Krankjorem

Vriend André, die al meer dan zestig jaar over een goed oog voor het absurde beschikt, deed me het filmpje toekomen dat u vindt wanneer u op de foto klikt. 

Hilarisch!

Trix

Na de eerste berichten waarmee jelui vernam dat uw dienaar 14 kilo dient af te vallen, kan ik nu meedelen dat volgens onze huisarts het afvallen volgens plan en naar tevredenheid verloopt.

Da’s nog niet alles: de bloeddruk is excellent. De neiging tot een vorm van suikerziekte kunt u uit het hoofd zetten en de kans dat ge tengevolge van mijn cholesterolniveau binnen 10 jaar op mijn crematie zult moeten spreken is slechts 4%. Overigens is dit percentage dalend! Zodat we thans in alle gerustheid kunnen vermoeden dat de kans de Majesteit me binnenkort verzoekt het Koninkrijk over te nemen belangrijk groter is.

Is vooral dat laatste niet een heel fijn gevoel?

Verburg

Zoals de zegswijze beweert zou oorlog de voortzetting van diplomatie zijn met andere middelen. Een gruwelijke gedachte afkomstig uit de tijd dat sommigen nog dachten dat oorlog een frisse en vrolijke bezigheid voor echte mannen zijn zou.

Een hedendaagse variant op die uitdrukking zou kunnen zijn dat stemmingmakerij en hype de voortzetting van politiek zijn, nog steeds met andere middelen.

Een niet zo fraai staaltje daarvan was gisteren te lezen op uw teletekst, in uw kranten (hier en hier) en op de verschillende nieuwswebsites.

Minister Verburg heeft haar woordvoerder bekend laten maken dat haar ministerie extra menskracht nodig heeft om de kamervragen van de PvdD (Partij voor de Dieren) te kunnen beantwoorden. De onderliggende teneur van deze bekendmaking is dat het schande zou zijn. U moet van minister Verburg gaan denken dat Mevrouw Thieme en haar fractiegenote onbedaarlijke zeurkousen zijn die destructief tewerk gaan en u – als belastingbetaler – veel geld kosten.

Waarom wordt ik nu zo boos over dit soort onderhuids getreiter van de Partij voor de Dieren en andere parlementaire vragenstellers? Heb ik op Thieme gestemd? Nee, en ik ben dat ook niet van plan. Om heel veel redenen waarmee ik weken op dit logje voort zou kunnen.

Mijn irritatie komt voort uit het feit dat het afleggen van verantwoording en het geven van informatie aan het parlement één van de hoofdtaken van de regering is. Met andere woorden: Gerda Verburg beklaagt zich op deze giftige manier eigenlijk over het feit dat ze een van haar voornaamste taken moet uitvoeren.

Wie deugt er nou eigenlijk niet voor zijn werk Thieme (die de puntjes op de i zet) of Verburg?

60 Minutes

Ik vertelde u al eens geen absolute fan van Nicholas Sarkozy, de Franse president, te zijn. Nu echter moet ik de man ergens een groot en volmaakt invoelbaar gelijk in geven. Een interviewster van het Amerikaanse 60 Minutes (CBS) zou de president interviewen. Geen kattenpis. Een Franse president is zondermeer een vooraanstaand politiek leider en Sarkozy werpt zich ook op als één van de figuren met grote ambities op het terrein van het Europese beleid.

Je zou dus verwachten dat het interview zich zou concentreren op de verhouding tussen de VS en Europa, de crisis in het Midden-Oosten, de ontwikkelingen op het terrein van de onderlinge handel enzovoort.

Dat zou je verwachten, maar mevrouw begon te vragen naar de stand van Sarkozy’s huwelijk. Dat is iets dat je bij Franse politici beter niet kunt doen. Het Franse publiek is niet geïnteresseerd in de relationele perikelen van hun politici. Toen iemand ooit François Mitterrand confronteerde met vragen over zijn buitenechtelijke dochter repliceerde de president slechts ‘Et Alors?’. ‘So what?’ zouden ze in Amerika zeggen. Het deed in Frankrijk slechts z’n populariteit toenemen. Toen Valery Giscard d’Estaing ooit ’s nachts een melkbus ramde – hij kwam bij één van z’n vriendinnen vandaan – gnuifde Frankrijk trots. Naar de staat van z’n huwelijk of de relatie met z’n vriendin heeft (misschien behalve Madame Giscard) nooit iemand gevraagd.

Jacques Chirac stond vanwege z’n erotische activiteiten bekend als ‘meneer drie minuten inclusief douche’, op buitenlandse reizen deed hij zich vaak vergezellen door Claudia Cardinale. Nooit publiciteit over geweest, geen gezeur, het speelde geen rol in de publieke discussie.

Allemaal bewijzen van beschaving lijkt me. Politici moeten gekozen of weggestuurd worden omtrent hun beleid. Met wie ze privé wat en hoe doen…het hoort ons niet aan te gaan en het gaat ons niet aan.

Vandaar dus dit fragment, zie de opeens veel sympathieker Sarkozy beslist weglopen, bravo!

Overigens maakt de interviewster er een punt van dat Sarkozy het eerste Franse staatshoofd zou zijn dat gaat scheiden. Deze mevrouw zou de geschiedenis over Napoléon en Joséphine de Beauharnais eens moeten nalezen…

Terug in de tijd

Het onderhouden van een weblogje als dit – dat niet voor niets de titel ‘Un Journée Bien Remplie – It’s déjà-vu all over again’ draagt – heeft soms bijeffecten die een mens diep terug in zijn verleden werpen.

Vorige week zaterdag was er weer sprake van zo’n ongezochte maar toch wel alleraardigste gang terug in de tijd. Met een mij onbekende achternaam en bekende voornaam leverde iemand enige uiterst vriendelijke ‘comments’ op dit logje. Bij enige closereading bleek het om een goeie vriendin uit de tot stof vergane jaren ’60 te gaan. Onmiddellijk vochten allerhande herinneringen zich naar de voorgrond. Het Leidseplein (Reinders, Eylders), het Rembrandtplein (een kroeg met Max Woiski Jr.) en het gehele vrolijke Amsterdam uit die jaren galoppeerden vitaal door het hoofd van uw dienaar. Met terugwerkende schaamte schoot me ook te binnen dat ze zelfs een aantal malen de moeite nam om een amateurtoneelvoorstelling waarin ik optrad te bezichtigen. Dat moet een verre van aangename bezigheid geweest zijn….

Als ‘snoepje van de week’ daarom deze keer maar een clip van dé song die in die dagen het meest pregnant in onze oren klonk. Voor Herma, André, Marjo, Frieda en een wel heel mooie tijd.

Alfred

Hierboven treft u de trailer aan van Rear Window, mijn favoriete Hitchcock-film. The Birds, North by Northwest, Psycho, Rear Window, Rebecca, Vertigo, The Man Who Knew too Much, Suspicion: Alfred Hitchcock tekende voor vele mijlpalen in de filmgeschiedenis. Iedereen weet het, maar wie heeft vandaag die films ook daadwerkelijk uitgekeken? Behalve dan een gek als uw dienaar…

Alfred Hitchcock

Voor de modale bioscoopganger is een aanleiding nodig. En dat alibi vindt u tot december in ‘De Singel’ te Antwerpen. ‘The Wrong House’ heet de alleraardigste expositie over de opmerkelijke decors die Alfred Hitchcock voor zijn prachtfilms gebruikte.

Decor Rear Window

Op verschillende tv-schermen zijn scenes uit zijn klassiekers te zien. Voor de schermen staan tafeltjes, met een korte inhoud van de film en het architectonisch ontwerp van het huis waar de rolprent zich in afspeelt. Architectuur en inrichting zijn bij Hitchcock van het allergrootst belang en bepalen mede de sfeer en kracht van het vertelde verhaal. Trappen, vensters, spiegels en gordijnen, de master of suspense weet ze alle meesterlijk te gebruiken om de spanning op te bouwen.

Opgeleid als decorbouwer, was Hitchcock een extreme perfectionist in sets en decoratie,. Omdat hij ongaarne op locatie filmde liet hij voor Rear Window zelfs een woningcomplex nabouwen van 31 appartementen. Toenmalige kostprijs: 1 miljoen dollar, vandaag zeker zo’n 50 miljoen! Voor North by Northwest, een must in elke filmcursus, krijgt het huis van meesterspion Philip Vandamm een uitgesproken modernistische stijl, denk aan Le Corbusier. Hitchcock maakte bij uitstek gebruik van de open ruimtes in het huis om het hoofdpersonage de boefachtige meesterspion te laten bespioneren. Voor deze film werd zelfs Mount Rushmore in de studio nagebouwd!

Decor Suspicion

In Psycho dan weer speelt Hitchcock de moderniteit van het motel van Norman Bates uit tegen de ouderwetsheid van diens ouderlijke, Victoriaanse huis. In kamer één van het motel speelt zich de overbekende douchemoord af, in de kelder van het huis bevindt zich de enigszins dode moeder van psycho Bates. De inrichters van de tentoonstelling bieden ons bovendien op een groot scherm een bloemlezing van trapshots en monumentenscènes.

Mount Rushmore (detail) North by Northwest

Racisme: Smerig Gif VI

In oktober 2006 moest ik helaas het Openbaar Ministerie in Amsterdam vragen een vervolging in te willen stellen vanwege de groffe en antisemitische teksten in het blad van de Hogeschool van Amsterdam ‘Havana’. Een stuk tuig dat daar een column schrijft (ene Arnold Scheepmaker) vond: “Sinds de nazi-tijd is het niet echt cool om negatieve dingen te zeggen over joden, maar soms snap ik best hoe het in 1937 allemaal zo ver heeft kunnen komen” verder was hij van mening “Maar de afgelopen maanden heb ik meerdere malen gemerkt dat ik bij conflicten altijd aan de kant van de niet-jood sta.”

Nu is het verschijnsel racisme me treurig genoeg al lang bekend, en wanneer de leiding van die Hogeschool zijn verantwoordelijkheid genomen zou hebben (en dus de columnist en de hoofdredacteur van dit vullis had aangepakt) en met het oog op de meer dan 30.000 lezers (studenten en medewerkers) duidelijk had gemaakt dit soort geschrijf niet toe te staan, was voor mij de kous afgeweest.

Niets van dat al: de verantwoordelijk hoofdredacteur werd bevorderd en de columnist mocht gewoon verder schrijven. Op brieven van uw dienaar, maar ook van het CIDI (Centrum voor Informatie en Documentatie Israël) werd stomweg niet gereageerd.

Nu blijkt het in de praktijk geen kattenpis om het Openbaar Ministerie in beweging te krijgen. Wanneer een onnozele jongeman zich op straat vertoont met een bord waarop hij verklaart dat Willem-Alexander een ‘beetje dom’ is noemt men dat majesteitschennis en kan men dat in twee maanden voor de rechter brengen. Al het andere duurt veel langer, zo niet eindeloos.

Na veel moeite en gedram, ondermeer via de Nationale Ombudsman, lijkt er nu in de affaire toch enige beweging te komen. U kunt dat lezen in de brief van de Officier van Justitie die hierboven staat afgebeeld. De eerder verzonden brief, waarover deze figuur rept, is overigens een spookverschijning: ‘per ongeluk’ naar een verkeerd adres gezonden! Knappe jongens en meisjes daar, je houdt je hart vast bij de gedachte dat ze misschien ooit wel eens iets moeilijks zullen moeten doen.

De voorgeschiedenis vindt u hier, hier, hier, hier en hier.

Over de werkelijke bewoners

Toen de goede Anneke  destijds besloot mijn piepkleine éénkamerwoninkje mede tot het hare te maken, vormde dat de opmaat tot een aantal grote veranderingen. Allereerst werd het interieur aan een grondige restyling onderworpen. Het overzichtelijke geheel van uitsluitend in zwart en wit uitgevoerde wandbekleding en meubilair werd rigoureus omgezet naar de tinten van de jaren ’70. Veel oranje, bruin, zilver- en goudkleur deden hun oogverblindende entree. Eigenaardige toestanden zoals een letterbak en een koffieapparaat in ogentergende uitvoering ‘sierden’ ons leefmilieu.

De meest ingrijpende wijziging werd gevormd door de komst van katten. Drie exemplaren maar liefst. Deze werden met alle – voor mij vaak onbegrijpelijke – zorg omgeven. Ik heb geleerd er niet vreemd van op te kijken wanneer mijn partner vaststelt dat we – alvorens tot restaurant of theaterbezoek over te gaan – alle lichtpunten ontsteken, omdat zulks voor deze werkelijke hoofdbewoners van ons onderkomen gezelliger zou zijn.

Sinds die eerste dagen van onze geprezen samenleving hebben katten in belangrijke mate onze huishouding bepaald. Nog steeds…aan de aanschaf van het dagelijkse kattenmenu wordt evenveel tijd en aandacht besteed als aan onze eigen voeding. Wonderlijke fonteintjes die zachtbrommend de kamer vullen – katten vinden dat leuk, zegt Anneke – staan vervaarlijk in de weg. Een idioot groot meubelstuk – een soort klimpaal met hutjes voor katten – neemt een prominente plaats in ons interieur in. De verwarmingsradiator dient als ophangpunt voor een soort kattenhangmat.

Onze katten (nog steeds en alweer drie exemplaren) aanvaarden dit alles als de gewoonste zaak van de wereld. Hautain, sereen, volstrekt superieur.

Weer geheel hersteld

dank u! Ook het humeur en de conditie hebben zich weer aangepast aan de uiterlijke verschijning. Kortom: de jeugdig ogende charmante figuur glorieert…Dank voor uw gebed en de vele aangestoken kaarsjes.

Op het nieuw aangeschafte, en uiteindelijk vanuit Nederland gearriveerde, rijwiel een tochtje door het Antwerpse centrum gemaakt en me voor de zoveelste maal verheugd gerealiseerd dat deze goede stad zich als een warme deken rond de bewoners spreidt.

Na 11 maanden inwonerschap begint de omgeving ons als kennelijk vertrouwde figuren te zien. We beginnen voorzichtig erbij te horen. De juffrouw van de tijdschriftenwinkel zwaait bij ons voorbijgaan. De types in onze straat steken de hand op. De sigarenboer vertelt omstandig over zijn nering en de verlopen figuren rond het Astridplein die hem valse biljetten van 500 euro pogen aan te smeren. De apotheekster geeft de groeten voor m’n vrouw mee en de mevrouw van de koffieshop (waar ze dan ook koffie schenken!) adviseert om het appelgebak van gisteren vooral niet te nemen, want dat slijt ze aan de toeristen!

Het zijn allemaal kleine, maar aardige, tekenen dat we in het dorp dat het stadshart vormt enigszins tot de inboedel beginnen te horen. En voor ik het vergeet de kruideniersdame fluisterde ons verheugd toe dat je het nog niet kan zien, maar het eerste kind zal er nu toch over zeven maanden zijn. We hebben enthousiaste, geruststellende en positieve teksten uitgesproken.

Verkouden II

Toestand onveranderd, scheerzeep ook nog op….lijden is niet het juiste woord.

Morgen beter!