Que reste-t-il de nos amours?

Over Charles Trenet hadden we het al, dus met name m’n nageslacht behoeft niet bevreesd te zijn dat hier nog eens vrolijk over zijn biografie gefilosofeerd zal worden. Maar – helaas voor hen – over Dalida wil ik het nog wel even met u hebben.

Op Montmartre vind je ergens achter dat afschuwelijke suikerpaleis de Sacré Coeur de Place Dalida. Op dit piepkleine pleintje treft je een buste (foto hierboven) van deze rasartieste aan. Daarmee is iets over haar plaats in de wereld van het chanson gezegd. Ook in Frankrijk noemt men niet zomaar een pleintje naar de eerste de beste artiest.

Een geboren artieste was ze, zoveel is zeker. Ook zeker is dat over Dalida zeer verschillend wordt geoordeeld. Je bent een bewonderaar of je verafschuwt haar. Een tussenweg lijkt er niet te zijn.

Dalida werd op 17 januari 1933 als Yolanda Gigliotti in Cairo geboren. Ze bezat de Italiaanse nationaliteit.  Bescheiden roem verwierf ze in 1954 met haar uitverkiezing tot Miss Egypte.  Optredens in een reeks te verwaarlozen B-films waren het gevolg. In haar ambitie naar succes op een gedegener grondslag legde ze zich na haar emigratie naar Frankrijk toe op het Franse Chanson.

Het publiekssucces was overweldigend. Al snel werd ze uitverkoren voor een serie concerten in l’Olympia. Het overgaan op teksten van Jacques Brel en Léo Ferré heeft zeker aan haar faam en acceptatie bijgedragen.

Een bepaald gelukkig leven heeft deze schone niet geleid. Achtervolgd door een slepende oogkwaal en weinig gelukkig in de liefde. Men kan één keer pech hebben, maar wanneer drie achtereenvolgende partners zelfmoord plegen dringt toch het woord tragedie zich op.

De politiek geinteresseerde lezer vindt het wellicht aardig om te weten dat Dalida in 1981 nog een tijdje de vaste vriendin van president François Mitterrand was. Of onze François erg blij was met de bijnaam ‘Mimi l’Amoroso’ (naar Dalida’s hit Gigi l’Amoroso) die hem dit opleverde vermeldt de geschiedenis niet.

In 1987 werd alle ellende Dalida teveel en beeindigde ze met behulp van een hoeveelheid pillen haar aards bestaan.

Het liedje ‘Que Reste-t-Il de Nos Amours ?’ is een klassieker. U doet er dus verstandig aan lichtjes mee te hummen, opdat uw huisgenoten u niet voor cultuurbarbaar aanzien.

George

Wapper

Wie vanuit onze Otto Veniusstraat 2 maal een hoek omslaat (2 keer links als u via de Meir gaat, 2 x rechts wanneer u het Hopland verkiest) komt op de Wapper. Een aardige brede straat met veel aangename terrassen, het Rubenshuis en wat winkeltjes. Als beginnend Antwerpenaar vroegen wij ons af waaraan deze straat z’n opmerkelijke naam te danken zou hebben. Misschien aan de vaak aangename wind die op warme zomerdagen het terrasverblijf aangenamer maakt? Een ons onbekende lekkernij?

Enig speurwerk levert een heel ander beeld op. De Wapper is vernoemd naar Lange Wapper. En voor het geval u dat nog steeds niets zeggen mocht: Lange Wapper was/is een legendarische reus die ooit (en misschien nog steeds) de straten van deze goede stad gefrequenteerd zou hebben. Een idee hoe deze legende er zou hebben uitgezien? Kijk op het bovenstaande plaatje waarop u Lange Wapper vereeuwigd ziet voor Het Steen aan de fraaie Schelde.

Een lange en vooral zeer dunne figuur zoals u ziet, en let ook eens op de beide kleine typetjes aan zijn voeten. Ze stellen mensen van ‘normale’ lengte voor en geven u dus een idee van de enorme afmetingen van de Heer Wapper.

Een erg gezellige snaak moet deze Lange Wapper niet geweest zijn. Hij placht – nog steeds volgens het verhaal – bij nacht de stad te doorkruisen. Het verraderlijke daarbij was dat hij zijn wandelingen altoos begon als een figuur van gebruikelijke afmetingen. Vanwege zijn afkeer van (openbare) dronkenschap placht Wapper bij het aantreffen van lieden die wat teveel pinten of bollekes tot zich hadden genomen, deze onverlaten tot bij hun huis te volgen. Uiteraard om hen vervolgens de stuipen op het lijf te jagen door uit te groeien tot zijn maximale lengte en zo in staat te zijn om ook op de hogere etages naar binnen te kijken. Het behoeft geen betoog dat de dronkaard zich vervolgens ongelukkig schrok. Of deze traumatiserende ervaring ook tot geheelonthouding leidde, danwel juist tot meer consumptie aanzette heb ik helaas niet voor u kunnen achterhalen.

Een  andere onaangenaam kunststukje van Wapper bestond uit het zich doen inkrimpen tot babyformaat. Indien een goede vrouw zich dan over hem ontfermde placht hij, eenmaal in haar huisje aangeland, zichzelf weer te doen uitgroeien tot een formaat waarmee hij letterlijk uit de kamer barstte. Opwindend, dat is zeker! Sympathiek, nou nee…

Ook schijnt de onverlaat ooit nabij Hoboken een schip uit het water getild te hebben om het vaartuig vervolgens ver de lucht in te gooien. Wellicht – zo bedacht ik – heeft wijlen Van Speijck (sorry jongens en meisjes van de basisvorming) zijn oorlogsschip dus toch niet doen exploderen, doch betreft het hier een onaardige ingreep van de patriottische Belg Wapper.

Tegen onzedelijk gedrag was deze eigenaardige figuur fel gekant, normen en waarden dus. Hij bestreed dit kwaad niet door boetepredikaties maar stond een wat actiever aanpak voor: In de buurt van de Groenplaats woonde eens een juffer die vier vrijers had. Op een avond liet ze hen na elkaar op bezoek komen. Maar ze kwamen bij Lange Wapper, die haar gedaante had aangenomen. De eerste moest bewijzen dat hij van haar hield door twee uur op het grote kruis op het kerkhof te gaan zitten. De tweede moest twee uur in een kist onder het kruis gaan liggen. De derde moest op de doodskist kloppen en wachten tot ze hem kwam halen. De vierde moest met een lange ketting rond het kruis lopen. Toen hij dat deed vond hij drie doden. De eerste vrijer viel van schrik dood van het kruis, toen de tweede in de kist kroop. De tweede stierf van angst toen de derde op de kist klopte en de derde stierf toen hij het geluid van de ketting hoorde en dacht dat de duivel hem kwam halen. De vierde vrijer werd gek, sprong in de Schelde en verdronk.

Voor liefhebbers van verhalen over reuzen: mijns bedunkens heeft Wapper gezien zijn wat kwaadaardige activiteiten duidelijk een krachtiger imago dan de bekende Drentse reuzen Bellefloor en Bonnevu.

Zo, u bent weer iets wijzer. Nu nog het juiste accent opdoen en u kunt zich voor een echte Sinjoor uitgeven.

Christopher XII

Onze kleinzoon Chris is drukdoende het Koninklijk Huis te verslaan op het stuk van gepubliceerde foto’s. En terecht voegen de trotse grootouders daaraan toe.

De ontwikkelingen zijn er dan ook naar!

Niet alleen begint de veelbelovende spruit met het eten van groente maar hij doet ook pogingen tot voortbewegen op de buik. Dat van die groente zal ‘m goed doen na al die maanden melkproducten, en dat voortbewegen op de buik doet met name grootvader – wiens prominentste lichaamsonderdeel de buik is – veel goed. 

Klik voor een nieuwe serie foto’s hier!

Een Prima Mens II

Op 23 maart van dit jaar liet ik u weten dat onze Milieuminister, Jacqueline Cramer, op mij een sympathieke indruk maakt. In dat stukje en het vervolg daarop probeerde ik bovendien duidelijk te maken dat het lieve mens niet nadenkt voor ze spreekt.

Dat geduvel heeft ons nu al een paar idiote proefballonnen opgeleverd. Over de onbekooktheid van de plannen rond de overdrachtsbelasting voor huizen en de fiscale korting op zuinige lease-auto’s sprak ik u al.

Laten we vooralsnog de uitglijer over het afschaffen van de gloeilamp maar even met de mantel der liefde bedekken.

Thans melden de kranten me dat de minister een verbod in de maak heeft! Wat? Een verbod? Dat moet wel goed doordacht zijn, immers vrijheid is het grootste goed.

Lach niet: er dreigt een verbod op de verkoop van een niet-geïsoleerde woning.

Een voorbeeld maar weer.

De arme meneer B. zit nogal krap. Door de hoge hypotheeklasten, de gestegen lokale belastingen, de kosten van zijn schoolgaande kinderen (schoolboeken!), de uitwaterende sluizen, het hoogheemraadschap en gaat-u-nog-maar-even-door (en vergeet de fiscale bijtelling vanwege het autootje niet) mankeren hem de gelden om zijn woning uit de jaren ’70 ‘state of the art’ te laten isoleren. Door een reorganisatie gedwongen om te verhuizen wil hij  zijn vastgoed op de markt brengen. De recente wetgeving verbiedt hem dit. Daardoor kan de heer B. zijn bedrijf onmogelijk volgen. Hij raakt dus als man van middelbare leeftijd werkeloos en valt al spoedig terug naar het bijstandsniveau. De kans dat zijn pand nu ooit nog geïsoleerd raakt is nihil en het aantal werkelozen is weer iets gestegen.

Tel uit je winst.

Nu is isoleren van een huis verstandig. Het bespaart op termijn geld en vervuilende energie. Goede zaken dus. Daar geen misverstand over. Bovendien als die hype rond de klimaatsverandering toch nog wat mocht voorstellen (u ziet ik heb een ‘open mind’) helpt het ook daar ietsjes.

Dat neemt niet weg dat een verstandige overheid tot het uiterste voorzichtig is met verboden. Vrijheid is immers het hoogste goed, dat zei ik al.

Als de goede Jacqueline werkelijk maatregelen wil die zoden aan de dijk zetten moet ze eens kennis nemen van de mening van ECN en NMP.  Die vinden dat het kabinet op een foutief spoor zit. De manier waarop het kabinet de CO2-uitstoot wil terugbrengen kost 8 tot 9 miljard euro per jaar terwijl er goedkoper maatregelen bestaan. Gewoon een paar kerncentrales bouwen. Dan ben je voor 3 tot 4 miljard euro klaar.

Hassan Foer

Kent u deze chansonnier, die in oktober een aantal concerten in het Palais des Congres in Parijs geven zal? Wij kenden hem niet. De beeldschone ongeveer 25-jarige van de reserveringsbalie kende hem ook niet. In het Palais des Congres zou die dagen volgens haar een ander optreden. Voor die ander zou ze wel met wat moeite nog twee tickets kunnen regelen. Dat hebben we toen maar gedaan…. 

Een tevreden blik uit twee prachtige ogen was ons deel. Wij tevreden, zij tevreden. 

Je zult maar 25 zijn. Je hebt niets anders aan je kop dan je lijf en je hebt nog nooit van Aznavour gehoord…..

Rob, Paula, Lupardi & Yoto

De echte Kapitein Rob-Fan kan het niet laten. Hij/Zij klikt hier en bezoekt de site van de dit najaar te verwachten film!

Tja

Jantje

Vandaag maak ik me er met een ‘Jantje van Leiden’ – waar komt die uitdrukking vandaan? – vanaf. 

Eerder sprak ik u omtrent ene Wouter. Vandaar

Het Koekje van Angela

Op 18 juni liet ik u op dit log weten dat die nieuwe Europese Grondwet er niet gaat komen. Daarbij gebruikte ik een artikel uit de ‘Times’ om die mening te illustreren. Vandaag zou je uit de kranten en nieuwsberichten kunnen concluderen dat ik behoorlijk naast zat.

Wait and See!

Wat houdt het akkoord dat vannacht onder leiding van Angela Merkel werd gesloten nu eigenlijk in? Het betreft – afgezien het schrappen van wat symbolen en het nemen van wat organisatorische maatregelen rond de Europese Commissie – wel degelijk een overheveling van wettelijke bevoegdheden naar Brussel en het Europese Parlement. Over kwesties als Immigratiebeleid (soepeler of strenger), toegang tot sociale zekerheid, en een aantal zaken betreffende het strafrecht zal het Nederlandse Parlement geen zeggenschap meer hebben.

Staat het nu definitief vast dat dit ook daadwerkelijk zal gebeuren?

Welnee!

In feite is het nu gesloten akkoord niet meer dan een instructie aan een Intergouvernementele Conferentie van voornamelijk juristen. Aangenomen dat die er uitkomen dan zal de Europese Raad het resultaat van die Intergouvernementele Conferentie nog moeten goedkeuren.

En dan?

Dan begint het hele circus weer opnieuw. Alle 27 landen van de Europese Unie moeten ieder voor zich door het parlement of door een referendum instemmen.

En dan is er nog de Turkse kwestie waarvan Sarkozy een breukpunt dreigt te maken.

Kortom: nog een bijzonder lange weg te gaan. Vaak wordt gezegd dat in de Politiek een week een eeuwigheid is. Op z’n vroegst over twee jaar weten we meer…

Vooralsnog blijf ik voorspellen dat ook in deze vorm dat verdrag er niet komen zal.