Over een Privé-voorstelling

De afbeelding hierboven stelt de cover voor van één van de Kapitein Robuitgaven uit mijn verzameling. Het is een beetje een apart exemplaar. Het gaat hier namelijk om een Belgische uitgave uit de jaren ’50 en als u scherp kijkt ontwaart u dat twee verhalen in dit boekje aan de jeugdige Vlaming van destijds vertoond werden.

Helaas moeten we vaststellen dat de faam van deze prachtige strip inmiddels in het Belgische tot het voltooid verleden behoort. Gisterenmiddag begaven mijn trouwe echtgenote – die zelfs geduld op weet te brengen voor mijn Robverering – en uw dienaar zich naar een Antwerpse cinema alwaar de lang verwachte Rob-film zijn première in dit goede land zou beleven.

Het draaide uit op een privé-voorstelling. De zaal, die ruimte biedt aan zo’n 250 enthousiaste kijkers, bevatte tijdens de gehele voorstelling slechts twee kennelijke zonderlingen. U heeft het inmiddels geraden…

Tot mijn spijt moet ik de Vlamingen een groot gelijk toekennen. De rolprent is volstrekt het bekijken niet waard. Laat u niet op sleeptouw nemen door begeesterde reclameverhalen. Houdt de centen in de zak en wordt u geïnviteerd: aarzel niet onmiddellijk een zware griep voor te wenden.

Natuurlijk, zelfs uw dienaar kan begrijpen dat een stripverhaal uit de jaren ’50 wellicht enigszins gemoderniseerd dient te worden. Dat de pijp van Rob verdween is onzinnig, maar uit misplaatste politieke correctheid begrijpelijk. Dat de stoere zeeman niet langer cleanshaven is doch een hedendaagse driedaagse stoppelverzameling draagt…ik kan er mee leven. Dat de film duidelijk mikt op de jonge tienerjeugd heeft mijn volmaakte instemming. Maar dan houdt het ook volmaakt op.

Het minste dat je in een film – ook en vooral een jeugdfilm – mag verwachten is dat de prestatie van de acteurs een weinig hout snijdt. En op dat punt verdwijnt deze vertoning helemaal en volmaakt definitief in de dikke mist. Arjan Ederveen, die de eer heeft Lupardi te mogen spelen, gaat kennelijk van het fatale misverstand uit dat acteren betekent: volstrekt idioot schmierend en brullend iedere geloofwaardigheid voor zelfs de meest mesjoche tiener ondermijnen. De volmaakte halvegare die Yoto zou moeten uitbeelden beschikt over niet voldoende acteertalent om zwijgend thee te mogen binnenbrengen. En dan Jack Wouterse. Eén van de meest volmaakte miskleunen die het Nederlandse theater ooit voortbracht. Detonerend in iedere rol die ik ooit van hem zag. Deze keer zet Wouterse de kroon op zijn carrière. Op het stuk van volstrekte onbekwaamheid zal zelfs hij dit niet meer kunnen verbeteren. Tijd voor het welverdiend pensioen, Jack. Op naar het Rosa Spierhuis!

Deugt er dan niets aan deze film? Jawel, de Kapitein Rob-song van ‘De Dijk’ is meer dan prima, maar helaas slechts gedurende de aftiteling te horen. De jonge Römer doet zondermeer z’n best en had een betere regisseur en scenario verdiend. Katja Schuurman zet een redelijke tegenspeelster neer, en Ricky Koole (maar een paar minuten te zien) weet altijd en steeds weer een vreugde voor het oog te zijn.

Wees gewaarschuwd!

Friet

 
Tot aanstaande zondag heerst hier de ‘week van de friet’ en da’s niet niks. In hun voortdurend streven de echte en onvervalste Vlaamse Friet te promoten huurde de verenigde frituristen zelfs een heuse BV-er (BV=Bekende Vlaming) in om een prijsvraag voor een loflied op de patat te lanceren. 

U kunt door eenvoudig alhier te klikken genoeg nadere informatie verkrijgen om gerust verder te leven. Mocht u de uiteindelijke prijswinnaar willen downloaden (en wie wil dat niet?) dan kan dat natuurlijk ook!

Christopher XXIII

Ook al te vinden op zoon Gijs’ website en op Elias’ site…maar toch voor wie die beide leerzame omgevingen niet bezocht mocht hebben (dom, doe dat voortaan beter!) hierboven kleinzoon Christopher (9 maanden oud) is aanstekelijk vrolijk bij zijn dapper oefenen in het staan!

Balatum

In de films van Alfred Hitchcock dromen de hoofdpersonen heel wat af. Beroemd zijn de droomscènes uit Spellbound en Vertigo, uit die laatste film komt de afbeelding hierboven. Hitchcock liet zich bij het filmisch vormgeven van die dromen niet door de eerste de beste helpen. Salvador Dali was degene die hij aantrok om de dromen er extra inspirerend en beangstigend uit te laten zien.

Een ander ding is dat de dromen in die films (in alle films waarin gedroomd wordt trouwens) een diepere betekenis hebben. Ze houden kortom steeds verband met het concrete probleem waarvoor de hoofdpersoon zich gesteld ziet en ze bevatten een mooie diepe symboliek.

Nu heeft het mij altoos verbaasd en geïrriteerd dat in mijn dromen de vormgeving altijd zondermeer waardeloos genoemd moet worden. Nooit mooie kleuren of zinnebeeldige voorstellingen. Nooit een voor mij te achterhalen diepere betekenis ook. Dat kan natuurlijk aan m’n gebrekkig geestelijk leven of aan m’n sterk achterblijvende intelligentie liggen. Voor wat betreft dat geestelijk leven kan ik geen duidelijkheid geven over de vraag of het mijne beter of slechter is dan dat van anderen. Je kunt nu eenmaal niet in een anders hersenpan kijken. En het afgaan op de door anderen uitgesproken gedachten is vol risico’s. Voor je het weet zijn de mooie ideeën die iemand uitspreekt in het geheel niet aan z’n geest ontsprongen, maar gemakshalve gejat van een scheurkalender. Met die intelligentie blijft het ook tobben. Bij de laatste meting schatte men het IQ op om en nabij de 139 maar hoe betrouwbaar zijn die methoden nu helemaal?

Zo komt het dat ik geen verklaring voor mijn onsamenhangend gedroom kan bieden. Ook kan ik u dus niet uitleggen waarom ik in de afgelopen nacht met twee oude maten uit m’n diensttijd – die ik in 43 jaar gezien noch gesproken heb – al redetwistend op zoek ben geweest naar een aantal rollen Balatum (=linoleum of viltzeil) om daarmee het huis van één van die twee te stofferen. Wij hebben het hier nooit over mijn diensttijd en onze geanimeerde discussies gaan nimmer over Balatum.

Even bijpraten

Het ingreepje waarover ik het gisteren had verliep zeer voorspoedig. Bij zo’n charmante arts wil ik iedere dag wel even onder het mes(je). Voor de nieuwsgierigen onder u: het linkerfotootje verbeeld de situatie vóór, het rechterfotootje schetst de situatie zoals die na het helen van het wondje zal zijn. Vragen?

De avonturen van Indiana Jones vormen een spannend en romantisch epos dat voor iedereen, die nog iets van de twaalfjarige die hij/zij ooit was in zich heeft, onweerstaanbaar is. Grote vreugde dus alom toen bekend werd dat Lucasfilm eindelijk volgend jaar het 4^e deel op het zilveren scherm zal brengen. Als voorproefje alvast de trailer.

Het NOS-journaal en een aantal kranten pakken nogal heftig uit over het zogenaamde scholierenprotest. Sommigen (het CDA) gaan daarbij wel erg ver om de eigen bewindslieden (staatssecretaris Bijleveld) uit de wind te houden. De beschuldiging aan het adres van Groen Links inzake het ‘opstoken’ van de scholieren doen twijfelen aan de geestelijke gezondheid van de beschuldiger.

Natuurlijk is het bepaald niet gek wanneer de overheid een norm stelt aan het aantal uren dat leerlingen onderwijs dienen te genieten. Wel vreemd is de manier waarop veel scholen die norm invullen. Wat dat betreft hebben leerlingen groot gelijk om te protesteren. Het heeft weinig zin om leerlingen, zoals nu het geval is, drie uur lang verplicht huiswerk te laten maken. Of om ze het schoolplein schoon te laten maken, alleen maar om de urennorm te halen. Dat is bepaald geen voorbeeld van effectief lesgeven. Zo worden die kinderen natuurlijk nooit zelfstandige volwassenen.

Willy

Klacht op klacht…hoe houd ik het vol? Vooruit dan maar, na de tedere aandacht voor onze lieve Willeke nu dan de godfather van de Alberticlan: Willy. Een opmerkelijk artiest: zelden iemand gezien die zo loepzuiver vermocht te zingen, ook zelden iemand gezien die zo slecht teksten kon onthouden. Maar met recht een ‘Parel van de Jordaan’!

De accordeonist in het eerste clipje is niemand minder dan de onvergetelijke Johnny Meijer, niet zomaar iemand…tot zijn fans behoorden ondermeer Dave Brubeck, Duke Ellingon en Eartha Kitt. Helaas was deze Meijer ‘gezegend’ met een meer dan onmogelijk karakter en een bovenmatige dorst. Niet altijd even aardig ook. Tegen zijn zwager Manke Nelis merkte hij eens kritisch op over diens basspel: ‘Je kunt het misschien beter met een strijkplank proberen.’

De kans bestaat dat dit logje één of twee dagen op inactief gaat. De reden is gelegen in een kleine schoonheidsingreep die uw dienaar dient te ondergaan. ‘Wat? Nog mooier?’ roept u…. ‘Jazeker’, luidt het antwoord. Dat kan en dat moet, al was het maar om het blijvend jeugdig elan continue te garanderen. Zulks uiteraard tot vreugde van het dankbaar publiek.

Vrolijk

Telefoon! 

Hoe die Frans Vrolijk uit de vorige posting er dan wel niet uitzag? Welnu, ziehier: Wijlen de conferencier Frans Vrolijk. Wie van mijn generatie herinnert zich deze rasartiest van het rondreizend variété niet?

Willeke

In het kader van het eeuwig jeugdsentiment is het ‘Snoepje van de Week’ deze keer opgedragen aan Willeke Alberti. De foto hierboven werd in 1963 genomen in de legerplaats Steenwijkerwold. Artiesten als Willeke, Johnny Lion enzovoort traden daar op, uiteraard afgewisseld met goochelaars en acrobaten. Conferencier was de destijds onvermijdelijke Frans Vrolijk, iemand met het droevigste gezicht dat ik ooit zag…

Over Willeke valt veel te zeggen. Het woord ‘camp’ dringt zich op… Maar toch, als geboren Amsterdammer: ik heb wel wat met Willeke.

Kapitein Rob weer contra Lupardi & Yoto

Aanstaande maandag de première in Carré en vanaf donderdag in de bioscopen – tot zelfs in deze Vlaamse contreien toe – ‘Kapitein Rob en het Geheim van Professor Lupardi’. 

Hierboven de trailer….en ondanks de idioot verkeerde Rob-pet, ondanks de totaal ontbrekende pijp, ondanks de volkomen uitzinnige Yoto, de verkeerde Cigaret Larry : de gespannen verwachting neemt toe… 

Overigens m’n jongetjesjaren zouden nog spannender zijn geweest als Katja Schuurman destijds het zeilschip ‘De Vrijheid’ mede had ‘bemand’.

Pamboli

Sixte de Saint Hilaire is een man met een zacht gezegd nogal opwindende levensgeschiedenis. Hippie geweest, ondermeer in Kopenhagen de locale alternatieve gemeenschap zeer versterkt. In auto-onderdelen gehandeld, het Afrikaanse continent langdurig zwervend verkend. De Caraïben onveilig gemaakt en ga zo nog maar een tijdje door. De bekende 12 ambachten dus, maar kennelijk weinig ongelukken.

Sinds het midden van de jaren ’90 drijft hij te Parijs mijn favoriete restaurant ‘Le Petit Vatel’ (5, Rue Lobineau, Parijs 6^e). Dat restaurant bestond al zeer lang. Sinds 1897 om precies te zijn, en het had de bedenkelijke reputatie niet alleen het goedkoopste Parijse eethuis maar ook verreweg het beroerdste te zijn. Sinds Sixte in het piepkleine restaurantje (18 zitplaatsen) de macht overnam is het nog steeds betaalbaar – zeer betaalbaar – maar de kwaliteit is tot superieure hoogte gestegen.

Dat is niet in de laatste plaats te danken aan het consequent vasthouden aan het uitgangspunt van de goede keuken: Simple, délicieuse et bon marché. Het succes en de waardering mogen er dan ook – onder liefhebbende kenners – wezen. De gerechten zijn eenvoudig, verrassend en voortreffelijk. De sfeer is uiterst aangenaam en opgeblazen types worden door de oppassende uitbater doeltreffend buiten de deur gehouden, een plezierige bijkomstigheid.

Als voorproefje het recept voor Pamboli, eenvoudig zelf te bereiden. Denk aan goede ingrediënten mijdt de kiloknaller. Het gerecht is afkomstig van de Balearen, de naam is ontleend aan het Catalaans pa amb oli (brood met olijfolie).

Ingrediënten voor 1 persoon: 2 flinke sneden zeer goed boerenbrood,1 snee Iberische ham of Serrano, een goede plak kaas (bij voorkeur Cantal), 1 tomaat, olijfolie, olijfjes,augurk, frisse sla, teentje knoflook

Rooster het brood in de oven lichtbruin, wrijf het in met wat knoflook, beleg het met de in plakjes gesneden tomaat. Overgiet het geheel bescheiden met wat olijfolie. Beleg de eerste snede brood met de ham en de tweede met de kaas. Bekleed het geheel met de sla, wat olijfjes en wat augurk.