Water

Het verhaal gaat ongeveer als volgt: een jong stel wordt maand na maand verrast met buitengewoon hoge rekeningen vanwege het waterverbruik. Een compleet raadsel! Beiden werken en brengen veel tijd buitenshuis door, een tuin om te besproeien hebben ze niet.

Alle leidingen worden door een zeer gediplomeerde loodgieter nagetrokken. Geen lek te vinden. De watermeter wordt getest, niks mis mee blijkt.

Op een goede of kwade dag, het is maar hoe je het bekijkt, wordt de mannelijke partner ziek. Niks ernstigs of zo, een behoorlijke griep dat is alles.Transpirerend in zijn bed meent hij het geluid van stromend water te horen. Een blik uit het venster levert geen oplossing op en zo hoog is de koorts toch ook niet.

Uiteindelijk gaat de man op onderzoek uit en lost zo het mysterie van de hoge waterrekeningen op.

Belangrijke Flauwekul

Het blijft aardig na te gaan waarop mensen hun keuzes baseren en hoe gepoogd wordt die keuzes te beïnvloeden. Jaren van mijn aanvallige jeugd zijn gepasseerd terwijl ‘The Coca-Cola Company’ door het uitzenden van vrolijke jongelui (die zongen ‘The World wants a Coke’) me ervan probeerde te overtuigen dat ik zonder dat drankje de eeuwige ‘loser’ zou blijven die ik ben.

Fraai uitgevoerde campagnes waarin succesvolle types in smaakvolle interieurs naar prachtige films keken en van het nieuws op de hoogte bleven, brachten me de overtuigingen bij dat al onze elektronica het beeldmerk van Sony dient te dragen. Van de inhoud van die apparaten snap ik niets, m’n keuze kan dus uitsluitend op het ‘imago’ gestoeld zijn.

U begrijpt nu zo’n beetje welke kant het met dit stukje uitgaat. Juist, ik wil het even hebben over de totaal onzinnige manier waarop vooral u, maar ook ik enigszins, tot onze overtuigingen en opvattingen komen.

Vanzelfsprekend maken ook politici veelvuldig gebruik van de zegeningen van de moderne marketingtechnieken. Dat deden ze al voor het moderne marketingtechnieken waren.

Wijlen Napoleon droeg er altoos zorg voor dat vanuit zijn werkkamer gedurende de hele nacht een duidelijk waarneembaar licht scheen. De passerende Parijzenaar zou dan in het Frans denken ‘verdomd, die Keizer is nog steeds voor mij aan de slag.’ Het spreekt vanzelf dat de kleine Corsicaan op die momenten met een of andere leuke dame lag te pitten of anderszins in de weer was. Bonaparte was op dit terrein – ik bedoel die beïnvloeding – een goed marketeer. Steeds droeg hij er zorg voor dat zijn adjudanten in de meest fantasierijke uniformen verschenen. De Keizer zelve droeg natuurlijk een allereenvoudigste tuniek zonder enige praal. De gewone Fransoos diende daaruit te concluderen dat Nap toch wel een heel normale kerel was en dus wel dicht bij het volk zou staan.

U begrijpt nu waarom politici – zeker in verkiezingstijd – altijd zo vriendelijk tegen kinderen zijn. Normaliter observeert u een vreemde heer, die opgetogen naar uw nakroost lacht, wat scherper. Je kunt immers niet weten, vandaag de dag! Maar wanneer een politicus in campagnetijd een aantal strontvervelende lawaaischoppertjes ontmoet begint hij onmiddellijk overdreven joviaal te doen.

Onze premier heeft ook iets van deze techniek meegekregen. Waarom dacht u anders dat de man zich vlak voor de verkiezingen plots opwond over het mogelijk verdwijnen van ‘Lingo’, of waarom hij zich bij Pauw & Witteman met een dwaallicht als Ali B afgeeft?

In de Amerikaanse vakliteratuur noemt men deze techniek ‘low information signaling’. De term is bedacht door een Professor Samuel L. Hopkins (University of California, San Diego). De man schreef er een alleraardigst boekje over ‘The Reasoning Voter’. Hij laat zien waarop de gemiddelde kiezer zijn keuze eigenlijk bepaalt. Of dacht u dat mensen verkiezingsprogramma’s lezen? Doet u dat?

Popkin toont aan dat de meeste kiezers tot hun overtuiging komen op grond van flauwekul als draagt’ie een Amerikaans vlaggetje op z’n revers? Of bijvoorbeeld kandidaat Michael Dukakis die in ’88 van Bush Senior verloor. Niet z’n programma gaf de doorslag, maar het feit dat Dukakis zich in een tank had laten fotograferen en er bespottelijk uitzag. Waarmee maar gezegd wil zijn dat die ‘low information’ zich ook tegen je kan keren.

Kandidaat John Kerry (2004) had het imago van een wereldvreemde intellectueel. Hij versterkte dat nog door aan polo te doen, inplaats van naar American Football te kijken met een biertje in de hand. Al Gore toonde zich een arrogante betweter door tijdens het televisiedebat hoorbaar en herhaaldelijk te zuchten toen Bush Junior weer eens over z’n eigen woorden struikelde. Wie herinnert zich niet de zwetende bovenlip van Richard Nixon toen deze op de tv over het Watergateschandaal moest spreken? En denk even aan wijlen President Jerry Ford, die vrolijk aan een maïsdeegrol begon te knabbelen, leuk…alleen het papier zat er nog omheen. En  Bill Clinton’s zo uitvoerig gepubliceerde verslaving aan Big Mac’s…

Denk dus even aan ‘low information signaling’ als Hillary plots bier uit een flesje drinkt, of wanneer Barack mee gaat basketballen. Clinton vertelt tegenwoordig veel over haar eenvoudige hardwerkende grootouders en Obama stort tonnen aan informatie uit omtrent z’n multiraciale familie. Het gaat niet om hun plannen…ze willen aardig gevonden worden.

Uitstraling

Een prachtige dag in het wonderschone Antwerpen gisteren, en een moeilijke taak! Binnenkort komen namelijk onze kinderen en mijn gewaarde broer (allen met partner + eventueel kroost) wat familiale festiviteiten met ons vieren. Derhalve rust op ons de aangename taak voor het avondmaal een aantrekkelijke horecagelegenheid te selecteren. U begrijpt dat we ons omtrent deze verantwoordelijkheid geenszins bekreunen.

Gezeten op een aangenaam terras gebruikte ik de aangename rust om de weekendbijlagen en wat overgeschoten kranten door te nemen. Veel zaken trokken de aandacht, één wil ik er kort uitlichten. Opvallend was de negatieve bespreking alom van Mariette Hamer de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA. Niet inhoudelijk, nee voornamelijk op het punt van wat zo fijnzinnig heet uitstraling. En dat stoort me. In de eerste plaats ben ik (zoals zoon Paul zo aardig zegt) nog uit het tijdperk van de zwart-witfilm. Inhoud lijkt me dus – excuses daarvoor – wat belangrijker dan uiterlijkheden. Thorbecke, Romme, Gerbrandy en J.H. Scheps (opzoeken jongelui!) waren geen filmsterren maar hadden iets te melden. En dan nog…wat beweegt bijvoorbeeld Max Pam om de uitvoering van La Hamer zo laatdunkend te bespreken? Is die Pam dan zo fraai vormgegeven?

En sinds wanneer is uiterlijk een criterium voor toetreding tot Eerst Kamer, Tweede Kamer of Kabinet?

?

Tijd om achter Vogelaar te gaan staan

De Volkskrant, De Telegraaf, Elsevier, Nova en wie al niet berichten ons dat er een crisis in de maak zou zijn rond minister Ella Vogelaar. De minister wordt in staat van beschuldiging gesteld vanwege onhandig optreden in ‘de media’, en het feit dat die zogeheten prachtwijken nog steeds niet gerealiseerd zijn.

Nu ben ik nooit zo tegen wat kritiek op de leden van het nikserige kabinetje Balkende IV. Maar deze aanval op minister Vogelaar dunkt me onredelijk, onrechtvaardig en behoorlijk onfatsoenlijk. Het lijkt me goed dat even uit te leggen.

Door allerhande oorzaken, waarmee het complete internet te vullen zou zijn, is er in het goede Nederland een groot aantal buurten en wijken ontstaan waarin het soms slecht toeven is. Door verwaarlozing, bij elkaar vegen van problematische gevallen en onvoldoende zorg, op nagenoeg alle terreinen, is een vaak onhoudbare situatie gecreëerd. De woningcorporaties dragen daar, naast de overheid, in belangrijke mate verantwoordelijkheid voor.

Oorspronkelijk opgericht om de volkshuisvesting speciaal voor de wat minder draagkrachtigen op een zeer fatsoenlijk peil te brengen, hebben veel van deze corporaties zich volkomen losgezongen van hun oorspronkelijke doelen en hun achterban.

Tot de aardige voornemens van het kabinet behoorde het plan daar nu eens iets aan te doen. En op zich lijkt het dan ook een redelijk idee om die corporaties maar eens te manen een behoorlijke portie van het opgepotte kapitaal in te zetten voor de verbetering van die wijken. Ze – die corporaties – hadden daar, gezien hun papieren doelstellingen, zelf ook wel eens op mogen komen.

Dat betekent natuurlijk niet dat je zondermeer mag verwachten dat die woningmagnaten zonder slag of stoot hun penningen zouden inleveren. Lange, moeilijke en moeizame onderhandelingen mochten verwacht worden en die zijn dan ook niet uitgebleven. Maar er kwam een akkoord! Nog vóór Prinsjesdag 2007 kwam Vogelaar met de corporaties overeen dat deze in de komende 10 jaar ieder jaar 250 miljoen gaan bijdragen aan de pot voor die prachtwijken. Dat akkoord werd niet makkelijk bereikt. Wouter Bos zag kans, midden in het onderhandelingsproces, de sfeer in belangrijke mate te vergallen door de corporaties een aanmerkelijke verhoging van hun belasting, bovenop hun bijdrage, op te leggen. Die belastingverhoging gaat overigens niet naar die prachtwijken, maar Bos had dat geld nodig om de rijksbegroting rond te krijgen.

Vanzelfsprekend zijn met dat akkoord de problemen rond die wijkverbetering nog op geen stukken na opgelost. Dat mocht ook niemand verwachten, het zou naïef en zelfs dom zijn te denken dat een proces van meer dan 20 jaar verwaarlozing in iets meer dan 12 maanden omgekeerd kan worden. Dat wordt nog een hardnekkig gevecht. Dat Vogelaar te verwijten is ongeveer even redelijk als de automonteur te zeggen dat deze niet deugt omdat je autootje uit ’75 nu wat versleten is.

Daarbij komt dat deze minister op het terrein van integratie een ware verademing is na haar voorgangster. Het burka-gezeur wordt daar haar op laconieke wijze gerelativeerd. Aan het bij voortduring met de beschuldigende vinger wijzen naar allerhande nieuwe Nederlanders doet ze verfrissend niet mee. En over het geheel treedt ze volmaakt op volgens de logica van het ‘de boel bij elkaar houden’. Ook blijkt ze een zeer open oog te hebben voor de positieve bijdragen vanuit andere culturen. Verder kapittelt ze ferm haar partijleider Wouter Bos wanneer deze z’n zoveelste zwalk maakt en nu weer eens tot polarisatie wil overgaan. Chapeau dus!

Dat alles komt haar op kritiek te staan van de proleten van ‘Geen Stijl’, en van de grote denkers Jort Kelder en Heleen van Royen. Het zij zo. Van de ‘partijleider’ zou je in zo’n geval verwachten dat deze zijn collega onverkort steunt. Zo niet Wouter Bos. ‘Niet bepaald een erg sterk optreden’ zo besprak de vice-premier Vogelaars optreden tegenover het getreiter van ‘Geen Stijl’. Met zo’n politieke vriend heb je inderdaad geen vijanden meer nodig.

We moesten maar eens achter Vogelaar gaan staan!

De logica van Jacqueline

Over minister Jacqueline Cramer sprak ik u al een tijdje niet meer. Laten we het maar op mededogen houden. Na m’n eerdere commentaren op de gekte van Hare Excellentie besloot ik, uit overwegingen van medemenselijkheid, er even het zwijgen toe te doen. Dit idee werd versterkt door het nieuws dat inmiddels Dig Istha was ingeschakeld om het ministerieel imago op te vijzelen. Wie deze ‘communicatie-deskundige’ in de arm neemt moet er wel heel beroerd aan toe zijn.

Helaas kan ik deze lankmoedigheid niet volhouden. Niets minder dan het belang der natie vergt dat we het nogmaals over het onlogische beleid van Jacqueline hebben. Je mag per saldo verwachten dat zo’n minister en zo’n regering het beleid op redelijkheid bouwen en aan argumenten de voorrang geven boven emoties die toevallig in de smaak vallen.

Zoals u zult weten is Cramer fel gekant tegen kernenergie. Zo fel zelfs dat ze niet eens wenst te discussieren over de mogelijkheid om nieuwe kernenergie-installaties binnen de landsgrenzen te bouwen. Die weigering wordt onderbouwd met verwijzing naar het feit dat de zeer geringe hoeveelheid radioactief afval niet 100% risicovrij kan worden weggewerkt. Natuurlijk is niets vrij van risico en aanvaarden we die iedere dag. Dijken kunnen doorbreken, het verkeer kan voor ongelukken zorgen en ammoniaktreinen kunnen ontsporen. Maar toch, houdt die grote voorzichtigheid van de minister even vast. Als mevrouw Cramer zo op 100% zekerheid is gesteld mag je immers verwachten dat ze die lijn rigoreus doortrekt.

Daarom verbaasde het me een paar weken geleden zo dat Jacqueline met veel enthousiasme – haar handelsmerk – bij een kolencentrale op de Maasvlakte een heuse afvanginstallatie voor voor CO2 (=kooldioxide) opende. Die kooldioxide komt vrij bij het verbranden van steenkool en wordt er door velen van verdacht de voornaamste oorzaak van de opwarming van de aarde te zijn. In de door Cramer geopende installatie wordt dat CO2 zogezegd ‘afgevangen’. Daarna moet het natuurlijk opgeslagen worden, want als je kooldioxide zomaar loslaat is dat levensgevaarlijk en vallen er doden bij bosjes. En er komt nogal wat van die giftige troep uit steenkool. Uit één kilo steenkool komen maar liefst drie kilo’s CO2. Niet bepaald voor de poes dus.

Nu wil het geval dat er voor de opslag van die kooldioxide nog geen oplossing is. Komt dat verhaal u niet bekend voor? We kunnen het dus nog niet eens goed opslaan, op dat terrein zijn we veel minder ver dan bij het veilig stellen van radioactief afval. Een goede oplossing voor die opslag van kooldioxide zal op z’n minst nog enige tientallen jaren op zich laten wachten. De minister meet dus, met haar enthousiasme voor die afvanginstallatie, met twee maten! En vergeet vooral het enorme gevaar van die kooldioxide niet. In 1986 ontsnapte bij het Nyosmeer in Kameroen een bel van dit gas. Helaas – uw weet het nog van de schoolbanken – het spul is zwaarder dan lucht. Het gevolg was er dan ook naar. Een dodelijke deken van kooldioxide rond het meer. Meer dan 1700 doden.

Lijkt me een weinig geruststellende gedachte voor al die Groningers. Want volgens de plannen wil de regering daar dit spul in de grond gaan stoppen. Zouden we nu misschien toch nog eens naar kernenergie kunnen gaan kijken?

Nogmaals ‘High Noon’

De clip van ‘High Noon’ die ik u gisteren mocht vertonen, herinnert aan een aardig stukje ‘petite histoire’ uit het Hollywood van de jaren ‘50 van de vorige eeuw. Om dat te kunnen begrijpen zou je eigenlijk de film nog eens aandachtig moeten bekijken. Bepaald geen straf overigens, de film staat nog steeds overeind als een huis. En het verhaal van de eenzame individualist die – tegen de wil van de meerderheid – opkomt voor rechtvaardigheid is niet minder actueel.

Ten tijde van de première van ‘High Noon’ werd de film vooral door rechtse Amerikanen beschouwd als een aanval op de communistenjacht zoals die onder leiding van de toenmalige senator Joe McCarthy werd gevoerd. ‘High Noon’ met z’n onverholen bewondering voor de ‘lonesome sherrif’, die rechtvaardigheid boven alles stelt, werd ervaren als een aanval van links Hollywood op het conformisme van wat de communistenvreters als ‘the American Way’ zagen.

Op zich was dat nogal ironisch. De hoofdrolspeler Gary Cooper (‘Meet John Doe’, ‘Love in the Afternoon’, ‘For Whom the Bell Tolls’) was nu juist het tegendeel van de linkse fellow-traveller. De man had sinds 1940 niet meer op de democratische partij gestemd en zelfs actief campagne gevoerd voor de republikeinse kandidaat Wendell Wilkie. Wel juist was dat Cooper een tegenstander was van iedere inperking van de burgerlijke vrijheid, en op die basis tegen de tijdgeest in ging.

Het verzet tegen het met een Oscar bekroonde ‘High Noon’ ging zelfs zover dat sommige Hollywoodsterren meenden zich publiekelijk tegen de film te moeten uitspreken. Eén van die critici was de houwdegen John Wayne die de film zelfs ‘un-American’ noemde.

Cooper’s wraak was niet onaardig. Hij verklaarde verhinderd te zijn voor de Oscaruitreiking en vroeg in het openbaar aan John Wayne of deze namens hem de prijs in ontvangst zou willen nemen. Het gigantische en ijdele ego van Wayne bleek tegen die vleierij niet bestand. Namens Cooper (overigens bijgenaamd ‘The Montana Mule’) nam hij het Oscarbeeldje in ontvangst. Dat hij daarbij alle loftuitingen op de door hem verfoeide film glimlachend moest aanhoren was een publieke vernedering.

Een wijdverspreid misverstand rond de film is dat de titelsong vertolkt zou zijn door Frankie Laine. Weliswaar nam Laine later vele ‘covers’ van dit nummer op, maar in de film wordt het ‘Do Not Forsake Me…’ toch heus gezongen door Tex Ritter, de zingende cowboy

Over Sokken, een Bed en een Verzoekje

Weinig opzienbarends te melden vanuit onze Antwerpse omgeving heden. De wereld draait door zogezegd. Met maar geringe noodzaak tot commentaar vanuit deze loge. We zouden wat giftige woorden kunnen besteden aan de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA. Herinnert u zich de dubieuze rol van deze dame een aantal jaren geleden bij het afzetten van de pas verkozen nieuwe partijvoorzitter Marijke van Hees? Maar waarom zou ik? Ook voor partijen geldt het recht op vrije keuze voor levensbeeindiging.

Nee, er zijn belangrijker zaken die aandacht vragen. Sokken bijvoorbeeld. Een continue zorg. U kent zeker het mysterie van de halve paren. Een compleet in de wasautomaat gedeponeerd paar blijkt – na voltooiing van de was- droogcyclus – op raadselachtige wijze incompleet geworden. Gelijkkleurige sokken – al mijn sokken zijn zwart – blijken bij sortering onmogelijk weer tot complete paren gevoegd te kunnen worden. Daarbij komt dat het met sokken nauw luistert. Ze dienen bijvoorbeeld de juist lengte te hebben. Tot iets onder de knie, niets is zo storend als een stuk bloot herenbeen. Verder dienen ze van het juist materiaal vervaardigd te zijn. Katoen voelt onaangenaam aan en bezorgt schrijnende plekjes. Geitenwollen exemplaren – zoals bij Scheringa van AZ – zijn vanzelfsprekend onbestaanbaar. Eigenlijk is het enig goeie materiaal lamswol, en de enige juiste kleur zwart. Wie dat niet begrijpt kan ik verder niet helpen.

U begrijpt dat deze verhandeling uit pure nood geboren is. Ik leg dat uit. De ochtend van de vorige dag ging gepaard met wat opschudding. Allereerst stortte ons bed geruchtmakend in. Nee, niet wat u met uw vuige geest vermoedt. Anders. Eén van onze katten (we hebben er drie Zwelg, Elsevier en Huug) sprong op het bed. Dat bleek teveel. Een kwestie van ouderdom. Van het bed dan. Onherstelbaar dat zag je onmiddellijk. In dat soort situaties ben ik voortreffelijk. Bij klein ongerief vloek ik en reageer ik opgewonden…nu liep ik ontspannen naar mijn pc en informeerde me over alternatieve bebedding. Vervolgens de telefoon gepakt en de deal gesloten. Dezer dagen wordt de nieuwe ligplaats bezorgd. In koud 20 minuten geregeld. Dank u.

Na die calamiteit trok ik ter aanvang van de nieuwe dag m’n sokken aan en verdomd: twee verschillende exemplaren, dat was de vierde keer in een week tijd. In zulke situaties ben ik een verwend kind. Vloekend zijn alle in Van der Valk Towers aanwezige herensokken in het vuilnisvat gedeponeerd. Daarna met onbesokte voeten in de bottines, en de dichtstbijzijnde herenmodezaak bezocht. Dertig paar identieke lamswollen zwarte herensokken aangeschaft. Probleem opgelost voor zeker twee jaar. Zo pakt een vent dat aan!

Vanwege de eigen daadkracht in een goed humeur gebracht besloot ik tot een goede daad. Gewoonlijk reageer ik niet op verzoekjes, maar vooruit. Frits was benieuwd naar de titelsong van ‘High Noon’ schreef’ie gisteren in een reactie. U trof ‘m (die titelsong) aan de kop van dit stukje al aan.

Remake

Remakes zijn aan de orde van de dag. Onlangs nog mochten we Will Smith waarnemen in ‘I am a Legend’, hetgeen een wat flauwe nieuwe versie van ‘The Omega Man’ met Charlton Heston bleek te zijn. De film ‘The Invasion’ (Nicole Kidman & Daniel Craig) was maar liefst de 3^e remake van ‘The Invasion of the Body Snatchers’. Van tijd tot tijd dreigt iemand een remake van ‘Casablanca’ te gaan maken en bij onze dvd-pusher ontwaarden we goedkope nieuwe versies van ‘Dr. Zhivago’ en ‘Anna Karenina’. U kunt dit lijstje ongetwijfeld met zeer veel voorbeelden aanvullen.

Een paar handige jongens bedachten een ‘nieuwe’ remake-methode. Moderniseer de gebruikte taal en begrippen in een film, introduceer zodoende naar de beste reclamebegrippen een geheel ‘vernieuwd’ product. Vandaar de klassieker ‘High Noon’ (Do Not Forsake Me, O My Darling…) in een up-to-date-uitvoering.

Terrasjesdag enigszins…

Eindelijk dan heel voorzichtig: Terrasjesdag. Gisteren vierden we de eerste gelegenheid dit voorjaar om zonder bezwaar op een terrasje te kunnen plaatsnemen. Alhoewel – zoals op de foto zichtbaar is – het aantal bezette tafeltjes op de Antwerpse Ossenmarkt nog wat te wensen overliet, hebben we ons deze uitstap bepaald niet laten ontgaan.