Uiterste verwarring

Zo zou je m’n gemoedstoestand kunnen omschrijven. De reden? Het hebben van een geheugen dat iets beter werkt dan alleen de laatste 48 uur. De tweede reden? Het lezen van een teveel aan totale nonsensberichten in onze onvolprezen landelijke pers.

Het magazine Celebrity (leest u die bagger ook?) liet ons deze week weten een onderzoek verricht te hebben onder maar liefst 2000 vrouwelijke respondenten. Niet minder dan 49% van deze dames is/was de opinie toegedaan dat zij op het stuk van de geslachtelijke activiteiten behoorlijk tekort kwamen.

Een trieste mededeling, immers alle oprechte menselijke noden beklemmen mij. En spontaan gaat een mens/man zich in zo’n geval afvragen of hij activiteiten kan ontplooien om de behoeftige medemens te hulp te snellen. Een kort moment overwoog ik dan ook bij Celebrity te informeren of wellicht een lijst van hulpbehoevende dames beschikbaar was.

Op zo’n moment speelt dan m’n geheugen me parten. Een ander volmaakt onzinnig onderzoek schoot me te binnen.

Eind januari van dit jaar publiceerde Unilever (voor al uw margarine en waspoeder) een onderzoek waarvan de voornaamste conclusie luidde dat de gemiddelde vrouw voor een kast met nieuwe kleren graag zo’n 15 maanden tot absolute seksuele onthouding overgaat. 2% Van de ondervraagde dames was zelfs volgaarne bereid deze periode tot maar liefst 3 jaar uit te breiden. Bovendien achtten de dames hun favoriete kledingstuk vaak betrouwbaarder dan hun partner.

Sinds de tweede feministische golf van de jaren ’60 en ’70 ben ik in dit mijnenveld het spoor behoorlijk bijster…..en net nu ik dacht het door te krijgen dit weer. Help!

Ook Wouter op Avontuur

Men onderneemt alles om het me naar de zin te maken…

Ingedeeld…

Het bureau Motivaction (voor Marketing- en beleidsstrategie) timmert al weer een aantal jaren aan de weg met een schematische indeling van de bevolking die  wat afwijkt van de meer gebruikelijke indeling in doelgroepen.

Dat kan ik wel enigszins volgen, want wie een doelgroep echt wil definiëren dient over nogal wat gedegen cijfermatig onderzoeksresultaat te beschikken. Het blijft per saldo een vak…

Volgens de stelregel ‘grote stappen, vlug thuis’ deelde Motivaction u en mij in volgens acht categorieën. Sterkte, daar gaan we:

• Traditionele burgerij (18%)
• Gemaksgeoriënteerden (9%)
• Moderne burgerij (22%)
• Nieuwe conservatieven (8%)
• Kosmopolieten (10%)
• Opwaarts mobielen (13%)
• Postmaterialisten (10%)
• Postmoderne hedonisten (10%)

Mocht u er meer van willen weten, dan verwijs ik u – geheel voor eigen risico – naar hun website www.motivaction.nl. Ik hoop dat u uit het aldaar gepleegde erbarmelijk proza enigszins wijs kunt worden. Marketing, op zich een aardig vak, wordt in handen van sommigen tot Jomanda-achtige pudding.

Na voor de grap aan een onderzoekje van deze lieden te hebben deelgenomen vertellen ze me nu in een emailtje dat ik een postmoderne hedonistische kosmopoliet ben. Ik geloof dat ze dat niet kwetsend bedoelen…

Mocht op deze plaats morgen geen nieuw stukje staan dan is alle levenslust inmiddels uit mij geweken.

Wouter Exit?

Een voorspelling: de positie van Wouter Bos als aanvoerder van de PvdA komt in dit najaar zo onder druk te staan dat terugtreden als aanvoerder van de Partij van de Arbeid onvermijdelijk zal zijn.

De komende begroting zal koopkrachtverlies voor ouderen en zieken betekenen. Bij een positieve conjunctuur zal dat onverteerbaar blijken.

Onbegrijpelijk is waarom wel met snelle belastingmaatregelen tegen dwarsliggende woningcorporaties gedreigd kan worden terwijl belastingmaatregelen tegen zich verrijkende bedrijfstoppen door Bos voor onmogelijk worden gehouden.

Daar komt dan nog bij dat overwogen wordt met name de gepensioneerden versneld extra te belasten, een maatregel die binnen de PvdA sterk omstreden is en die bij een toch al dalende koopkracht tot fel verzet zal leiden.

Binnen de PvdA bestaat grote onvrede over de afspraak het niet tot een onderzoek naar de Nederlandse steun aan het Irak-avontuur te laten komen.

Tot overmaat van ramp stond de PvdA anderhalf jaar geleden in de peilingen op 60 zetels, nu zijn dat er volgens diezelfde peilingen 22. Dat alleen al is genoeg voor grote onrust.

Dit alles levert een dusdanig giftig mengsel op dat Bos’ positie aan de top van de partij onhoudbaar zal blijken. Of hij kan aanblijven als minister en het kabinet deze interne PvdA-crisis zal overleven? Het is niet erg waarschijnlijk.

Brandende Kwesties

Het ‘bolleke’, ‘fluitje’ en ‘prinske’ zijn de Vlaming en ook de Antwerpenaar heilig. De variatie aan brouwersmerken is formidabel. Nederlands bier wordt getolereerd maar niet geapprecieerd. De standaardgrap daarover is veelzeggend: Man komt ’s morgens om half acht café binnen en bestelt een glas Heineken. ‘Heineken?’ vraagt de kastelein niet weinig verbaasd. ‘Ja’ geeft de man terug ‘het is nog veel te vroeg om nu al bier te drinken!’

Het initiatief  van Heineken om te pogen Antwerpen te veroveren door op de Grote Markt een Heinekencafé ‘Hollands Glorie’ te openen is dan ook vriendelijk gezegd omstreden.

Vanzelf sprong de ‘Gazet van Antwerpen’ op deze heikele zaak. Een opiniepoll onder de lezers leverde als resultaat op dat 69,4 % geen poot over de drempel zetten zou, terwijl 21,3 pesterig een onvervalst bolleke zou bestellen. Iets minder dan 9% was zondermeer bereid een bezoek te overwegen.

En u maar denken dat de steeds weer mislukkende kabinetsformatie alhier het leven beheerst.

Christopher XVII

Met dank aan onvolprezen schoonzoon Elias: een mijlpaal….de eerste tanden van Christopher!

Soundies

Op MTV en hoe al die clipzenders ook heten mogen daveren het complete etmaal de muziekvideo’s in steeds gelikter uitvoering voor het inmiddels immuun geworden oog. Sommige opvoeders, pedagogen en politici houden een deel van het aldus vertoonde verantwoordelijk voor wat zij de teloorgang van de jeugdigen achten.

Dat dit een grappig misverstand is, waarvoor geen snipper aan onderzoeksbewijs bestaat, heb ik al eens eerder gepoogd uit te leggen. Maar zoals bekend vooroordelen hebben de neiging om argumenten te negeren. Dus deze keer maar niet uitgelegd dat de verwording van de jeugd door strips wel meeviel, dat de zedenverwildering die men destijds van ‘Rock Around the Clock’ vreesde helaas niet heeft doorgezet en dat de staatscommissie die in de jaren ’30 de verderfelijke invloed der ‘negermuziek’ poogde tegen te gaan de voortschrijdende dementie van haar leden niet heeft kunnen voorkomen.

Leuker is het om even te wijzen op het helaas verdwenen verschijnsel van de Soundies. Wat waren dat? Soundies waren de voorlopers van de hedendaagse muziekvideo’s en ze werden voornamelijk geproduceerd in de Verenigde Staten tussen 1940 en 1946. Het ging daarbij om 16 mm. filmpjes die geprojecteerd werden op een schermpje in een soort jukebox. De soundies werden gemaakt door maatschappijen met allerhande exotische en al lang verdwenen namen. Het meest bekende type ‘jukebox’ was The Panoram, een buitengewoon gecompliceerd en ook storingsgevoelig apparaat waarvan u hierboven afbeeldingen ziet.

Van alles werd op die filmpjes vastgelegd: Country & Western, Balalaika, Ierse Folksongs, Big Bands, Tommy Dorsey, Fats Waller, Count Basie, Duke Ellington, Nat King Cole en noem maar op…

Tussen de filmpjes door vertoonde het apparaat filmpjes van acrobaten, dames in badpak, opwekkingen om bij te dragen aan de oorlogsinspanningen en meer goed bedoelde boodschappen.

Een indruk geeft het filmpje hier beneden. Let op de namen, nogal wat types werden later zeer bekend of zelfs beroemd. En wist u dat Doris Day ooit een aardige brunette was?

Belafonte

George W. Bush noemde hij ‘the greatest terrorist of the Americas’, in maar liefst 29 speelfilms, inclusief ‘Bobby’ de recente films over de moord op Robert Kennedy, speelde hij belangrijke rollen. Geboren (1927) in New York, gedeeltelijk opgegroeid op Jamaica veroorzaakte hij nog in de jaren ’60 een schandaal op de Amerikaanse TV door de zangeres Petula Clark bij de arm vriendschappelijk vast te houden.

Talloze artiesten gaf hij de kans hun carrière te lanceren, denk aan Miriam Makeba, en ooit van ene Bob Dylan gehoord?

Hij noemde Condoleeza Rice een huisslaaf van Bush en sprak over de voormalige Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Colin Powel: “There is an old saying, in the days of slavery. There were those slaves who lived on the plantation, and there were those slaves who lived in the house. You got the privilege of living in the house if you served the master, do exactly the way the master intended to have you serve him. That gave you privilege. Collin Powell is committed to come into the house of the master, as long as he would serve the master, according to the master’s purpose. And when Colin Powell dares to suggest something other than what the master wants to hear, he will be turned back out to pasture. And you don’t hear much from those who live in the pasture.”

Bekijk zijn site, dat is nog eens iets anders dan het gezeur van de Britney’s, de Lindsay’s of hoe die lieden zich verder mogen noemen.

En toch voor mijn generatie blijft hij onverbrekelijk verbonden met de zomer van 1956: Island in the Sun

Maxime

Het valt voor u, waarde lezer, te hopen dat Maxime Verhagen niet uw vriend of collega is. Mocht dat wel het geval zijn dan is een ernstige waarschuwing op zijn plaats. U loopt in dat geval namelijk het risico binnenkort ernstige schade aan uw reputatie op te lopen.

Niet dat Maxime persoonlijk uw goede naam en faam zal aantasten. Nee, verre van dat. Anderen uit de kring rond Maxime zullen informatie over u, die Maxime ter ore is gekomen, op tendentieuze wijze verspreiden. De Telegraaf en Elsevier zullen over u berichten en u zult zich plots moeten verdedigen.

Twee voorbeelden: Een tijdje geleden liet Bert Koenders, onze wat vlotte en slungelige Minister voor Ontwikkelingssamenwerking, een feestje vol symboliek organiseren. Een volmaakt onzinnig feestje, dat wel. Op Schokland werd een zogenaamd ‘Akkoord van Schokland’ geproclameerd, waarin allerhande lieden (die dat al lang besloten hadden) hun inspanning voor ontwikkeling van de derde wereld vastlegden.

Zonde van het geld, dat feestje! Bovendien was de organisatie aanbesteed op een manier die van Europa niet mag. Niet dat dit laatste apart is. Er blijken op alle ministeries, inclusief Buitenlandse Zaken van Maxime, tientallen van dit type projectjes te worden uitgevoerd. Allemaal op een door Europa niet goed gevonden manier. Tot dusverre kraaide daar geen haan naar.

Niet in dit geval echter. Verhagen nam de overtreding van deze regels niet op met zijn collega Koenders, maar wandelde naar een paar leden van de CDA-fractie en stimuleerde deze om hierover maar eens pittige vragen stellen. Een opmerkelijk oncollegiale handelwijze. Immers als Verhagen aan deze praktijk een einde had willen maken had hij de kwestie met zijn collega’s kunnen bespreken. Niets van dat al: Maxime hield zijn kaken op elkaar en koos er voor zijn collega’s publiekelijk te kijk te zetten. Dat zegt veel over de geroemde teamgeest in dit kabinet en nog meer over Verhagen.

Dan Van Bommel (niet die gemene voetballer die wel/niet Duitser worden wil, en ook niet die schoenmaker) het SP-kamerlid.

Van Bommel was in Jordanië met een kamerdelegatie. Onder het personeel van de ambassade merkte hij een dame op die hij uiterst charmant vond. Tijdens een lunch voegde hij haar toe dat ze er spectaculair uitzag. Als openingszin kansloos en dus waarschijnlijk nog wel oprecht gemeend ook. De dame nam hier enigszins aanstoot aan en vertelde het gebeurde aan de ambassadeur. Ze diende geen klacht in. De ambassadeur vertelde het verhaaltje weer door aan Verhagen.

Het vervolg is bekend….Maxime spoedde zich naar z’n CDA-collega Ormel en naar De Telegraaf. Van Bommel (ik bedoel nog steeds het kamerlid) werd wat tendentieus neergezet als een mannetje-van-ongewenste-intimiteiten. Geheel volgens de regels van waar rook is zal ook wel vuur zijn (een uitspraak van wijlen Dreyfus) werd een politieke concurrent afgebrand.

Wat mij nu zorgen baart is niet Koenders of Van Bommel, de een wat klunzige organisator de ander een mislukte Hollandse Casanova, nee veel erger lijkt me dat onze Minister van Buitenlandse Zaken een uitgesproken rat is.

Meir

De uitspraak van de naam van Antwerpens meest fameuze winkelstraat stelt Nederlanders veelal voor problemen. Allerhande varianten worden gehoord, variërend van een uitspraak gelijk aan de bekende achternaam Meijer tot een meer exotische variant als mee-ier, waarbij de uitspraak doet vermoeden dat iemand te kennen geeft een onderdaan van de Ierse Republiek op sleeptouw genomen te hebben. Antwerpenaren spreken de straatnaam gemeenlijk uit als meer, waarbij de dubbele e wat korter wordt aangehouden dan in Noordelijker streken gewoon is.

Die Meir dus bestaat dit jaar maar liefst 750 jaar. En wij, als bewoners van een van de zijstraten van dit paradijs voor shoppende dames, slaan de diverse activiteiten die dit met zich brengt aandachtig gade.

Het verhaal van de Meir begint in 1257. Dan is er in een akte voor het eerst sprake van de straat. Ruim 25 jaar later laat de deken van het Sint-Elisabethziekenhuis bij de Meirbrug een windmolen bouwen. In diezelfde periode schenkt ene Hendrik Nose, naar wie nog een straat is vernoemd, datzelfde gasthuis een lap grond. Het Mere (Meir) is dan nog niet meer dan een stilstaand water aan de buitenzijde van de toenmalige stad. Die waterplas grensde zo ongeveer aan de plek waar we tegenwoordig de Huidevettersstraat vinden. Maar daarna gaat het snel. Al in 1324 is  (volgens kaarten uit die periode) de Meir tot aan de (Lange) Klarenstraat geplaveid. En nog geen eeuw later reikt de Meir vanuit het centrum tot aan de Jezusstraat, zoals dat nog steeds het geval is.Toch zal het nog tot de Gouden Eeuw duren alvorens de Meir een straat voor en van de aristocratie wordt. Rijke kooplieden bouwen er woningen en zelfs de beurs wordt er gevestigd. Langzaam aan groeit de Meir uit tot het economische hart van de stad, waar ook de gegoede burgerij en het regentendom zich vestigt.

Die voorname plaats in de stad heeft natuurlijk ook voor het uiterlijk van de straat verstrekkende gevolgen. De panden worden steeds groter, rijker en indrukwekkender. Op de hoek van wat tegenwoordig de Wapper heet treffen we bijvoorbeeld nog steeds het voormalige koninklijk paleis aan.

Dit voorname stadspaleis werd ontworpen door J.P. van Baurscheit in 1745. Hij tekende een uitbundig en weelderige rococogebouw met laatbarokke invloeden, een waar pronkstuk. Verschillende aristocratische families bewoonden het pand voor het in 1812 door Napoleon aan het Franse kroondomein werd toegevoegd. Eerst het Franse en daarna het Hollandse bewind namen het interieur herhaaldelijk onder handen. Toen België onafhankelijk werd en een eigen koningshuis kreeg werd het de Antwerpse residentie van de vorsten. De Belgische vorsten gebruikten het Paleis voornamelijk voor de ontvangst van buitenlandse gasten die met de boot in Antwerpen aanmeerden. Leopold II liet belangrijke aanpassingswerken uitvoeren. Koning Albert I verbleef in het Paleis toen de Eerste Wereldoorlog in 1914 uitbrak. Vanaf 1969 werd het paleis omgevormd tot het ICC (Internationaal Cultureel Centrum). Op dit moment worden grote restauratiewerken uitgevoerd die het gebouw zijn vroegere grandeur zullen teruggeven en het toegankelijk moeten maken voor het publiek.

Overigens brengt deze ingrijpende restauratie nog een klein schandaaltje met zich: De huidige kroonprins Filip bleek in het begin van de negentiger jaren niet te beroerd om een behoorlijk aantal van de originele kostbare meubelen uit dit staatseigendom mee te nemen. Ondanks herhaalde aanmaningen heeft het hof tot op heden geen teken van leven gegeven in antwoord op de verzoeken tot teruggave van dit meubilair. De Vlaamse regering lijkt van plan om, indien er in september nog geen schot in de zaak zit, nu over te gaan tot gerechtelijke invordering.