2012, and the winner is Hillary

Als je het over de Amerikaanse Presidentverkiezingen hebt, blijken de meeste Nederlanders (de meeste Europeanen trouwens) te hopen en verwachten dat Barack Obama de volgende president zal worden.

Die Nederlanders en Europeanen leren het dus nooit. Eugene McCarthy werd het niet in ’68, hij kreeg niet eens de nominatie. George McGovern haalde het niet in ’72. Carter kon het uitsluitend worden in ’76 omdat Nixon de kluit belazerd had, maar diezelfde Carter vloog er in ’80 al weer uit. Mondale maakte geen schijn van kans in ’84 en Dukakis werd smadelijk verslagen in ’88. Bill Clinton was sinds 1944 de eerste Democratische president die gekozen én herkozen werd, maar met Al Gore en John Kerry was het al meteen weer goed mis.

Waar zit ‘m die voortdurende narigheid nou in? Ik zal u het geheim verklappen: in een continu en voortdurend gebrek aan realiteitszin bij de Democratische partij. Een romantisch verlangen naar de progressieve leider die nog niet voor mogelijk gehouden hervormingen zal in- en doorvoeren.

En dus gingen al die kandidaten, populair gezegd, de bietenbrug over. De bittere werkelijkheid is namelijk dat een kandidaat voor het presidentschap om verkozen te kunnen worden de steun van heel veel segmenten in de Amerikaanse maatschappij zal moeten verwerven en behouden. Al die verslagen Democratische kandidaten faalden jammerlijk op hetzelfde punt. De steun van de vooruitstrevende intelligentsia werd meestal wel verkregen, de steun van het grootste deel van de gekleurde bevolking uiteraard ook, zelfs de meeste vrouwen plegen verkiezing na verkiezing Democratisch te stemmen. Het kiezerssegment dat keer op keer de doorslag blijkt te geven is echter steeds hetzelfde. Ik bedoel de blanke ‘bluecollarwerker’ tussen de 35 en 55 jaar. Altijd weer slaagden de Republikeinen er in de overgrote meerderheid van dit segment aan zich te binden. Alleen Bill Clinton (It’s the economy stupid!) bleek begrepen te hebben dat deze kiezersgroep zich meer dan andere laat leiden door economische zekerheden. Vandaar zijn verkiezing én herverkiezing.

Het opmerkelijke nu is dat Barack Obama juist bij dit deel van het electoraat er wel heel slecht in slaagt aanhang te verkrijgen. Intellectuelen, jongeren, gekleurden en zomeer scharen zich achter hem, maar de blanke bluecollarwerker heeft zich in alle peilingen al lang tot Hillary Clinton gewend.

Onderzoek bevestigt dat Obama – als hij de definitieve kandidaat wordt – van nog geen 10% van deze groep de stem zal verkrijgen. De overigen stemmen óf op McCain óf blijven thuis. Mooie en nobele plannen die Obama, maar economische een vaag verhaal. Bovendien, treurig als we het allemaal vinden, de kans dat deze groep kiezers zal stemmen op een zwarte intellectueel met een exotische naam is te verwaarlozen. Helaas, maar helaas kan ook wáár zijn.

Tegen al uw hoop in voorspel ik u dus maar dat McCain de volgende President zal zijn. Ook tot spijt van de Democraten uiteraard! De kans dat Hillary in 2012 President wordt is dan ook buitengewoon groot.

Feest! Opgepast…

De bovenstaande oude foto van twee melkmuiltjes vertonen we u met een goede reden.

Vandaag vieren we de heugelijke dag dat onze schoondochter Elles haar glorieuze geboortedag gedenkt. Dat verdient een bijzondere vermelding! Elles is namelijk de uitzonderlijke vrouw die het presteert met onze zoon Rob(ert) niet alleen samen te wonen maar ook nog gelukkig te zijn. Destijds in het ouderlijk huis moesten we het eveneens ouderlijke gezag nog wel eens laten gelden om Rob in de teugels te houden….Elles doet datzelfde (het in de teugels houden) spelenderwijze en met verbluffend gemak. Chapeau! En van harte gefeliciteerd vanuit het verre België.

Niet alleen Elles is heden jarig ook zoon Rob(ert) gedenkt vandaag zijn geboortedag, maar liefst tweeëndertig jaar geleden. Als u het niet verder vertelt – en zeker niet aan hem verraadt – willen we best toegeven behoorlijk trots op hem te zijn. Zelf mag hij dat niet weten. Hij zou eens naast z’n schoenen kunnen gaan lopen en dat is buitengewoon slecht voor z’n sokken. Van Harte!

Ter gelegenheid van deze feestelijke dag publiceert de hoofdredactie van dit log ook nog een drietal prachtfoto’s van de dochter van de twee feestvarkentjes. De prachtige Tara Anneleine…je hoeft niet jarig te zijn om die een feest te vinden.

Willem

Veel denken we niet meer aan wijlen de immer recalcitrante Willem Oltmans….tot m’n broer Adri me wees op de perfecte persiflage van Erik van Muiswinkel.

O’Sullivan

Soms heeft mijn echtgenote alle gelijk van de wereld tegen mijn aanvankelijke twijfels in. Gisterenavond vierden we zo’n gelegenheid. Gilbert O’Sullivan trad in het Antwerpse Arembergtheater op. Anneke had erop gestaan kaartjes aan te schaffen. Ik moet bekennen nogal tegen het gebeuren opgezien te hebben. Typisch achterhaald jeugdsentiment was mijn angst. Het tegendeel bleek waar…een alleraardigste avond. Voor uw informatie de 29e mei doet Gilbert het Amsterdamse Carré nog aan. Het is maar dat u het weet…

Spatten is altijd leuk

Hier is alle verdere tekst overbodig…herinnert u zich nog het zalig geluk van in een badje ronddabberen? Kleinzoon Christopher in z’n beste humeur!

Vogels?

Nederlanders in Antwerpen kun je op de vroege zondagochtend steevast op de Vogeltjesmarkt aantreffen. Mocht u ooit op de zondag te Antwerpen geraken dan volstaat het de gele nummerborden te volgen. Na enige tijd belandt u dan op de Oude Vaartplaats (die u dus als Vogeltjesmarkt kent) waar allerhande types pogen u onnodige spullen te slijten, die u trouwens meestal voordeliger in een normale winkel zou kunnen aanschaffen.

In februari van het vorig jaar mocht ik u al eens uitleggen hoe deze markt (waar uiteraard geen vogeltje te vinden is) aan zijn naam komt. Markten bezoeken wij – het oudere koppeltje Van der Valk – uitsluitend na lang doch beslist aandringen van mijn echtgenote. Dankzij een in de loop der jaren geperfectioneerde tactiek weet ik het aantal van deze uitstapjes zeer te beperken.

Maar u begrijpt dat van tijd tot tijd de relatie zijn tol eist, zodat een verder uitstel niet langer tot de mogelijkheden behoort. De smoes van mijn gade kwam er deze keer op neer dat zij bedacht had dat ik een fietspomp nodig zou hebben. U begrijpt dat ze voorgaf te weten dat de Vogeltjesmarkt de perfecte plaats zou zijn om fietspompen te kopen. Het zal u genoegen doen te vernemen dat we uiteindelijk na een uur door de mensenkluwen geworsteld te hebben één onbenullig pompje tegen kwamen. Wees gerust: dat pompje siert nu onze eenvoudige woning.

Een fotoverslag van onze excursie treft u hierbij aan. De laatste drie plaatsjes hebben weliswaar niets met de Vogeltjesmarkt te maken, maar zijn vervaardigd op onze weg naar een uitspanning alwaar we van de doorstane ontberingen enigszins recupereerden.

Het Zwarte Gat

Soms moet je even een kleine tussenbalans omtrent je bezigheden opmaken.

Toen ik besloot het laatste dienstverband te beëindigen (tweeënveertig jaar werken was ruim genoeg geweest) was het zaak tot een aangenaam financieel arrangement te komen. Wie wil per saldo (!) de zogeheten derde levensfase platzak ingaan? Gelukkig bleek de werkgever meer dan behulpzaam. Niet dat men die intentie had overigens. Maar de consistent getoonde verregaande onbetrouwbaarheid van de organisatie maakte ze nogal kwetsbaar, en na enige dreigende pressie bleek het mogelijk tot een plezierige overeenkomst te geraken. Zo werd maar weer eens bewezen dat verkeerd gedrag voor de benadeelde soms grote voordelen kan hebben. .

Familie, vrienden & bekenden maakten zich in die periode enige zorg omtrent mijn toekomst. Zou het zo gevreesde ‘zwarte gat’ me na de plotsklaps entree tot de rangen der pensionado’s overvallen? Nu ben ik over het algemeen weinig tot sombere bespiegelingen geneigd en een vrolijke inborst draagt er doorgaans zorg voor dat de dagen van morgen me weinig vrees inboezemen.

Terecht, zo kan ik thans – iets meer dan 4 jaar na de laatste werkdag – vaststellen. Het leven ontpopt zich drukker dan ooit. Het zou qua tijdsinvulling absoluut onmogelijk zijn er ook nog enig productieve bezigheid op na te houden.

Wellicht dat een korte opsomming van m’n voornaamste activiteiten ook u een handleiding kan geven hoe de ledigheid op afstand te houden:

Onderhanden leeswerk: Het Bureau (J.J. Voskuil), For the Love of Politics – The Clinton Years (S. Bedell Smith), The Bush Tragedy (Jacob Weisberg), Berlijnse Trilogie (Philip Kerr), Dutch (Reagan biografie – Edmund Morris), De Kleine Keizer (Martin Bril).

Onderhanden luisterwerk: hoorspelserie Het Bureau, ijverig gedownload, bij elkaar een dikke 100 uur amusement.

Onderhanden kijkwerk: DVD-serie Bij Nader Inzien (moeizaam verkrijgbaar via de VPRO), DVD-serie Navarro (Franse langjarige policier met Roger Hanin als fraai vermoeide politiecommissaris ).

Dagbladen (Nederlands en Belgisch), opinieweekbladen (Nederlands, Belgisch, Frans en Amerikaans).

Culinaire verkenningen te Antwerpen & Omgeving, Bioscoopbezoek (één of twee maal per week), incidenteel concert of toneelvoorstelling, terraszitten.

Bijhouden en aanvullen uitgebreide stripverzameling, bijhouden en aanvullen filmverzameling – er staan nog enige honderdenfilms op huiselijke vertoning te wachten.

U begrijpt een voornaam probleem is tijdsgebrek, gelukkig begeef ik me zelden voor 02.30 uur te bed.

Waarom ik u dit alles vertel? Tijdens het laatste familiebezoek vroeg een van onze zoons ‘verveel je je nog niet?’ Afgeleid door de overige bezoekers kwam ik niet geheel tot een goed antwoord en ik wil graag alle ongerustheid wegnemen.

Waarschijnlijk bent u asociaal…

Stel u heeft een modaal inkomen, u werkt daar ook hard voor en u krijgt bruto op uw bankrekening zo’n € 30.000,– per jaar. Natuurlijk betaalt u daar nog belasting en premies over, maar mopperen is er bepaald niet bij.

Het CPB (Centraal Planbureau) laat u gisteren weten dat u – tot uw schrik – niet deugt. U woont ‘scheef’! In een gisteren gepubliceerd rapport concludeert men dat de Nederlandse woningmarkt niet functioneert. En in uw gedrag komt dat tot uiting. Asociaal type dat u bent!

Verbaast u dat? Is het u ooit overkomen dat u bij Albert Heijn aangesproken werd op het aantal artikelen van het huismerk dat u kocht? Nog onwaarschijnlijker is dat u het verwijt kreeg ‘scheef’ in te kopen omdat u zich met uw inkomen ook de duurdere merkartikelen zou kunnen veroorloven. Kreeg u ooit een aanmerking op uw textiel gekocht bij de firma Zeeman? Terwijl uw inkomen toereikend is voor de Bonneterie? Nee, alweer. Niemand vindt in zo’n geval dat uw theedoeken en uw hemdjes ‘scheef’ ingekocht zijn. .

Behalve wanneer u al jaren in een huurwoning woont die per ongeluk wat voordelig is uitgevallen. Dan woont u ineens ‘scheef’. Die woning zou dan niet voor u bedoeld zijn, zegt men. Wie wat bedoelt heeft wordt daar dan meestal niet bij gezegd. Zou het misschien behalve aan uw zelfzuchtig gedrag kunnen liggen aan de markt voor woningen? En heel misschien aan de manier waarop onze overheid die markt probeert te regelen?

Het omringende buitenland, ik bedoel België en Duitsland, kampt niet met deze problemen. Niet alleen is er in die landen geen sprake van een tekort aan woningen (de oorzaak van de Nederlandse prijsopdrijving) maar ook heeft de overheid zich – behalve het stellen van een aantal kwaliteitseisen en een redelijke huurbescherming – nagenoeg volledig uit de woningmarkt teruggetrokken.

Dat tekort aan woningen (bij stijgende prijzen notabene!) is eigenlijk uitsluitend te wijten aan die overheid (landelijk, provinciaal en gemeentelijk). De ellenlange procedures die gemoeid zijn met het verkrijgen vergunningen en grond voor bouw betekenen dat de markt iedere mogelijkheid om op de verlangens van de consument in te spelen ontnomen wordt. De overheid probeert in detail te bepalen wat waar, voor wie, en tegen welke (huur-)prijs gebouwd wordt. Dat is jammer, want die overheid blijkt die taak op geen stukken na aan te kunnen.

Daarbij komt dan nog dat de stijgende inkomens sinds 1992 en de dalende hypotheekrente de vraag naar woonruimte sterk hebben doen stijgen. Ook alweer een oorzaak van het onbetaalbaar worden van woonruimte voor starters.

In totaal geven we in Nederland zo’n 30 miljard per jaar uit aan subsidiering van woonlasten, dat is inclusief zo’n kleine 16 miljard aan hypotheekrenteaftrek. Zo’n kleine € 1900,– per inwoner dus, of ongeveer € 3800,– per huishouden. Jaar in, jaar uit. Formidabele bedragen die voor een groot deel opgaan aan het betalen van prijsopdrijving die door de overheid zelf gestimuleerd wordt.

Een terugtredende overheid zou de huur- en koopprijzen met zo’n 30% kunnen verlagen, alleen al door het flexibeler worden van de markt. Een gefaseerde afschaffing van subsidies en renteaftrek zal dat effect nog verder kunnen versterken. En het mooie daarvan is dat de kwaliteit van de volkshuisvesting daaronder bepaald niet hoeft te lijden. Dat we daarnaast afscheid zullen kunnen nemen van het verschijnsel Vinexwijk is ook mooi meegenomen.

High-Definition

Indy

Literatuur is prachtig, maar er gaat niks boven een goed jongensboek. Grote filmregisseurs brachten ons schitterende werken die ons inzicht verdiepen, maar er gaat heel even niks boven een verfilmd jongensboek.

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ging gisteren te België in premiere. Zoals in alle beschaafde landen vinden hier de filmpremiers vóór donderdag plaats, but that’s an other story!

We hebben ons zeldzaam geamuseerd, superieure onzin!