Adri ook al jarig…

Gisteren beloofde ik u een fotografie te zullen verzorgen waarop mijn broer Adri en zijn partner Sven niet zouden zijn afgebeeld terwijl zij iets nuttigden. Omdat beloftes – ook de schier onmogelijke – dienen te worden nagekomen presenteer ik u vandaag de bovenstaande afbeelding.

Links op de foto ziet u Sven en omdat u razendsnel van begrip bent is het eigenlijk overbodig u er op te wijzen dat de rechterfiguur dus mijn broer Adri is.

De beide heren drijven aan de Amsterdamse Koninginneweg het zeer vooraanstaande ‘Dirks Interieurontwerpen’. Hoe dat kan terwijl zij geen van tweeën Dirks heten zette ik hier als eens uiteen.

Wat doen Sven & Adri op deze foto? Bestuderen zij winkelconcepten en zijn ze met de formule van de ‘open’ winkel aan het experimenteren? Of zijn ze wellicht doende een kledinglijn ‘sportief & toch modern’ te incorporeren?

De oplossing is veel eenvoudiger. Op het fraaie eiland Terschelling spoelt wel eens een kleinigheid aan. Ditmaal waren het een paar containers vol sportschoenen. Uiteraard brengen de goudeerlijke eilandbewoners dergelijke spullen steeds onmiddellijk naar de officiële strandvonder. Maar er valt wel eens iets van de wagen! Kortom op Terschelling heerste een levendige handel in sportschoenen in alle soorten en maten.

Aangespoord door mijn echtgenote (‘She-Who-Must-Be-Obeyed’) zat er dus niets anders op dan de koopjesjacht te openen. Omdat het idee sportschoenen te moeten dragen bij mij suïcidale neigingen opwekt zat er niets anders op dan me tot de fotografie te beperken.

Bij het maken van deze foto overwoog ik nog dat 1. Het geslacht Van der Valk toch wel uit buitengewoon fraaie mensen bestaat, en 2. Dat ik nimmer eerder zulke fraaie witte sokken zag!

Adri’s verjaardag – heden – dunkt me een mooie gelegenheid om deze unieke opname aan het nageslacht mee te geven!

Van Harte Kerel!

Sven Jarig!

De laatste dagen van januari zijn in de Van der Valkkring altoos zinderend van onverholen feestvreugde. De reden daarvan is niet gelegen in het feit dat we heden (30 januari) gedenken dat het exact 360 jaar geleden is dat de Vrede van Munster werd gesloten.

Nee, vandaag viert Sven zijn jaardag…de dolzinnige feestelijkheden zullen eerst op 9 februari a.s. plaatsgrijpen, doch vandaag zullen we hier in het Antwerpse vanwege hem (en natuurlijk enigszins de Vrede van Munster) even het Wilhelmus aanheffen.

Voor de niet deskundigen: Sven is de aantrekkelijke jongeman rechts op de bovenstaande fotografie, naast hem zit mijn kleine broertje Adri die morgen zijn verjaardag viert. Het is ons met wat moeite gelukt ook een afbeelding te vinden waarop de heertjes niet zitten te eten!

Om de spanning erin te houden vertonen we die morgen!

Wij feliciteren de jongelui uitzinnig hartelijk!

Aristona

Op bijgaande foto ziet u onze zoon Gijs en uw dienaar. Het moet in de eerste maanden van 1975 geweest zijn, zodat u zich niet hoeft te verbazen over enige eventueel door u opgemerkte veranderingen in onze fysieke uitvoering.

Aan onze rechterzijde, doch voor u links, ontwaart u een tv-toestel. Het merk luidde Aristona en we waren er erg trots op. Het was onze eerste tv met een kleurenbeeld! Aristona was destijds (is dat nog zo?) een b-merk van Philips. Dat betekende dat je voor eventuele reparaties naar een zogenaamd ‘service’-centrum van die Eindhovenaren moest. Zelden een zo onbekwaam stelletje gezien, but that is another story!

Wanneer u scherp kijkt ontwaart u dat aan het toestel een paar knoppen ontbreken. De oorzaak van dat ongemak was gelegen in de kleine Gijs. Bij zijn pogingen tot staan te komen ontwikkelde hij de beroerde gewoonte zich aan de knoppen van het tv-toestel op te trekken. U begrijpt de verwoestende gevolgen!

Ik zou hier nooit over begonnen zijn (vergevingsgezindheid is mijn lange middlename) ware het niet dat Gijs op zijn weblog impliceert dat uitsluitend zijn broertjes wel eens iets vernielden. Bovendien heeft hij de ongekende moed dit schandelijke verhaal te koppelen aan een filmpje over onze oogappel Christopher.

Ik adviseer u veel kwade commentaren op Gijs’ weblog te zetten en niet te vergeten het aardige filmpje over Christopher daar te bekijken!

Het Heiligdom van Gondwana

Groot nieuws voor de echte liefhebbers van de betere strip! Uit de handen van Yves Sente en André Juillard een gloednieuw deel in de reeks Blake & Mortimer. In Frankrijk en België zal de verschijning op 28 maart plaatsvinden, Nederland volgt een paar dagen later op 2 april.

De Nederlandse titel van het nieuwe avontuur luidt ‘Het Heiligdom van Gondwana’. Het verhaal zal zich – naar verluidt – afspelen in het Tanzania van 1958. Professor Blake komt door een geheimzinnige steen op het spoor van een onbekende beschaving. Zijn speurtocht zal hem ondermeer naar de vulkaan Ngorongoro bij het Victoriameer leiden.

Na het overlijden van de fameuze Edgar P. Jacobs werd de reeks Blake & Mortimer aanvankelijk ‘overgenomen’ door Bob de Moor. Deze produceerde het tweede deel van het avontuur rond de ‘3 formules van Professor Sato’. Daarna werd de reeks voortgezet door twee koppels. Jean van Hamme en Ted Benoit maakten twee delen, maar het estafettestokje lijkt nu toch min of meer definitief overgegeven aan Sente en Juillard.

Om u het wachten enigszins te verzachten hieronder nog maar eens die prachtige covers uit de reeks-tot-nu-toe!

Jacqueline Weer!

Stel u voor een warme zomeravond, enkele tientallen jaren geleden, in de Amsterdamse Wilhelminastraat. De dag was lang, de temperatuur hoog en de feestvreugde nog hoger. Om een uur of één in de broeierige nacht besloot op driehoog  de bewoner tot een stuntje. Hij schoof de plantjes in het geopende raam terzijde, maande het feestgezelschap tot aandacht, nam een ferme aanloop en maakte een handstand op de vensterbank. De man had anderhalve krat achter de kiezen…

Het vervolg laat zich raden. Door alcohol overmand verloor hij het evenwicht en stortte vanaf de smalle vensterbank het harde plaveisel van de Wilhelminastraat tegemoet. Het hoofd sierlijk voorwaarts. Morsdood! Rijp voor Westgaarde zogezegd…

De ambulance en politie arriveerden binnen enige minuten, waarna een ferme kloppartij tussen de zwaar beschonken feestgangers enerzijds en hulpverleners en politie aan de andere zijde uitbrak. Slechts met moeite en assistentie van meer agenten werd het oproer bedwongen. Een tiental zatlappen belandde met kwetsuren in het – toen nog bestaande – Binnengasthuis.

De toenmalige minister van Binnenlandse Zaken (Mr. H.K.J. Beernink) kreeg geen kamervragen over dit incident. Het kabinet kwam niet met maatregelen. Er waren geen protesten, er was geen publieke verontwaardiging. Wie volslagen lazarus, zonder vangnet, de acrobaat uithangt roept het ongeluk over zichzelf af. En wie met de politie aan het matten slaat moet niet zeuren over klop. Wel een geluk bij een ongeluk dat die politie nog niet gereorganiseerd was. De hulptroepen bleken tenminste moeiteloos inzetbaar.

Dan is ons inspirerende kabinetje Balkenende-IV uit ander hout gesneden. En in het bijzonder de onverwoestbare minister Jacqueline Cramer. Wat de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer met vuurwerk te maken heeft zal wel altijd een raadsel blijven. Dat belet echter onze goede Jacqueline niet om te bepalen dat in de toekomst vuurwerk rond de jaarwisseling nog uitsluitend tussen 22.00 uur en 02.00 uur mag worden afgestoken. Daarnaast kunnen gemeenten besluiten dat vuurwerk slechts op één bepaalde plaats mag worden gelanceerd.

Hier wordt de grens tussen opwinding en gekte overschreden. Nu al bestaat de regel dat vuurwerk alleen op 31 december de lucht in mag. Waar in Nederland wij ooit woonden, steeds was het geknal al dagen voor die 31^ste niet van de lucht. In steden en dorpen vermaken puberjongetjes zich uitvoerig met dit stompzinnige amusement. Geen politiecorps waar dan ook in het land, blijkt in staat die regel af te dwingen. Natuurlijk, er wordt wel eens een bekeuring uitgedeeld, maar de klereherrie gaat onverdroten voort.

Laat ons nuchter blijven. Het afsteken van vuurwerk is een risicovol en lawaaierig tijdverdrijf. Onvermijdelijk zullen mensen daarbij zichzelf en elkaar beschadigen, zeker wanneer er drank in de man is. Het attaqueren van politielieden en hulpverleners is idioot en volmaakt verkeerd. Voorlichting, voorlichting, voorlichting zou je zo zeggen…

Maar de complete vaderlandse politiemacht, zelfs aangevuld met het leger, zal onvoldoende blijken om de regel van Cramer te handhaven.

Andere mooie plannen van onze wakkere Jacqueline vindt u hier en hier.

Heb je me als lijk gezien?

Nog één keer dan maar. De formidabele wijze waarop Jacques Tardi de sfeer van het naoorlogse Parijs in zijn strip Nestor Burma weet te schetsen. De fraaie speurdersromans van Léo Malet konden geen betere uitbeelding vinden. Hier dus Tardi’s versie van een van de befaamdste verhalen van Malet ‘Heb je me als lijk gezien?’ (M’as-tu vu en cadavre?). Dit deel speelt in het rumoerige 10^e arrondissement en bovendien in de tot de verbeelding sprekende wereld van het Franse chanson – mooi van buiten, maar van binnen een en al gesjoemel en gehuichel, gekuip en gekonkel.

Eerdere vergelijkingen van strips met de realiteit zag u hier, hier, hier, hier en daar.

Kijk en vergelijk!

Boulevard de l’Opèra

Passage Choiseul

Porte Saint-Martin

Boulevard de Strasbourg

Boulevard de Strasbourg naar Gare de l’Est

Avenue de Verdun

Quai de Jemmapes

Rue de la Grange-aux-Belles no. 3

Boulevard de Strasbourg – Pt. Industrie

Rue des Recollets

Vico…die was ook heel erg

Vico Torriani vindt u sinds 1998 op de begraafplaats in Lugano. Maar dankzij de onuitputtelijke archieven van Youtube kunnen wij deze Zwitserse schlagersänger nog steeds bekijken en beluisteren.

Volstrekt opzettelijk laat ik na het woord bewonderen te gebruiken. Dat zou voor deze zoetkwijlende amuseur bepaald teveel eer zijn, veel teveel eer zelfs. De man heeft in zijn 78 jaar durende leven werkelijk van alles gedaan om de schoorsteen rokende te houden. Koffiehuisuitbater, kelner, kookboekenauteur ik noem maar wat bezigheden. Uiteindelijk won hij in ’45 een Talentwettbewerb en daarna heeft hij in alle vier de talen die zijn Zwitserse vaderland telt radio, tv en films geteisterd met volmaakte maffe liedjes als Addio, Donna Grazia, Du schwarzer Zigeuner, Siebenmal in der Woche en Ananas aus Caracas.

Er bestaan twee volmaakt onware geruchten over Vico. Het eerste betreft de door u ook vergeten zangeres Catherina Valente. Anders dan de armzalige muziekblaadjes aan het eind van de jaren  50 ons wilden doen geloven was zij bepaald niet Vico’s zuster. De vitale Catherina had wel een broertje – Silvio Francesco – maar die bent u ook al lang vergeten.

Het tweede gerucht wilde dat Vico als Duits soldaat in de Tweede Wereldoorlog aan de rechterkant van z’n gezicht verminkt zou zijn geraakt. Ook kletskoek, deze Zwitser vocht uiteraard nooit in de Wehrmacht. Dat hij er angstvallig voor zou zorgen zijn profiel altijd zo te draaien dat we z’n rechteroor nooit scherp in beeld kregen was en blijft onzin.

Mocht u vanwege deze clipjes bevangen zijn door een vreselijke nostalgie dan moet u voortaan vooral zomers op lange zondagmiddagen de Duitse tv in de gaten houden. Al die gruwelijke films met Peter, Conny, Rex und Vico komen dan stuk voor stuk weer langs. In dat licht bezien valt er veel voor het zogenaamde comazuipen te zeggen!

M’n helaas uit het oog verloren vriend Jan Jonker werd ooit op het Amsterdamse Weteringcircuit door een Zwitsers automobiel gesneden. Op zijn hevig protest ging het raampje van de Zwitser omlaag en riep het talenwonder Torriani luid en duidelijk ‘boerieloel’.

Rendez-vous met het einde….

Hoewel de zogenaamde officiële Kapitein Rob-site kennelijk nog van niets weet is het toch heus waar:

De goedkope heruitgave van Kapitein Rob is met het verschijnen van de bandjes 39 en 40 (bevattende de verhalen 72 en 73) nu uiteindelijk compleet. Mocht u dit schitterende Nederlandse stripepos nog niet in huis hebben: haast u. Alle delen zijn nog steeds verkrijgbaar. Eigenlijk mag dit typische meesterwerk uit de Hollandse school in geen huis ontbreken. Geen stripserie geeft – misschien wel juist dankzij de uiterst fantasierijke verhalen – een fraaier beeld van de mentaliteit en sfeer van de jaren vijftig van de vorige eeuw.

Een oprecht Hollandse jongensheld ‘cleanshaven and a stiff drink’ de degelijkheid en verantwoordelijkheid in persoon. Kortom geen enkele gelijkenis met de karikatuur die u in de Kapitein Robfilm had kunnen zien. Alhoewel de kans dat u die film daadwerkelijk zag, gezien de terecht uiterst beroerde bezoekersaantallen, wel buitengewoon gering is.

De Verdwenen Burcht

De Zeeuwse reder Kopolse is bijna klaar met de bouw van de ‘Hydra’, een motorschip voor de Nederlandse bioloog professor Frits van Rijn die, samen met zijn vrouw Cora, het schip wil gebruiken om onderzoek te doen in de Griekse wateren. Het vaartuig is daartoe uitgerust met speciale apparatuur. Kapitein Rob is al aangezocht om deel uit te maken van de bemanning, die wordt gecompleteerd met Kees Bolling. Bolling is een werktuigkundige die tijdens de vaart de onderzoeksapparatuur zal onderhouden. Het valt Rob echter al snel op dat professor Van Rijn erg geheimzinnig doet over het uiteindelijke doel van de reis. Het lijkt haast wel of hij iets te verbergen heeft, Maar Rob heeft al vaker met dit bijltje gehakt en laat zich niet weerhouden om toch aan te monsteren op de ‘Hydra’.

Rendez-vous in Jamaica

Ergens in een Oost-Europees gevangenkamp beramen twee gevangenen een gewaagde ontsnapping: verborgen onder een lading stenen zullen zij proberen uit het kamp te vluchten. Een van deze gevangenen, Serge Radeski, is getrouwd met Maria Loedwina die we in het vorige avontuur hebben leren kennen. Hij heeft voor zijn gevangenneming een aantal waardepapieren verborgen en is van plan die te gebruiken om zich met zijn echtgenote te herenigen. Zijn metgezel met wie hij samen ontsnapte, is echter niet van plan om Serges rijkdommen zo maar aan zijn neus voorbij te laten gaan en gooit lelijk roet in het eten.

Tijdens de publicatie van dit verhaal kwam tekenaar/auteur Pieter Kuhn onverwacht te overlijden. Het Parook (de krant waarin de strip verscheen) heeft na zijn dood de publicatie stopgezet. Kuhn had echter al een groot aantal stroken klaarliggen, hoewel het verhaal onvoltooid is gebleven. Uit het oogpunt van volledigheid zijn die resterende stroken in dit deel opgenomen, evenals het in memoriam dat het Parool na Kuhns dood plaatste.

Overigens staat ons nog een deel 41 te wachten. Daarin zullen de verhalen (niet in stripvorm, wel geïllustreerd) zijn opgenomen die in de jaren vijftig rond Kapitein Rob in het jeugdblad ‘Robs Vrienden’ zijn verschenen.

Ellende

De vaderlandse mode wordt steeds jeugdiger en informeler, da’s probleem nummer één. Tenminste in mijn geval, ik kleed me wat conservatief. Zo’n broek met allerhande geestige zakken aan de buitenzijde: mij niet gezien. Een pantalon met camouflagepatronen, geen denken aan. Jeans…in geen tijden gedragen! M’n voorkeur gaat uit naar een gedegen broek (liefst zwart, donkerblauw of grijs) graag op wolbasis. Bij ontspannen temperaturen kan een zogenaamde chino in een weinig opzichtige uitvoering soms goede diensten bewijzen.

Met jasjes (colberts zegt het verkooptype in het kledingmagazijn) is het niet anders gesteld. Liefst tweed, tenzij het een pak betreft dan graag kamgaren, nimmer bruin (going into town a gentleman never wears brown) en ook verder in een weinig de aandacht trekkende vormgeving. Brede visgraten zijn voor verkeerde advocaten, foute beursjongens en andere maatschappelijk achtergeblevenen. Ruiten draagt men uitsluitend wanneer de naam Pipo luidt.

Dan de maatvoering. Dat is in explosief toenemende mate een probleem! De gemiddelde man schijnt zich vandaag de dag over zo’n 1.90 m uit te strekken en rank te zijn uitgevoerd. Mijn fysiek – alhoewel woest aantrekkelijk en verleidelijk – voldoet niet aan die gemiddelden. Helaas achten leveranciers van confectiekleding dat niet hun probleem.

M’n lengte bemeet 1.65. M’n omtrek ter hoogte van de evenaar is nagenoeg 1.08 m. en (Mister Humphries, are You free?) m’n ‘inside leg’ maat is 29, waarbij 29 voor inches staat.

U moet mij geloven wanneer ik u verzeker dat het kopen van een simpele broek bij die gegevens ‘a hell of a job’ is. Zeker wanneer men er een hekel aan heeft een aantal dagen later terug te keren om een vertimmerd kledingstuk op te halen. Eén bezoek aan zo’n vervloekte winkel is immers al erg genoeg. Het aanschaffen van een pak (costuum noemen kledingverkopers dat) grenst helemaal aan het onmogelijke. Past het jasje dan heeft de broek gigantische afmetingen, past de pantalon (vrijwel nooit!) dan is het jasje nog maar net iets te groot voor kleinzoon Christopher op 10-jarige leeftijd.

In vroeger dagen placht ik het filiaal van Marks & Spencer te Amsterdam te bezoeken. Dankzij het zeer uitgebreide maatsysteem van deze lieden verliep de selectie en aanschaf altoos buitengewoon voorspoedig. In het algemeen kon ik binnen een kwartier, met naar tevredenheid aangeschafte spullen, het pand weer opgelucht verlaten. Terwijl ook dessins en kleurstellingen aan eisen van bescheidenheid voldeden. Helaas heeft de conjunctuur deze firma al weer zo’n jaar of 10 geleden vanuit de lage landen verdreven. Enige tijd had men nog een filiaal te Parijs, maar ook die mogelijkheid is me ontvallen. Men trok zich geheel terug op het Verenigd Koninkrijk.

Gedurende een korte periode bood een kleine, maar verbluffend goed geassorteerde, middenstander in de Amsterdamse Rijnstraat nog uitkomst. Ook dit genoegen duurde echter slechts kort. Ouderdom noopte de gewaardeerde leverancier zijn nering te staken.

Sinds die dagen ben ik kledingleverancierloos! Vermoeid en vol chagrijn scharrel ik door winkelstraten om ontgoocheld en levensmoe huiswaarts te keren. Gedurende meer dan een week poog ik nu alhier in Antwerpen een aantal redelijk beschaafde broeken te scoren. Een hopeloze opgave, zo blijkt.

Wellicht kan een korte trip naar Londen (Marks & Spencer) uitkomst kan bieden. Gelieve een kaarsje voor me te branden…

Margriet en mijn aow

In het achterliggende weekend hield ik, onder het lezen van wat kranten, met een half oog en een kwart oor bij wat uit de televisie tevoorschijn kwam. Niets belangwekkends. Tot op ‘un momento dado’ Margriet – het zusje van Beatrix – iets zei dat bleef hangen. Ze beweerde zo ongeveer dat ze een paar maanden eerder formulieren voor de AOW-uitkering had ingevuld.

Pas maandagochtend drong de onthutsende betekenis van die woorden tot me door. Ze had AOW aangevraagd! Je krijgt dat dus niet zomaar…

Op de een of andere manier was ik er altoos vanuit gegaan dat na m’n vijfenzestigste jaardag – over een paar maanden – die centen wel min of meer vanzelf op mijn rekening zouden belanden. Dat leek en lijkt me niet meer dan redelijk.

Vanaf m’n achttiende jaar heb ik, zoals dat zo mooi heet, aan het arbeidsproces deelgenomen. Geen klachten daarover. Ware ik in staat geweest fraai te fluiten, dan zou ik nagenoeg iedere ochtend van heel de werkzame periode fluitend naar de arbeid getogen zijn. Gedurende al die jaren zag ik van m’n – aanvankelijk schamele – beloning bedragen verdwijnen. Daarbij werd aangegeven dat die inhoudingen met AOW-premie te maken hadden. Nimmer vroeg men mij daaromtrent enige instemming te betuigen of aan te geven dat ik zulks een mooi idee vond. Bij alle mutaties van werkgever en inkomsten wist men me steeds onmiddellijk te vinden om het bedrag in te houden. Ik hoefde daarvoor kortom nooit iets te doen.

Naïef wellicht ging ik er steeds vanuit dat diezelfde procedure na het behalen van de vijfenzestig nu in omgekeerde richting zou worden voortgezet.

Tot die goeie Margriet me dus – tussen neus en lippen door – liet weten dat er waarschijnlijk administratieve activiteit van me verwacht werd. Teneinde het fijne van de zaak te achterhalen heb ik de Sociale Verzekeringsbank, die schijnt over dat soort kwesties te gaan, gebeld.

De daarop volgende telefonische conversatie zou zondermeer verwerkt kunnen worden in een absurd theaterstuk, zoiets als ‘Wachten op Godot’.

• Svb-er: Mag ik uw sofinummer?
• Natuurlijk, dat is ………
• Svb-er: Juist ja,….u bent dus Bart van der Valk en u woont dus in de ….straat nr. … in …..
• Jazeker!
• Svb-er: Dan bent u gehuwd met Annie Catharina Aaldertsz sinds 8 november 1973.
• Ja, dat klopt ook.
• Svb-er: En uw inkomsten zijn …..vanwege……
• Jazeker, precies.
• Svb-er: Uw echtgenote ontvangt ……. vanwege……
• Ook dat klopt helemaal.
• Svb-er: En uw rekeningnummer is dus  ……….!
• Precies!
• Svb-er: Dan zend ik u nu een formulier toe, wanneer u dit alles daarop invult maken wij uw AOW in orde. Ik wens u een prettige dag verder.