Wandeling’ met de verschillende aangepaste wijnen. Laat u door de zeer attente en vriendelijke bediening verwennen. Na de genoten maaltijd dient u niet te verzuimen de omgeving te verkennen. ‘Op Zuid’ is de wijk voor de nieuwe chic van Antwerpen.
De Antwerpse top wordt bereikt door de ‘Kleine Zavel’, Stoofstraat 2. In een interieur van gestapelde kratten en bestofte wijnflessen geniet u ontspannen van oesters, kreeft, zwezerik en garnalen. Een in oorsprong volkse keuken wordt hier op basis van pure kwaliteit tot een absolute genieting verheven. Wie hier niet voldaan en nagenietend vandaan gaat zal geen plaats kunnen vinden waar hij wel aan zijn trekken komt.
Tja, je plaatst een tussenzin op je weblog en maakt kennis met het fenomeen van de anonieme verwijten. Wat heb ik misdaan?
Op de 23e januari schreef ik ondermeer op dit log: “Op de Lagere School (die tegenwoordig basisschool heet teneinde het feit te verduisteren dat aldaar geen basis meer wordt gelegd)….’
Prompt trof ik bij thuiskomst gisteren (te Brussel wat Franstalige dvd’s gescoord) een tweetal onverholen kritische reacties aan. Dat mag en is zelfs min of meer de bedoeling van een log als dit. Het wordt natuurlijk minder wanneer beide verschillende emailadressen van dezelfde IP afkomstig blijken te zijn, en het wordt nog minder wanneer de beide opgegeven emailadressen niet blijken te bestaan. Kortom anonieme post, en dus niet rijp voor plaatsing op dit logje.
Het wantrouwen mijnerzijds werd gewekt doordat in beide emails de lieftallige schrijver/schrijfster meende me te moeten uitmaken voor een ‘oude knar’ die van het nieuwe leren niets begrijpt.
Daar zit je dan. Dat van oude knar is natuurlijk geheel juist, spot-on zouden m’n zoontjes vermoedelijk zeggen. De vraag of ik van het zogeheten nieuwe leren iets begrijp is daarmee denk ik nog niet geheel beantwoord.
Het kan zijn dat ik me te zeer erger aan allerhande types die het onderwijs de oplossing voor maatschappelijke problemen willen laten leveren en daarbij vergeten dat het wellicht verstandiger zijn zou ons nakroost wat gedegen taal-, reken-, aardrijkskunde en geschiedenisonderwijs enz. bij te brengen. U, lezer vormt zelf uw opinie maar.
Jongstleden zondag was het weer eens zo ver: een frisogende jongeman luisterend naar de naam Tofik Dibi sprak ons om even over twaalven vanuit het programma Buitenhof toe. De boodschap was eenvoudig: Op de basisschool moet een nieuw vak worden geïntroduceerd t.w. MEDIAKRITIEK!
Deze sympathiek ogende jeugdige kracht legde uit dat onze prille navolgers aan velerlei invloeden vanuit de media blootstaan. Ze krijgen daar ongezonde ideeën van, gaan zelfs teveel eten, bekomen een foutief zelfbeeld (verdomd, dat zei hij letterlijk) en nog wat meer kommer en kwel.
Als oude knar kon ik gelukkig in mijn boekenkast onmiddellijk een rapportje uit 1952 terugvinden. De titel luidde ‘De maatschappelijke verwildering der jeugd.’ In dit rapport werd namens de toenmalige minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen uitgelegd dat de kindertjes door radio, film, beeldroman en andere passieve recreatie ‘wegzakken uit het door traditie, door sociale gewoonte, moraliteit en geloof geordend leven van vroegere historische phasen.’
Kort daarop verbood de toenmalige staatssecretaris Cals stripboeken op lagere scholen. De reden waarom zoveel van mijn generatiegenoten het werk van Dick Bos onder de lessenaartjes van hun schoolbankjes moesten lezen. En een fantastische stimulans voor de populariteit van strips.
Merkwaardig toch: steeds weer staan er mensen op die menen dat de jeugd door informatie en media naar de knoppen gaat. Een verband dat nog nooit op ook maar een beetje overtuigende wijze is aangetoond.
Is dat erg? Welnee. Wie denkt jeugdigen te kunnen afschermen voor de wereld vecht tegen windmolens en moet daar vooral naar hartelust mee voortgaan.
Anders wordt het wanneer de bedenker van zulke plannetjes enige invloed zou hebben. Wat dat betreft is het een geruststelling dat Tofik Dibi, kamerlid voor Groen Links, vooralsnog de status van backbencher niet overstegen is.
Op de Lagere School (die tegenwoordig basisschool heet teneinde het feit te verduisteren dat aldaar geen basis meer wordt gelegd) las in de 4e klas – nu 6e leerjaar – meester Rogaar ons een spannend boek voor. Het behandelde de avonturen van een Russische timmerman in Zaandam. Bij nader inzien bleek die timmerman een buitengewoon aardige en nobele man te zijn. Bij nog nader inzien bleek hij de Russische Czaar Peter de Grote te zijn die om zijn rijk economisch vooruit te helpen naar Nederland was afgereisd teneinde de scheepsbouwkunst te bestuderen en vervolgens binnen zijn rijk te introduceren.
Wij – de kindertjes van de Jan Lievensschool – genoten van dit prachtverhaal. Later, op de middelbare school, bleek er waarheid in gestoken te hebben. Die Czaar was hier inderdaad geweest, en ja zelfs in het hedendaagse Russisch zijn er nog scheepstermen die een Nederlandse afkomst verraden. In Amsterdam vinden we als herinnering in de omgeving van de voormalige scheepswerven nog de Czaar Peterstraat en het in het Czaar Peter-huisje te Zaandam hebt u zich vast wel eens te pletter verveeld.
Ons werd nooit verteld, en ook uit onze geschiedenisboekjes bleek niet, dat die Peter de Grote in 1717 ook in Vlaanderen geweest was met hetzelfde doel. In Antwerpen herinnert een beeld daaraan. Op de hierboven geplaatste foto ziet u de Czaar en onze Anneke. U dient zelf uit te zoeken wie wie is.
Overigens blijkt bij bestudering die Czaar een grote boef geweest te zijn. In verhouding erger dan Hitler, Stalin, Mao en Pol Pot. Van de toenmalige Russische bevolking van ongeveer 14 miljoen zielen zijn er door rechtstreekse maatregelen van Peter de Grote ongeveer 2 miljoen omgebracht. Van Sint Petersburg werd in die dagen wel gezegd dat het gebouwd was op de botten van de omgebrachte dwangarbeiders. Verder was de boef niet te beroerd om eigenhandig ettelijke executies te voltrekken. Bekend is het feit dat hij persoonlijk leden van een ontevreden regiment de kop afhakte.
Als ultiem bewijs van zijn bereidheid door roeien en ruiten te gaan kan gezien worden de eigenhandige wurging van zijn oudste zoon en troonopvolger die om religieuze redenen met zijn lieve vader van mening verschilde. Je kijkt dan toch net even wat anders naar zo’n standbeeld……
Wanneer je vandaag de dag Wouter zegt denkt de gesprekspartner onmiddellijk dat het gaan zal over de ‘leider’ van de Partij van de Arbeid. In mijn geval is dat niet zo!
In de eerste plaats kom ik – tot m’n vreugde – nog uit een tijd waarin partijen geen ‘leiders’ hadden. Daar was een goede reden voor. De geschiedenis had in ondermeer Duitsland, Italië, Spanje en Portugal geleerd dat het hebben van een ‘leider’ (in sommige talen ook wel Führer genoemd) tot nogal wat narigheid kan leiden. We dachten dus dat het in het algemeen beter zou zijn wanneer de besluitvorming ook in een politieke partij continue op democratische wijze zou plaatsvinden. Debat, weet u nog wel?
Helaas heeft men in de vaderlandse politiek die gedachte wat laten varen, en je hoeft geen wonder van intellect te zijn om te kunnen voorspellen dat we daar nog vrij veel ellende mee gaan krijgen. Of ‘gaan krijgen?’
Me dunkt, bij de VVD kunnen ze daar al – als ze zouden willen of durven – een aardig woordje over meespreken. Leiderschapscrisis op leiderschapscrisis en voortdurend wel een totaal van het normale fatsoen losgezongen Mevrouw die keer op keer meldt dat ze ook aan de beurt wil komen. Met de PvdA is het maar ietsje beter gesteld, een losse opmerking van de zogeheten leider over een bijdrage van ouderen en niemand kijkt meer verder dan de neus lang is. Zijn woord wordt voor wet aangenomen. Terwijl de nabije geschiedenis (het alweer bijna vergeten WAO-verraad van Kok) toch had kunnen leren welk een schade deze uitlevering aan één persoon samenleving én partij kan berokkenen.
Maar Wouter betekent voor mij dus niet onmiddellijk ook Bos. Dat zit zo:
De jaren ’60 van de vorige eeuw waren voor ons niet alleen de jaren van de grote kladderatsch, de liever revolutie, de bloemenkinderen. Nee, voor ons min of meer normale schepseltjes uit de westelijke tuinsteden betekende het ook Caldonazzo!
In het verheugende bezit van pas verworven welvaart trokken de gezinnen in autootje met bakkie naar het grote onbekende buitenland. Veelal – maar lang niet altijd – werd ruim voldoende voedsel meegenomen. Immers, die lui in vreemde oorden hielden er eigenaardige etensgewoonten op na. Olijfolie inplaats van ordentelijke margarine, ik noem maar wat.
Wij zelf (mijn moeder, m’n toen nog zeer jonge broer Adri en ik) we togen in ’64 in een achteraf bezien schrikwekkende bustocht naar het Gardameer! En we voelden ons ware globetrotters. Teneinde de lokale bevolking in geval van nood – weet je veel – mild te stemmen had ik me, in moeders opdracht, voorzien van een kistje bolknakken om eventuele buitenlandse mannetjes bij onverhoopt benodigde hulp passend te kunnen belonen. Zo’n Hollandse sigaar, zo had Dr. L. van Egeraat nog op het enige tv-net uitgelegd, gold in die streken als een uitzonderlijke lekkernij waarvoor men gaarne de handen uit de mouwen stak.
De ouders van onze zeer bevriende buurkinderen (Marjo, André en Tom Soederhuizen) beschikten over een eigen bescheiden limousine en na ommekeer van onze zeer avontuurlijke tocht vernamen wij over hun ook buitengewoon geslaagde vakantie in een nog fantastischer oord: een meer met redelijk warm water nabij Trento. Kortom: Caldonazzo.
Dat wilden en moesten wij ook. En in de volgende jaren bleek Caldonazzo (ooit in de Libelle ontdekt door de vergeten kleinkunstenaar Jan Blaazer) een waar verzameloord voor ‘moderne’ jongelui en hun begripvolle ouders.
Ontmoetingen en avonturen om nooit te vergeten. Een blonde schone uit Den Haag naar wie ik alleen dorst te kijken: Hetty. Peter & Mariska. Een beeldschone dame wier naam ik kwijt ben maar haar benen – taps toelopend zonder waarneembare knie – zal ik nooit vergeten. De vreselijke honger soms. Die zenuwe-italianen eten ook zo laat.De keer dat André het uiterst moderne Morris Coopertje zo fanatiek in de bocht wierp dat een oudere dame (zeker wel 40!) zich slechts door een duik in de struiken voor destructie wist te behoeden. De daarop volgende tocht naar de lokale politiepost, nadat we door prachtige Carabinieri op de camping Spiaggia waren aangesproken. Hoe we na 20 minuten voor ons onbegrijpelijk Italiaans opstonden en de commissaris (of wat het ook was) en het overige personeel een stevige handdruk gaven en ongehinderd het pand verlieten. De lokale playboy Roberto, zo moet Berlusconi er jong hebben uitgezien. Het was allemaal schitterend en heeft diepe indruk gemaakt.
Het leven was een feest! Nog steeds kom ik lieden tegen die bij het horen van het woord Caldonazzo een dromerige blik in de ogen krijgen en vooralsnog niet te stuitten zijn in hun geestdriftige verhalen.
Natuurlijk waren er ook minieme zorgjes. De keer dat we de herbergier van de ‘Due Spade’ poogden over te halen het eten al om 5 uur op tafel te brengen. Onze smoes was dat we met spoed een trein naar Amsterdam dienden te halen. Toen de man – bij gebrek aan aanwezig personeel – bleef weigeren hebben we hem toegebeten: ‘Dan moet je het zelf maar weten, gaan we ook niet naar Amsterdam.’ Zo, die zat!
En dan was er soms ook geldgebrek. Ik herinner me een groepje jongens onder aanvoering van (daar komt’ie!) ene Wouter. De week duurde nog lang en het geld was bijna op. Oplossing: ga langs de tenten en vraag of ze nog brood van gisteren hebben! Die Wouter heette van achteren Levenbach. Mijn moeder kende de zijne nog, ze hadden beide als meissies op hetzelfde naaiatelier gewerkt.
U, lezer kent Wouter trouwens ook. Niet onder die naam. Maar als de succesvolle Franse zanger Dave, u weet wel van ‘Dansez Maintenant’, beroemd tot op het podium van de Olympia. En waarschijnlijk verliefd terugdenkend aan de tijden van het brood van gisteren….
Daar moest ik aan denken toen ik hem vanavond op de Franse televisie zag. Nog steeds herkenbaar, een tikkie ouwemannenkoppie gekregen, maar wie niet?
