Gore-Obama ?

Het zal vooral onze oudste zoon uitbundig plezieren dat in de Amerikaanse media een nieuw scenario aangaande de presidentskandidatuur voor de Democratische Partij de ronde doet.

Nu is het ook wel zo’n beetje de tijd voor nieuwe geruchten en nieuwe scenario’s. We staan immers aan de vooravond van de maand april en dat is traditioneel het ‘silly season’ in de jaren van voorverkiezingen. Denk maar even terug: in april 1992 werd Bill Clinton nog voor ‘politiek dood’ verklaard. Zijn achterstand, beweerde men, zou hij nooit meer in kunnen halen! De comeback kid bleek z’n bijnaam echter meer dan waar te maken. En de rest ‘as they say is history’.

Voor wie nog wat verder in de geschiedenis terug wil gaan zijn er meer voorbeelden te vinden. In april 1980 was zo’n beetje heel Amerika er van overtuigd dat Edward Kennedy de Democratische kandidaat worden zou. De geschiedenis wist het beter. Jimmy Carter (de zittende president toen) verwierf met groot gemak de kandidatuur en werd uiteindelijk door Ronald Reagan indrukwekkend verslagen.

Nog een voorbeeld? In april 1964 werd Lyndon Johnson de zekere en onontkoombare kandidaat geacht. Het Vietnamconflict liep nog verder uit de hand. Hubert Horatio Humphrey werd de Democratische kandidaat. Hij deed z’n bijnaam ‘The Happy Warrior’ eer aan en werd nipt door Nixon verslagen.

De einduitslag is dan ook, ondanks alle deskundige voorspellingen in de media, nog verre van zeker. En dat brengt ons bij een mogelijk alternatief scenario voor de verkiezingen van 2008. Zowel Obama als Hillary Clinton lijken af te stevenen op een Democratische conventie waarin geen van beide een verzekerde meerderheid heeft. Slechts de zogenaamde ‘superdelegates’ (=partijbonzen) zouden de doorslag kunnen geven.

Voor de partij zou dit een dramatische ontknoping kunnen betekenen. De uiteindelijke kandidaat, Obama of Clinton, zou in de felle strijd behoorlijk beschadigd geraakt kunnen zijn. Verder is het nog maar zeer de vraag of de aanhangers van de verslagen kandidaat er voor te vinden zouden zijn in november de Democratische overwinnaar te steunen. Een rampje dus in het jaar waarin de kansen om de republikeinen te verslaan zo uitzonderlijk gunstig leken.

En dus komen we bij Al Gore. Kletskoek, zegt u en misschien heeft u nog gelijk ook. Laten we nu eens aannemen dat de leiding van de Democratische partij concludeert dat noch Obama noch Clinton een reële kans maakt in november. Wat als ze nu vervolgens Al Gore eens benaderen en hem vragen de kandidatuur in het belang van de partij en het land te aanvaarden. Barack Obama zou dan kandidaat voor het vice-presidentschap kunnen zijn.

Het aardige is dat, hoe onwaarschijnlijk ook, een Gore-Obama-ticket in opiniepeilingen vrijwel onverslaanbaar lijkt. Tik op Google eens Gore-Obama in, en verbaas u!

Een idioot scenario? Wellicht…maar april is niet alleen het ‘silly season’ het is misschien ook wel een heel ‘silly year’.

Riem & Ruud

Ruud de Wolff is alweer sinds het jaar 2000 niet meer onder ons, Riem treedt nog maar sporadisch op als soloartiest. De grote jaren van de ‘Blue Diamonds’ liggen al weer ijzeren jaren achter ons.

Geboren op Java in de Gordel van Smaragd kwamen de gebroeders De Wolff in 1949 met hun ouders naar het koude Nederland. Populaire muziek bleek hun eeuwige metgezel. Na wat optredens met schoolbandjes (‘The String Extase Boys’ en ‘The Cool Cats’) begonnen de muzikale broers al spoedig hun bewondering voor de fameuze ‘Everly Brothers’ in daden om te zetten. Het wonderschone lied ‘Ramona’ mogen wij van tijd tot tijd nog gaarne in de huiselijke kring imiteren.

De roem van ‘The Blue Diamonds’ bereikte in het Nederland van het pré-Beattletijdperk ongekende hoogten. Even werd nog gevreesd voor het teloor gaan van deze geziene artiesten, toen begin 1962 de militaire dienstplicht de broertjes van de podia dreigde te vervreemden.

Hun immense succes bleek zelfs tegen deze bedreiging bestand en de beide broertjes bleken na zo’n 18 maanden hun zegetocht onverminderd voort te kunnen zetten. Geen feestzaal of personeelsavond in het goede vaderland werd overgeslagen. De nog prille vaderlandse televisie werd stormenderhand veroverd en ook de andere Europese landen mochten in de successen van de Diamonds delen.

In de jaren ’80 volgden met grote successen bezoeken aan ondermeer Indonesië, waarbij het zelfs tot een aantal plaatopnamen in het Maleis kwam. Recordverkopen waren het gevolg.

Oud-Hollands Gezegde

Definitief Bejaard

De tekst van het briefje – vandaag ontvangen – spreekt voor zich. Een mooi initiatief, dat wel, en iedereen wil heel oud worden, dat ook. Toch bekijkt uw dienaar dit briefje met wat gemengde gevoelens. 

Overigens: de Belgische Spoorwegen hebben ook een voordelige regeling voor 65-plussers. Voor 4 Euro kan de bejaarde naar ongeacht welke plaats in België (en terug) reizen. 

Het was een lange reis van actieve jongere naar deze status.

Tara III

Daar zijn ze dan (dankzij de ijver van de nieuwe vader Rob) de eerste foto’s van kleindochter Tara. Het is nu wel héél duidelijk dat die kleinkinderen van de ouwe Valk bijzonder geslaagd uitvallen. Geen wonder natuurlijk met zulke prachtige voorouders en zo’n fraaie partnerkeuze. Vergeet vooral niet alle foto’s aandachtig te bezien. Voor degenen onder u die niet tegen gearrangeerde huwelijken zijn: ik ben bereid (tegen een bijdrage uwerzijds uiteraard) over zo’n dikke 20 jaar een goed woordje voor u te doen!

Met tante Marit

Met oom Gijs

Met moeder Elles

Met vader Rob

Jantje

Op het plaatje hierboven ziet u ‘Jantje van Leiden’. Ik wist niet dat’ie ooit echt bestaan had. Van Kees van Maasdam, Heleen van Groningen, Thea van Haarlem, Nol van Diemen, Henk van Delft, Adriana van Varik, Glenn Helder, Yvonne Opdam, Karel van Praag, Hans van Brussel, Herma van Zutphen en nog veel anderen weet ik wel dat ze bestaan of bestonden. Van sommigen vind ik dat zelfs leuk.

Die ‘Jantje van Leiden’ nu heette eigenlijk Johan van Leyden en nog eigenlijker Johan Bockelson. De man was een leider binnen de wederdopersbeweging. Hij kende zichzelf in 1535 in Münster de titel van koning toe. Ondermeer voerde hij de polygamie (voor de kinderen van het nieuwe onderwijs: veelwijverij) in en een algemene gemeenschap van goederen.

Van het door hem voorgespiegelde paradijs op aarde kwam uiteraard niets terecht, ook voor hemzelf niet. Dat laatste kwam ook doordat de autoriteiten hem in 1536 lieten doodfolteren.

Vanwege het mislukken van dat paradijs ontstond de uitdrukking ‘zich er met een Jantje van Leiden van afmaken.’

Dit alles vertel ik u nu omdat ik me er vandaag en morgen met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf maak. We gaan namelijk op bezoek bij ons nieuwe kleinkind!

Zoek een leuk presentje uit voor Cécilia & Richard

U kent dit logje: altijd tot hulp en ondersteuning bereid!

Wij weten vrijwel zeker dat u in de courant de strapatsen op vrijersvoeten van de Franse president met enig gegrijnslach gadesloeg. Plots was de man gehuwd, zo plots dat u niet in de gelegenheid was op welke manier dan ook uw gelukwensen aardig naar voren te brengen.

Nu treedt ook de voormalige mevrouw Sarkozy (die nu weer gewoon Ciganer van achteren heet) al weer in het huwelijk. Niet met een onbekende maar met haar eerdere beau Richard Attias.

Wij begrijpen dat dit u zeer verheugt en dat u van uw genoegen wilt doen blijken. Wanneer u hier klikt en in de goede vakjes (bij nom du marié Attias en bij prénom Richard, vervolgens bij nom de la mariée Ciganer en bij prénom Cécilia) de juiste gegevens invult hoeft u alleen nog maar op valider te klikken. Op de volgende pagina klikt u op choisissez votre cadeau ou faites un don. Juist ja, nu staat u op het huwelijksverlanglijstje dat mevrouw en mijnheer bij ‘Le Bon Marché’ deponeerden.

Voor een gering bedrag kunt al meedoen. Wat dacht u van 12 mesjes voor slechts 744 eurootjes, of een saladeschaaltje van maar 259 euro. Mocht dat u allemaal wat te begrotelijk worden dan kunt u nog leuk in de bus blazen met een suikerpotje van 102 euro.

U ziet maar…

Racisme: Smerig Gif IX

In mijn mail (en bij de commentaren op Racisme Smerig Gif VIII) trof ik de volgende brieftekst aan. Omdat ik u aangaande deze kwestie met enige regelmaat op de hoogte hield, meen ik ook deze tekst met wat nadruk onder uw aandacht te mogen brengen.

De ‘oude Mevrouw Van der Valk’ (mijn moeder) zou me nu beknorrend hebben aangekeken en zoiets hebben gezegd als ‘wat doe je ook weer als iemand zijn excuus aanbiedt?’ En inderdaad: met excuses kun je maar één ding doen. Je gaat er van uit dat ze oprecht gemeend zijn en je aanvaardt ze.

Hierbij dus!

Sommigen zullen dat wellicht voor naïef houden, dat kan. Beter naïef dan kwaaddenkend lijkt me.

Daar komt dan nog iets bij: Scheepmaker is de eerste en (tot dusverre enige) die, alhoewel laat, excuses maakt. Het College van Bestuur van de Hogeschool van Amsterdam deed er het zwijgen toe in de verwachting dat het vanzelf wel over zou gaan. Toen dat niet het geval bleek volharde men in dat zwijgen en ontdeed men zich (onder een voorwendsel) van de columnist.

Die weinig ruiterlijke houding verklaart veel van de weerzin die je tegenwoordig alom tegen dit soort bestuurders verneemt.

‘Beste heer van der Valk,

Ik heb vorige week voor het eerst met grote interesse uw weblog gelezen.
Had iemand mij daar eerder op geattendeerd ( ik wist nooit niet wie mijn aanklager was ), dan had ik zeker even de moeite genomen om mijn verontschuldiging aan te bieden.
Dat had ons beiden een hoop ergernis en inspanning kunnen besparen.

Maar goed, alsnog, bij deze dus. Ik vind het namelijk uitermate belangrijk u te laten inzien dat de persoon tegen wie u vecht niet bestaat. Ja, ik heb een kritische column geschreven over Israeliers in den vreemde, maar nee, ik heb absoluut geen hekel aan het Joodse ras. Nooit gehad ook.

Nog meer dan dat ik het belangrijk vind wat de wereld denkt, de op sensatie-beluste wereld denkt immers zoveel, vind ik het uitermate onplezierig als specifieke personen ( u in dit geval ) me zien ( en ook portretteren ) als iemand die ik niet ben.

Mijn opa is gevlucht voor de Duitsers in de periode ’40-’45, mijn 2 beste vriendinnen zijn alle twee joods en afkomstig uit Israel en ik ben vrijwel de enige van mijn vrienden die altijd even 2 minuten stil is als op 4 mei de klok acht slaat.
Dat lijkt iets kleins en onbenulligs, maar in een snel veranderende en helaas ook verhardende wereld is een momentje van rust en bezinning doorgaans een groot goed.

Dat werd mij eens te meer duidelijk toen in de afgelopen week zo’n beetje de gehele Nederlandse media op mijn nek sprong. Iedereen wilde dat ik in hun programma verscheen, een interview gaf etc.etc.
Daar ben ik bewust niet op ingegaan omdat ik vrees dat een klein meningsverschil anders escaleert en verwordt tot een veel groter conflict. Iets waar wij beiden volgens mij geen voorstander van zijn.

Ik was, twee jaar geleden, enigszins geirriteerd door Israeliers in den vreemde ( zoals ik ook wel eens irritatie voel omtrent de buitenland-politiek van Amerika, het agressieve gedrag van opgefokte Islamitische jongeren, maar ook omtrent mijn eigen onnozele karaktertrekken ), u irriteerde zich aan mijn column en schreef een boze brief die geen gehoor vond ( de brief is nooit aan mij doorgespeeld, was dat wel gebeurd dan had ik direct de dialoog met u opgezocht ).

M.b.t. mijn woordgebruik: Ik heb acht jaar lang wekelijks een column voor Havana geschreven. Iedere zondagnacht schoof ik achter mijn computer om 380 woorden te tikken. Over de actualiteit, over een voorval binnen de familie, over een vakantieland dat ik had bezocht. Noem maar op. Iets wat u zich ongetwijfeld goed kunt voorstellen als ik dit weblog zo doorkijk.
In mijn columns hanteer ik vrijwel altijd een overdreven toon vol metaforen. Bewust, want als columnist wil ik prikkelen, een lach of een verontwaardigde zucht genereren, zo mogelijk een discussie in gang zetten.

Ik ben er ten allen tijde vanuit gegaan dat niemand het letterlijk zou nemen als ik zou zeggen dat ik voorzien van ammunitie mezelf zou opblazen tijdens mijn zon-vakantie in Egypte. Ik heb er indertijd niet eens over nagedacht. Het leek me te kolderiek voor woorden.
Zo ben ik ook van mening dat het feit dat ik me veel voor kan stellen, niet betekent dat ik de zaken die ik me voor kan stellen ook propageer/er voorstander van ben, laat staan dat ik er toe op roep.
Een willekeurig voorbeeld:
Als ik de huidige toestroom van Polen in Nederland bekijk en vervolgens zou horen dat er veel werkelozen zijn wiens werk wordt verricht door ‘ goedkopere’ Polen kan ik me wellicht voorstellen dat….maar dat betekent nog niet dat…..

Ik hoop hiermee inzichtelijk maken dat ik niet de persoon ben die u denkt dat ik ben.
Geschokt was ook ik toen ik sommige racistische reacties op websites van kranten en fora las n.a.v. ons gekibbel, zoals ik ook niet gecharmeerd ben van het feit dat ik geportretteerd wordt als een soort Wilders ( maar dan anders ).
Wel volg ik de in gang gezette discussie over vrijheid van meningsuiting met grote aandacht, maar dat spreekt, ik ben immers journalist, voor zich.

Nogmaals excuus mocht ik u onbedoeld gekwetst hebben, ik was er absoluut niet op uit om u te beledigen.

Een oprecht vriendelijke groet,
Het is een rare wereld en dat is het,

Arnold Scheepmaker’

Wat mij betreft: het onderwerp lijkt me hiermee wel afgesloten!

Tara II

Dit was dus de eerste keer dat wij de naam Tara ooit hoorden! In de fameuze serie ‘The Avengers’. Overigens schijnt ene Tara ook nog een Tibetaanse godin te zijn (wel zeer actueel) en heette het landgoed in Boris Pasternaks Dr. Zhivago ook Tara.

Dit alles als aanloopje naar een constatering van zoon Paul. Tara’s tweede naam Anneleine is een samenvoeging van de namen van de beide Oma’s (Anneke en Marjoleine). Paul nu was erg tevreden over het feit dat Rob & Elles geen zoon kregen, omdat anders de tweede naam consequent Baco had dienen te zijn, hetwelk men een kind toch niet aan kan doen.

Foto’s van de nieuwe loot aan de Van der Valk-stam volgen overigens ergens in de volgende week!

Tara

Schoondochter Elles en zoon Rob gaven het paasweekend (en de komende dertig jaar) een geheel alternatieve invulling! 

Vanmorgen in alle vroegte werd hun dochter (en dus onze kleindochter!) geboren. 

Tara Anneleine 

Voor de belangstellenden in cijfermateriaal: Tara was iets meer dan 7 pond zwaar (exact 3600 gram) en meet 52 centimeter (bijna de lengte van uw dienaar). 

In de tweede naam ‘Anneleine’ bespeurt u een verwijzing naar grootmoeder Anneke, hetgeen wellicht verklaart waarom deze nu hossend door de kamer gaat. 

Vanzelfsprekend worden de jeugdige ouders zeer gefeliciteerd. We vertrouwen dat ze er in zullen slagen Tara die gewoonte van ‘vroeg uit de veren’ snel af te leren. 

De herrie die u in de verte hoort is ons feestgedruis. Van Harte, van harte!