Show

Het CDA-kamerlid Atsma uit Surhuisterveen (12 jaar voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Wierenunie, de grootste rondtoerende chemische fabriek van Nederland) heeft de ministers Plasterk en Klink verzocht de BNN-Orgaandonorshow te verbieden. Het valt niet aan te nemen dat dit Tweede Kamerlid artikel 7 van de grondwet niet gelezen hebben zou, het luidt:

Artikel 7
1. Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
2. De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een radio- of televisie-uitzending.
3. Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de voorgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen toegankelijk voor personen jonger dan zestien jaar regelen ter bescherming van de goede zeden.
4. De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van handelsreclame.

Kortom: De Grote CDA-Ethiekshow, volksverlakkerij.

Jour de Fête

Vandaag is niet zo maar een dag, het is een zeer heugelijke feestdag! Elles, de vriendin van ons zoontje Rob is jarig, en om het nog doller te maken: Rob is ook jarig…

Van sterrenbeeldenflauwekul begrijpen we niets. Een oordeel over de vraag of het goed is beide hetzelfde sterrenbeeld te hebben is ver van onze mogelijkheden verwijderd. Veel maakt dat niet uit want wie ze gadeslaat ziet onmiddellijk dat we hier met een ver bovengemiddeld geslaagde ‘match’ te maken hebben.

Een driewerf Hoera dus vanuit Antwerpen, we bereiden ons voor op het feest, even nog wat reserves opbouwen….

O ja, wat Rob op dit plaatje in hemelsnaam op zijn testje heeft kunnen zijn ouders ook niet uitleggen.

Anja Revisited

Ooit, ik zal een jaar of 16 geweest zijn, kende ik een oudere dame van zeker wel zestig jaar die een uitgesproken haat koesterde tegen Spanjaarden. Niet vanwege de Spaanse Burgeroorlog, het subtropische klimaat of de sinaasappels, nee vanwege de Tachtigjarige Oorlog. Wat die Spanjolen, met name Alva en z’n troepen, geflikt hadden ging alle perken tebuiten. Kortom Spanjaarden deugden niet en zouden ook nooit gaan deugen.

Aan die oudere dame had ik in decennia niet meer gedacht, tot gisteren. Toen las ik op het weblog van Anja Meulenbelt een bijdrage die me confronteerde met het feit dat Anja nu zo ongeveer even oud moet zijn als die dame van destijds en ook ongeveer even verlicht in sommige van haar denkbeelden.

Door de bank genomen lees ik Anja’s weblog graag, vaak wat interessants te beleven. Maar in het stukje dat ik hierboven linkte is er duidelijk een schroefje los gegaan bij de kleine meid.

Slavernij, racisme, vreemdelingenhaat, uitbuiting…een beetje fatsoenlijk mens zou niet iedere dag behoeven uit te leggen dat’ie daar nogal op tegen is. Een beetje fatsoenlijk mens behoort ook niet uit de losse pols beschuldigd te worden van medeplichtigheid aan dat soort zaken. Het is denk ik nogal dom om witte mannen te beschuldigen van al die zaken. Net zo dom als het is om te beweren dat alle zwarten goed kunnen hardlopen, alle joden goed kunnen geld tellen en alle Marokkanen op tasjes uit zijn.

Bovendien met dit soort stereotypen jaag je alleen maar tegenstellingen aan, en da’s nou weer net iets dat onze Anja bijvoorbeeld Hirsi Ali weer verwijt.

Zou ze nou echt dom aan het worden zijn of provoceert ze?

Lino

Haring Arie

Zaten we vanmiddag met zoon Paul en schoondochter Marije in een Antwerpse uitspanning de spijzen te keuren, kwam het gesprek op Lino Ventura. Een waarschuwing is hier op zijn plaats…gesprekken met mij hebben de neiging om bij een ster uit de Franse film terecht te komen….

Deze Lino (hieronder in een scène uit een te verwaarlozen film) hield het imago van de norse macho en knokkersbaas met het gouden hart hoog.

Eén keer is dat aardig misgelopen. Bij filmopnamen op de Amsterdamse Walletjes verstoorde de filmploeg de rosse nering aldaar nogal. Kortom de raamuitbaters zagen de filmcrew liever gaan dan komen. Na wat woorden in voor elkander onverstaanbare talen liep het uiteraard op handgemeen uit.

Haring Arie (destijds een bekende figuur uit het milieu) pakte Ventura aan en deponeerde deze in de Oudezijds Voorburgwal. In de beschrijvingen van de carrière van Lino Ventura is dit heugelijke feit begrijpelijk nergens terug te vinden.

Rembrandtplein

Het stukje over Lijn 13 en Lijn 10 van een paar dagen geleden kwam me te staan op een mailtje van een oude collega van welgeteld zo’n 43 jaar geleden. We werkten beide bij het bedrijf dat gepoogd is enigszins te beschrijven in de stukjes over Arie, Ome Jan en Hoe Ik een Nieuw Leven Ging Beginnen I, II en III.

Om kort te gaan: hij herinnerde me eraan dat dit onmogelijk m’n enige min of meer opmerkelijke ervaring met een middel van publiek transport kon zijn. Hij wist zich nog wel een ervaring te herinneren. Ik nu dus ook, waarschijnlijk schaamtevol uit het geheugen verdrukt.

Van onze spaarzaam verworven inkomsten plachten we met regelmaat het avontuur van de grote binnenstad op te zoeken. De omgeving van het Rembrandtplein leende zich daar het best voor. Weliswaar was het Leidseplein de ‘place-to-be’ maar het Rembrandtplein en omstreken boden aanmerkelijk meer vaal vertier dan die wat geciviliseerdere Leidsepleintypes gemeenlijk konden verstouwen. Het Rembrandt- en Thorbeckeplein herbergden, met de aanliggende straten, in die dagen een groot aantal gelegenheden met wat tegenwoordig licht erotisch vertier genoemd zou worden. Voor ons was het in die prille jaren ’60 een voortdurende bron opwinding. In een groot aantal gelegenheden werd druk de striptease beoefend en dat was een sport die wij uitsluitend kenden uit zich in het duister afspelende onbegrijpelijke Franse films waarin Eddie Constantine onder het uitroepen van ‘tais-toi mignonne’ café’s aan diggelen placht te slaan.

Niet dat onze middelen reikten tot actieve deelname aan het animeergebeuren, niets van dat alles, het noodde ons alleen tot steviger innemen.

Vaak werd de avond besloten in de Halvemaansteeg waar een uitbater door een luik in de muur koppen vette goulashsoep zo tegen half vier inde ochtend uitventte. Dat kon de ergste pilsschade wat onderdrukken, zodat arbeid volgende dag weer tot de mogelijkheden ging behoren. Van tijd tot tijd liep het natuurlijk tussen al die aangeschoten droppies in de steeg ferm uit de hand. Het soepdrinken werd dan vervangen door soepwerpen. Wanneer je niet snel een goed heenkomen zocht trof je bij het opstaan de volgende ochtend je wandelcostuum goulashrood gekleurd aan.

De taxistandplaats op het plein was benevens het plantsoen, het wandelgebied bestond nog niet zodat het verkeer aan alle zijden rond het plein kon rijden.

Met halfzatte hoofden sprongen we in een taxi, de chauffeur zette de meter aan. Eerste aanslag maar liefst 80 cents! ‘Hoe de straat heet weten we niet’ sprak één van ons beide, ‘maar we weten wel de weg.’ ‘Ook goed,’ zei de chauffeur en startte.

‘Gaat u hier maar rechtsaf.’

‘En Hier weer rechtsaf, en daar rechtsaf.’

‘Ja, stopt u maar!’

Voor exact éénguldentwintig stonden we nu weer achterin de lange rij taxi’s die op een vrachtje uit waren. Het scenario schreef nu voor die ééntwintig op de voorbank te werpen en er als hazen vandoor te gaan. Helaas, daarvoor bleken we ruimschoots te aangeschoten en te langzaam.

Sommige taxichauffeurs kunnen erg groot en bedreigend overkomen. We werden zonder tussenkomst van derden aangeslagen voor een aanzienlijke boete: 20 piek. Het uitgaansbudget voor zeker een hele week.

Als je heerlijk wilt chinezen moet je daar wezen…

In de brievenbus zat een deftige brief van de gemeente alhier. Het blijkt dat we zoals alle vreemdelingen die zich in België vestigen recht hebben op een heuse Inburgeringcursus. Bij nadere informatie blijkt dit festijn voor burgers uit de Europese Gemeenschap geen verplichte activiteit en bij nog nadere informatie was ook de mevrouw van het inlichtingenwezen de opinie toegedaan dat er voor ons weinig te halen zijn zou.

Dat dachten we eigenlijk al.

Om toch onze meer dan goede wil te tonen zouden we kunnen overwegen fan te worden van Eddy Wally. We denken daar nog even over na. Vaag staat ons bij hoe Willeke Alberti hem ooit in een interview als vreselijk valse man omschreef.

Zouden we dat als neo-Belgen ook mogen denken?

Zurenborg

Gisteren was het exact een halfjaar geleden dat onze verhuizing naar Antwerpen plaatsvond.. Hoe het bevalt nu de eerste stofwolken rond de kleine emigratie zijn opgetrokken? Uitstekend, dank u. Boven verwachting, u zou het ook moeten doen, of nee laat maar, als heel Nederland hierheen komt hadden wij ook daar kunnen blijven.

Kort gezegd: het leven is hier zoeter en heeft net wat meer versiering. Er wordt net wat meer aandacht aan smaak en kwaliteit gegeven.De omgangsvormen zijn nou net wat geciviliseerder. Tel daar een charmante en over het algemeen heel gave oude stad bij op (centraal in west-europa en met uitstekende verbindingen) en onze regelmatige verzuchting dat we dit zo’n dertig jaar eerder hadden moeten doen wordt misschien begrijpelijk.

Om de halve verjaardag van onze vestiging te vieren togen we weer eens naar het alleraardigste wijkje Zurenborg. Een wijk die gedeeltelijk in het district Antwerpen en voor een ander deel in het district Berchem ligt en het bezoeken meer dan waard is.

De geschiedenis begint zoals die van vele andere wijken. Het gebied was vanouds niet meer dan een verzameling weilanden en akkers onder de rook van Antwerpen. Pas in de 19de eeuw was er voor het eerst sprake van enige urbanisatie, die overigens tot een paar straatjes beperkt bleef. Daaromheen  lagen behalve akkers en weilanden ook boomgaarden en boerderijen, waarvan de laatste hoeve pas in 1890 verdween. De naam dankt de wijk aan een 16^e eeuwse lusthof ‘De Suerenborch’.

Eerst in de jaren ’80 van de 19^e eeuw begon de ‘Compagnie de L’ Est’ er met het bouwen van huizen. Eerst rond de Dageraadplaats (onthoud die naam) en later art-deco bebouwing rond wat nu de spoorlijn naar Nederland is. Samen met de bebouwing nam natuurlijk ook de bevolking toe. Het waren vooral gegoede burgers en rijken die naar het nieuwe Zurenborg trokken..

Zurenborg, een goede eeuw geleden haast uit het niets opgetrokken, heeft de wind in de zeilen. Genesteld in het oostelijke stadsgedeelte, aan beide kanten van de spoorlijn naar Nederland, is de buurt geliefd bij jonge gezinnen, kleine bedrijven en trendy horecabazen. De interessante ligging, de prachtige huizen, en de idee dat veel, zoniet alles, er mogelijk is, hebben Zurenborg een uitstekende naam bezorgd.

Vergeet vooral niet de straten zoals de Cogels-Osylei en de Transvaalstraat te bewandelen. Veel huizen daar werden inmiddels als monument geklasseerd omwille van hun gevels met artistieke en architectuurhistorische waarde. De Cogels-Osylei gaat door voor de mooiste straat van België, en daar valt inderdaad veel voor te zeggen.

De Dageraadplaats is het feestelijk hart van de buurt. In de zomer is het één groot, levendig terras waar van alles te beleven is: optredens, sportende jongeren, over het plein hossende kinderen. Van overal in en buiten Antwerpen komen ze naar hier om een pint te drinken, of een Lachouffe van ’t vat (een blond pittig bier dat in de Ardennen wordt gebrouwen). Dat laatste kan alleen op het terras van café Het Zeezicht. De soundtrack is een mix van Franse chansons, wereldmuziek, klezmer, Cubaanse salsa en muziek van Antwerpse bands. De klanken komen uit de muziekinstallatie van Het Zeezicht, maar even vaak live uit het café of van op het plein.

Verder vindt de inmiddels goedgemutste wandelaar hier allerhande drank- en eetgelegenheden, in alle prijsklassen. Alle soorten zijn er te vinden: van bruin café tot taverne, van frituur tot gerenommeerd restaurant.

Wie toevallig Café Zeezicht binnenwandelt kijkt verbaasd naar de stellingen die een deel van het plafond schragen. Bovenbuur restaurant Overvloed doet zijn naam soms net iets te veel eer aan. Het is alle dagen hopen op een open Zeezicht. Want hier is het goed toeven, een vrolijke pleisterplaats voor jongere ouderen of oudere jongeren, de verloren generatie, of hoe die groep ook mag heten.

Gemoedelijk sleept het leven zich voort in ‘De Schraelen Troost’, het soort kroeg waarvoor het woord bruin werd uitgevonden. De sfeer van vroeger dagen zweeft er rond de vergeelde kiekjes aan de muur. In de geïmproviseerde living, achteraan, staart een uitgeleefde teddybeer vanuit zijn oude zetel naar een ongestemde piano, waar vergeten rockers wel eens een deuntje uit de vijftiger jaren tokkelen. Belletjes rinkelen vrolijk welkom iedere keer de deur openzwaait, en een nieuwe student of vagebond zich komt warmen aan de stoof. De klassieke muziek benadrukt de weemoed.

Begint de maag te rommelen en moet er met spoed in voeding worden voorzien, ook dan kan je op de Dageraadplaats goed terecht. Zo heb je o.a.: ‘Frituur Dageraad’, het Zuid-Amerikaans restaurant ‘El Diablo’, het Egyptische ‘Amon’ , of het Marokkaanse ‘El Warda’ in de aanpalende Draakstraat. En we vinden op de plaats ook nog het klasse restaurant ‘Klare Wijn’, terwijl ook restaurant ‘Overvloed’ een aanrader is, zeer goed, eenvoudig, niet duur.

Mannetje

’t Mannetje dat achter m’n PUK-code moest zien te komen bleek ik zelf te zijn. Mijn parate kennis van het hedendaagse communicatiewezen is inmiddels aanzienlijk uitgebreid. Op aanwijzing van de vriendelijke jongeman uit de telefoonwinkel bleek me dat ik ergens een handleiding zou moeten hebben. Ordelijk als altijd vond ik deze achter de stripverzameling. Ik weet nu reeds lang in het bezit te zijn van een PUK-code, een nooit vermoed bezit! Zo zie je maar weer: een mens is vaak rijker dan’ie denkt. 

Kortom het mobieltje doet ’t weer. Ik wist niet dat ik het in me had.

John Wayne en een Mobieltje

Het gaat niet goed tussen het verschijnsel mobiele telefonie en uw dienaar. In het verleden liet ik al eens zo’n apparaat vrolijk met mijn ochtendjas in de wastrommel meedraaien. Ooit liet ik er  één ontspannen in het openbaar vervoer achter. Een meneer heeft eens hardhollend op een perron een mobieltje van me ‘geleend.’ Allemaal met nadelige gevolgen voor mijn bereikbaarheid…..

Gisterenavond heb ik bij het verlaten van het bioscooptheater (‘The Quiet Man’ van John Ford met Maureen O’Hara en John Wayne, we gaan met onze tijd mee!) op wat verkeerde knoppen gedrukt.

Het toestel wil nu van mij een ‘PUK-code’ weten. Geen idee wat dat is….in ieder geval niet het telefoonnummer van mijn oude kleuterschool.

Familie en Vrienden: tot nader bericht even de vaste lijn gebruiken. Alles komt goed: er zal een ‘mannetje’ worden ingeschakeld.

Een Prima Mens

Minister Jacqueline Cramer heeft mijn sympathie, dat liet ik u al eerder weten. ’t Lijkt me een intelligente welbespraakte en humorvolle dame die het vermogen heeft om enthousiast te worden over ideeën. Daarnaast bezit ze de energie en de daadkracht om onmiddellijk wat met die ideeën te willen doen. Typisch het soort vrouw dus waarvan we er meer zouden moeten hebben, binnen organisaties vormen ze eilanden van positieve ambitie en plezier in het werk.

Helaas zijn het ook deze eigenschappen die haar, denk ik, totaal ongeschikt zullen blijken te maken voor het ministerschap.

Na haar eerdere enthousiaste misslag omtrent isolatie en lease-auto’s, gooide ze deze week weer twee volstrekt onbekookte ideeën de wereld in. De verkoop van de gloeilamp zou binnen vier jaar verboden dienen te worden en gezinnen die meer dan gemiddeld energie gebruiken zouden een boete dienen te krijgen.

Over die gloeilampen kunnen we kort zijn, Jacqueline Cramer was dat zelf in de Tweede Kamer ook. Zo’n verbod zou, aldus Cramer, tot stand moeten komen in Europees verband.

Daarmee is dus dit voorstel afgevoerd, en dat moet de minister inmiddels ook begrepen hebben. Of gelooft u dat Litouwen, Letland, Polen, Slovenië, Bulgarije en Roemenië zich de luxe kunnen permitteren en de mogelijkheden hebben om dit soort maatregelen in te voeren?

Het voorstel van de energieboete is natuurlijk volstrekt onuitvoerbaar. Ga maar na. Moeten we een gezin van 7 personen over dezelfde kam scheren als een gezin van 2 personen? Hoe doen we dat met mensen die ‘de zaak’ aan huis hebben? Wat te doen met lieden die vanwege langdurig verblijf op het bestaansminimum hun woninkje niet kunnen laten isoleren?

En dat alles laat dan ook nog eens buiten beschouwing dat u natuurlijk die boete in feite al jaren betaalt! Immers bekijk op uw geestige energierekening even hoeveel u in totaal op die wijze aan de fiscus afdraagt. Inderdaad, u betaalt bij een hoog gebruik al veel meer dan bij een gemiddeld gebruik.

In een poging me bij u onsterfelijk ongeliefd te maken moesten we het binnenkort maar eens hebben over het opheffen van een taboe: kernenergie!