Les Frères Jacques

Sinds enige tijd houdt uw dienaar op deze site ook de tellertjes in de gaten die het aantal bezoekers registreren. Met weinig moeite valt ook na te gaan welke ‘posts’ het best gelezen worden. Grappig daarbij is dat je het aantal lezers onmiddellijk ziet dalen wanneer ik mijn liefhebberij aangaande het franse chanson de vrije loop laat.

De conclusie kan dus geen andere zijn dan dat hier nog veel scholingswerk verricht dient te worden! Ik wens u dan ook veel sterkte. Per saldo is een hoog lezerstal niet mijn doel. Daar hebben we de Story enz. al voor! Overigens: in dit jaar bezochten tot dusverre zo’n 25.000 gasten deze kolommen.

Over nu naar het echte werk:

De herenzangroep ‘Les Frères Jacques’, bestaande uit André en George Bellec, François Soubeyran en Paul Tourenne, werd opgericht in 1944. De naam werd geïnspireerd door de uitdrukking ‘Faire le Jacques’, wat betekent : zich van de domme houden. Ze zongen zonder microfoon en met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Volmaakt op elkaar ingespeeld, was iedere seconde muziek langdurig door de heren gerepeteerd. Dat hebben ze zo’n 38 jaar volgehouden met veel succes. Tot 1982. Toen hingen ze hun uitmonstering aan de wilgen: de zwarte hoge hoeden, de cape’s en hun snorren.

Voor de bewonderaars van de nog jeugdige Brigitte Bardot: u treft haar in alle glorie in één van de clipjes.

Lakeienmentaliteit

Bij de Nederlandse pers valt me nog steeds op dat wanneer Beatrix ter sprake komt, dat met de nodige omzichtigheid gebeurt. Harde kritiek op haar persoon, haar werkwijze wordt zelden of nooit geleverd. Zelfs wanneer de koningin, met voorbijgaan van het kabinet, in het persoonlijk leven van mensen laat snuffelen, is de pers er als de kippen bij om het focus te richten op de directeur van haar kabinet. Ik zie dat alles als een (milde) vorm van lakeienmentaliteit.

Hier in het Belgische is men aanzienlijk vrijmoediger ten aanzien van de koninklijke familie en de vorst. ’s Konings optreden bij de kabinetsformatie wordt met enige regelmaat aan stevige kritiek onderworpen. Omtrent de kroonprins wordt onomwonden gezegd en geschreven ‘Hij kan het niet’. Ten aanzien van prinses Astrid wordt gesteld dat ze aardig is, maar zonder smaak en onvermogend om inhoudelijke dingen te zeggen. En dan laat ik prins Laurent voor de gezelligheid nog maar even buiten beschouwing.

Muhka

Nog niet eerder schreef ik iets over het Muhka op de Waalse Kaai in Antwerpen. Als ik u was zou ik er bij het eerstvolgende bezoek aan Antwerpen zeker een kijkje nemen.Niet alleen herbergt het Muhka het stedelijk filmmuseum (met een keur aan prachtige historische klassiekers), maar het brengt ook voortdurend zeer bezienswaardige exposities. We hebben ons vandaag vergaapt aan een overzicht van het werk en de inspiratiebronnen van de Vlaamse filmregisseur Robbe de Hert.

Het fotomuseum van het Muhka brengt tot 6 januari een schitterende expositie ‘Belgicum’ met foto’s van de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren. Prachtige foto’s in krachtig zwart en wit, die een indrukwekkend beeld geven van het dagelijkse leven van de zeer gewone man en vrouw in dit  aardige land, waar – zoveel is duidelijk – niet voor iedereen de zon dagelijks schijnt.

Sporen op het Internet

Na Mabel, en vele anderen wordt nu ook Maartje van Weegen aangepakt. Elsevier – nooit te beroerd voor een tendentieuze kop – bericht dat zijn informatie over zichzelf op Wikipedia gemanipuleerd zou hebben.

Een slimme formulering die er op gericht lijkt een eventuele klaagster geen kans bij de Raad voor de Journalistiek te geven. Immers – ondanks de negatieve bijsmaak – zegt het woord manipuleren alleen maar dat iemand ergens iets mee gedaan heeft. Velen manipuleren in de ochtend het slot van hun brievenbus.

Overigens begrijp ik de ophef over dit soort kwesties niet zo. Wat is er mis mee wanneer iemand de informatie over zichzelf aanpast aan de werkelijkheid? Mabel sprak tegen dat de informatie die ze verstrekt had aan Balkenende ‘onvolledig en onjuist’ geweest zou zijn. Ze hield het op onvolledig. Weet u meer, weten wij meer? De informatie is ons nooit ter hand gesteld en Balkenende zegt wel eens vaker iets dat niet helemaal klopt.

Daarbij komt dat de aanvullingen van Maartje van Wegen (lees het artikeltje hierboven) stuk voor stuk in overeenstemming met de werkelijkheid zijn. Gek is dat niet. ‘Je zult het zelf wel het beste weten’ zei mijn moeder altijd al.

Overigens: het kan verstandig zijn de informatie die omtrent uzelf op het internet rondzweeft eens via een zoekmachine te checken. Niet alleen moet u in sommige gevallen iets doen aan informatie die foutief rondslingert, maar ook ongewenste details uit het verleden zullen sommigen weinig vreugde verschaffen.

Een voorbeeld zonder namen te noemen, dit log is er niet om mensen  jeugdzonden na te dragen.

Een hoofd van een opleidingsinstituut vermeld in zijn via het Boekblad verspreide cv trots dat hij ooit in één jaar zowel het diploma MULO als HBS behaalde. IJverig zal uw conclusie zijn. Jammer dan. Zoek je de man op Schoolbank op dan blijkt dat hij in het betreffende jaar in de tweede klas van de Kweekschool (later Pedagogische Academie) zat en die opleiding nooit heeft voltooid. Vanzelfsprekend is zoiets speciaal in het onderwijs geen aanbeveling. Het valt dus wel te begrijpen waarom dat op zich onbenullige feitje werd verduisterd. Geen doodzonde, bepaald niet. Maar u zou niet willen dat u bij een sollicitatie met zo’n vondst werd geconfronteerd. Google uzelf van tijd tot tijd!

Le Mexicain

‘Le Mexicain’ is door de Compagnons ontelbare keren en met steeds terugkerend succes uitgevoerd. Geen wonder voor wie dit hoogst amusante stukje theater beziet. Kijkertjes van mijn leeftijd herinneren zich misschien nog het ‘Grand Gala du Disque’ dat de Nederlandse televisie naar ik meen in 1959 uitzond. Dit nummer was de klapper van de avond, alhoewel we toen de term ‘klapper van de avond’ nog niet kenden.

Leuke Man

Het was aangenaam rustig in het restaurant dat we bezochten.

‘Wat heb jij een leuke man’ sprak de (nog) oudere dame tegen mijn onvolprezen echtgenote. Een wat wonderlijke dame, dat jammer genoeg voor mij wel…

Onvermoeibaar ging ze voort. ‘Hoe lang heb je die al?’ wilde ze weten. En voor Anneke antwoord had kunnen geven ‘Ik wou dat ik er zo ééntje op de kop getikt had!’

Ze vervolgde ‘Ik woon in Florida en bezoek m’n zuster en haar zoon in Antwerpen, maar ze kunnen me niet ontvangen. Weer u misschien iets leuks dat ik kan gaan doen?’

Behulpzaam, als altijd wanneer ik juist smakelijke garnalencroquetten heb weggesmuld, stak ik van wal met een langdurig exposé omtrent aardige plekken in deze goede stad. De Vlaamse en Waalse Kaai, Het Eilandje, Zurenborg het passeerde allemaal de revue. Halverwege m’n steeds gloedvoller verhandeling merkte ik dat ze een toch wel erg eigenaardig petje droeg. Volkomen volgeprikt met speldjes uit alle windhoeken van de aarde. De Zuid-Afrikaanse vlag, het gebroken geweertje, het logo van Belgacom, een sikkel-en-hamer temidden van vele speldjes die door promotieafdelingen van bedrijven moeten zijn bedacht.

Vanwege m’n hoffelijke aard (speciaal na garnalencroquetten!) schakelde ik over op de engelse taal, leek me voor een dame uit Florida wel zo handig! Een volmaakt begriploze blik was m’n deel. ‘U heeft er gelukkig lekker weer bij’ loog ik om de goede stemming te handhaven. ‘We zijn al laat en moeten verder’ verzon ik vervolgens, en merkte op dat de dame pantoffels droeg.

Op de versnelde weg naar de uitgang  begeleidde de serveerster (die van die garnalencroquetten!) ons. ‘Ze is wat vreemd’ legde ze uit, ‘soms zegt ze dat ze een gravin is, en dan komt ze weer uit Rusland. Maar ze woont hier om de hoek’.

Nogmaals ‘Les Compagnons’

Het liedje heet Ours en als u de uitvoerenden nu nog niet kent…

Anders chansons van de Compagnons vindt u hier, hier, hier, hier, hier en hier!

Kuifje, Haddock, Zonnebloem en de andere vrienden…

Toch weer een feestje vandaag in ons Antwerpse onderkomen…de laatste delen van Kuifje op het A5-formaat zijn vandaag verschenen. Natuurlijk, we kennen de verhalen, we weten de grappen….en toch iedere gelegenheid om weer opnieuw te genieten is mooi meegenomen.

En als kers op de taart dan ook nog de mededeling dat de musical ‘Kuifje en de Zonnetempel’ binnenkort deze goede stad weer zal aandoen. Wie zei er ook al weer dat we niet voor ons plezier op de wereld zijn?

Overigens doet de Kuifje op de foto me verontrustend aan Tony Blair denken.

C’est pour ça

In het kader van het retrospective ‘Les Compagnons de la Chanson’ nog maar een gouwe ouwe. De naam van het liedje vond u hierboven al. De zangeres is niemand minder dan de nog zeer jeugdige Edith Piaf!

De overige clips van de Compagnons hier, hier, hier, hier en hier!

Tabeh…

Da’s dan jammer. Dankzij een ondoorzichtig verkiezingssysteem is de PvdA er in geslaagd degene met de meeste stemmen niet tot voorzitter te verkiezen. Dat scheelt in ieder geval de moeite van het opnieuw aanmelden als lid.

Misschien maar beter ook zo. Een goede vriend schreef dat het onwenselijk zou zijn me teveel op te winden over de lafhartige houding van de PvdA-ministers (en wellicht ook vandaag de fractie) ten aanzien van wat het eigen verkiezingsprogramma over het houden van een referendum belooft.

De ooit zo verdienstelijke beweging van Drees en Den Uyl heeft zich in amper twintig jaar van de rechtvaardiger verdeling van kennis, macht en inkomen weten om te vormen tot een middenpartij en de belangenbehartiger van bureaucraten en managers. Tabeh!