De eerlijkheid gebiedt me te melden dat m’n twijfels sedertdien wat zijn toegenomen. De man is wel erg weinig concreet in z’n verhalen. En bij goed beluisteren zijn z’n speeches fraai, zeer fraai, maar iets minder style en wat meer substance zou toch ook heel prettig zijn.
De Conventie van de Democratische partij moet hem in augustus nog officieel kandideren, maar Obama gedraagt zich nu al als een kruising tussen Mozes en de Messias. Wat prematuur misschien?
Ik blijf maar steeds de stem van m’n vader horen: ‘vogeltjes die te vroeg zingen zijn voor de poes….’
Maar nu gaat m’n minieme zomerrecesje toch echt in.
Tja, dat krijg je zo in deze tijd van het jaar…het logje gaat een week in de zomerstand! Waarom? Vanwege veel te doen….goede vrienden deden me een aantal weken geleden een aantal hoorspelen op cd cadeau (ondermeer Biels & Co, ooit van gehoord? Ik wel, hilarisch!) ik loop een flink aantal boeken achter en moet nodig wat lange stukken op de fiets. Daarnaast wat bescheiden uitstapjes…de echte vakantie begint als u allemaal weer aan de slag gaat.
Ons ‘zoontje’ Rob had in nog jeugdiger jaren een, laten we zeggen, nogal robuuste uitstraling. Daarmee bedoelen we dat de zaken hem niet gauw stoer en flink genoeg kon zijn. Zonder alle incidenten op te rakelen – er moet wat chantagemateriaal beschikbaar blijven – kunnen we rustig vaststellen dat we in dit geval niet behoorden te spreken over ‘rustig met een boekje in hoekje’. Integendeel geen motortje kon onopgevoerd blijven, geen luchtbuks werd ongebruikt gepasseerd, geen boot werd niet bevaren….en gaat u zo nog maar een tijdje door. Het kereltje presteerde het zelfs om als sportieve puber van het dak van het ouderlijk huis te ‘abseilen’.
Over één ding waren m’n geliefde echtgenote/cheffin en uw dienaar het echter altoos volmaakt eens: ‘dat wordt later een prima vader!’ Want slechts ons – als ouders – was het gegeven het kleine hartje en de tere inborst achter de stoere voorgevel te ontwaren.
En kijk nou eens! Kleindochter Tara gefotografeerd door onvolprezen schoondochter Elles met vader Rob en solo. Let eens op de heldere blik waarmee de net 4 maanden jonge Tara Anneleine u aankijkt! Kijk eens naar het echte meidenkoppie dat in 18 weekjes tevoorschijn kwam! En zie op de laatste foto dat vader Rob z’n dochter zelfs in duplo met zich draagt.
Het milieu is al jaren ‘in ‘. En bij wat ‘in’ is pogen slimme types altijd aan te sluiten. Het doel van die gladjanussen is dan om, door op uw geweten en uw goede bedoelingen te speculeren, hun portemonnee tot over de rand te vullen.
Om u zo gek te krijgen moet er dus een verhaal over een hele ‘erge’ toestand opgehangen worden. U gaat daarvan met uw hoofd schudden en roept ‘Mien, zo kan het niet langer’. Of misschien bent u Mien wel, en dan roept u denkelijk: ‘Jan, hier moeten we wat aan doen’!
Natuurlijk kent u ook de Nuon. Een goede kans dat u maandelijkse een groot bedrag aan ze overmaakt, of anders wel aan een club die sprekend op ze lijkt. Die leuke jongens van Nuon hebben het goede met u voor! Daarom stortten ze in het verleden ettelijke miljoenen in de kas van een beroerde voetbalclub, en laten ze u in heel veel spotjes weten dat ze best deugen.
Uit het spotje hierboven moet u gaan begrijpen dat u een vreselijke verkwister bent. Schandelijk, zoals u zich gedraagt in uw tochtende woning, zonder spaarlampen! Terwijl u ook de waakvlam wel eens laat branden en de tv op stand-by laat staan. Stuk narigheid en egoïst dat u daar bent!
Met de energie die u verkwist (en met u al die andere Nederlandse ellendelaren) kunnen we met 300 miljoen lampjes de hele Sahara wel verlichten, dag en nacht!
Gelooft u het niet? Reken maar na.
De Sahara meet zo om en nabij 9.065.000 km2, dat delen we door 300.000.000 en dan komen we dus op zo’n 33 lampen per vierkante kilometer. Reken maar na. Dat betekent dus dat volgens de rekenkunst van Nuon 1 lamp ongeveer 30.000 vierkante meter van licht voorziet.
Dat is nog eens zuinig! Nogal wiedes dat ze vinden dat u teveel gebruikt, tenzij uw huisje groter is dan 30.000 vierkante meter natuurlijk. Ik dacht in het verleden aan hun rekeningen te zien altijd al dat ze vreemd met cijfers omgaan daar bij Nuon, maar nu weet ik het wel heel zeker! Of zou het een idioot kletsverhaal kunnen zijn? Rekenen ze er misschien op dat u ze wel vertrouwt en hun flauwekul niet zult narekenen? Zou Nuon u gewoon belazeren om er zelf nobeler te kunnen uitzien?
Gladde jongens, daar bij Nuon…en u blijft maar mooi met uw schuldgevoel zitten….Rotwereld….
Teneinde de Nationale Feestdag gisteren niet ongemerkt voorbij te laten gaan poseerde mijn echtgenote met een nogal uit de kluiten gewassen Smurf. Om haar te plagen had ik het voornemen te vermelden dat de Smurf links op de foto staat. Het spijt me te moeten meedelen dat dit idee door een veto getroffen is.
Vandaag viert België zijn nationale feestdag. Men herdenkt de kroning van Koning Leopold I, alweer enige tijd geleden. De huidige monarch Albert II heeft aan de vooravond van wat een feestelijke gebeurtenis zou moeten zijn een nogal dringende oproep gelanceerd om de eenheid van de staat te bewaren. Redelijk overleg zou, aldus Albert, tot een goede oplossing kunnen leiden. We zullen zien hoeveel de huidige generatie politici zich aan deze oproep gelegen laat liggen.
Wellicht een mooi moment dan om eens na te gaan hoe Vlaanderens populairste politicus (met maar liefst 800.000 voorkeurstemmen) zo vernielend als premier van de Belgische natie kon mislukken.
1. Het samenwerkingsverband tussen Leterme’s Vlaamse Christen-democraten en de sterk Vlaams-nationalistische NVA. Dat leek misschien in 2004 een geniaal idee van Leterme, de bedenker van het kartel. Maar in realiteit maakte hij zich (en zijn partij) tot gijzelaar van een populistische en separatistische beweging. Bij iedere poging, hoe voorzichtig ook, om met de Franstaligen tot een vorm van vruchtbaar compromis te komen, trok de NVA onmiddellijk de handrem strak aan. De positie van Leterme ten opzichte van de Waalse partijen werd door het kartel volkomen ongeloofwaardig. Hoe immers zou de man die verkiezingscampagne had gevoerd op basis van eenzijdig Vlaamse verlangens nu ooit een geloofwaardig premier van alle Belgen kunnen zijn?
2. Onervarenheid. De nogal provinciale politicus Leterme bleek meerdere maten te klein voor de positie van Minister-president. Vanuit zijn typische lokale ervaring heeft hij consequent de weerstand van de Walen, en hun volharding daarin, onderschat. Leterme bleek niet te begrijpen dat om een tweederde meerderheid voor grondwetswijziging te krijgen, ook Waalse verlangens serieus genomen zullen moeten worden.
3. Tijdsnood. Onderhandelingsonbekwaamheid blijkt uit de tijdsnood waarin Leterme zichzelf manoeuvreerde. Het stellen van een limiet voor overeenstemming op 15 juli was dwaas voor zo’n ingewikkeld en veeleisend dossier. Het was nog dwazer om – gegeven die deadline – de onderhandeling pas op 18 juni te beginnen.
4. Gebrek aan zelfvertrouwen. Leterme is – voor wie hem waarneemt – altijd in het defensief en nooit op zijn gemak. De man steekt zogezegd slecht in zijn vel. Hij gedraagt zich als opgejaagd, is continue op z’n hoede, bang voor wat er over hem gezegd wordt. Dat gaat zelfs zover dat hij niet nalaat bedreigende SMS-jes te sturen aan journalisten die hem kritisch bejegenen. Hij voelt zich kortom niet serieus genomen en gedraagt zich daarnaar. Hij mist – zoals ze dat hier noemen – de sereniteit die nodig is om het ambt goed te kunnen vervullen.
5. Angst voor de kiezer. Leterme is met maar liefst 800.000 voorkeurstemmen gekozen. Gezien zijn fel Vlaamse campagne kun je er op wachten dat bij de regionale verkiezingen in juni 2009 die aanhang, uit teleurstelling over het uitblijvend succes, als sneeuw voor de zon zal verdwijnen. Om resultaten te bereiken zullen er concessies aan de overdreven beloften gedaan dienen te worden. Leterme durft deze consequentie niet aan en is dus de gevangene van de door hemzelf gewekte verwachtingen.
6. Medestanders. Wie in de politiek 800.000 voorkeurstemmen krijgt wekt onvermijdelijk ook in eigen gelederen jaloezie op. De concurrenten lopen zich dan ook aan alle kanten warm. De huidige Vlaamse minister-president Kris Peeters laat geen kans voorbij gaan Leterme het leven moeilijk te maken. Terwijl Peeters niet aan de federale regeringstafel zit laat hij niet af, en stelt hij doorlopend publiek eisen aan het eindresultaat. Dat verpest uiteraard wat er nog over zou kunnen zijn aan onderhandelingsklimaat. Bovendien chanteert Peeters Leterme door mee te delen dat in Vlaanderen de hand op de knip gaat wanneer de gewenste resultaten niet worden geboekt.
Het Peterprinciple in werking! Stijgen tot een niveau waarvoor je de bekwaamheid mist….
Wanneer u in de winkel voor de bakken met nieuwe DVD’s staat is het wijs even te kijken of er wellicht een exemplaar van de Engelse tv-serie ‘The Last Detective’ op de kop te tikken valt. Let wel geen traditionele speurdersverhalen met idiote autoachtervolgingen, hoogdravende research of adembenemende gevechten. Niets van dat alles. De plots draaien rondom een bescheiden in-en-in fatsoenlijke wat sukkelachtige rechercheur die van de vervelendste routineonderzoekjes op de één of andere manier nog wat weet te maken, intussen pogend de verhouding met z’n bazige vrouw – de scheidingsprocedure is gaande – nog enigszins leefbaar te houden.
Klinkt allemaal weinig inspirerend, maar wie ziet wat de unieke Britse seriemakers er weer van weten te maken is onverbiddelijk een fan. In één van de afleveringen trad een merkwaardige oude zwerver met een verfomfaaid gezicht en licht hinkende loop op. Eén keer kijken, terugspoelen, nog een keer kijken en verdomd het was hem: Norman Wisdom, het absolute engelse komedie-idool van de jaren ’50. Negentig moet Wisdom geweest zijn bij de opnamen van deze serie, en het zal zo één van de laatste keren geweest zijn dat hij z’n vertederende talent van het scherm liet spatten.
Norman Wisdom was in de jaren vijftig en zestig de beroemdste Britse filmkomiek. Ook in de Nederlandse bioscopen zorgde hij met zijn dolle kluchten voor volle, schaterlachende zalen. Wie zich films als ‘De Vierkante Rekruut’, ‘De Lefschopper’, ‘De Verknipte Melkboer’ en ‘Warenhuis op Stelten’ nog herinnert begint spontaan te lachen alsof hij Norman weer hoort schreeuwen: ‘Hé, mister Grimsdaaaaaaaaaaale!’
Norman Wisdom werd op 4 februari 1915 in Londen geboren. Een makkelijke jeugd was niet zijn deel. Toen hij negen jaar oud was gingen zijn drinkende en gewelddadige vader en zijn moeder uit elkaar. Vader hertrouwde maar wilde niets meer van Norman weten. Op 13 jarige leeftijd trok Norman van Londen naar Cardiff om daar in de mijnen te gaan werken. Veel andere baantjes volgden: kelner, liftboy, pakjesbezorger, kajuitsjongen, krantenjongen. Tijdens zijn tijd in militaire dienst ontdekte Wisdom zijn talenten als entertainer. Hij leerde dansen, instrumenten te bespelen en ontwikkelde een fysieke comedy-act waarmee hij later wereldberoemd zou worden.
Toen hij op 31 jarige leeftijd in 1946 de militaire dienst verliet begon Norman te werken als professionele entertainer waarbij hij in tal van variété theaters op trad. Het was gedurende die tijd dat hij zijn typetje van Norman Pitkin ontwikkelde: een man die het allemaal goed bedoelde maar voor volkomen chaos zorgde en gekleed is in te krap colbertjasje en een broek die een maat te kort is met een scheve pet op het hoofd. Het publiek in de Londonse West End theaters konden niet genoeg van hem krijgen. Filmmaatschappij Rank zag er wel brood in en bood hem een filmcontract aan. In 1953 kwam Wisdoms eerste film uit in de bioscopen: “Trouble in Store” (‘Warenhuis op Stelten’).
Rank Filmdistributors nam geen enkel risico met de film. Zij plaatsten naast Norman Wisdom de man die voortaan in bijna al zijn films het slachtoffer zou zijn: ‘straight man’ Jerry Desmonde en uiteraard een fraaie leading lady: Lana Morris. Om het comedy gehalte van de film een extra impuls te geven trad ook de legendarische Margareth (Miss Marple) Rutherford op als winkeldievegge. Toen de film een enorm kassucces bleek te zijn verzekerde Rank zich ervan dat Norman Wisdom voortaan elk jaar een film zou maken.
De films begonnen altijd met de bekende bodybuilder die op de Rankgong slaat. Norman pakt de slagstok van de bodybuilder af en slaat dwars door de gong heen. Elke film die Norman Wisdom maakte losjes gebaseerd op de verhaallijn van ‘Trouble in Store’. De kleine man, Norman Pitkin, die in dienst is van Mister Grimsdale (Edward Chapman) en op jacht is naar de grote liefde. Hij poogt zijn superieuren te imponeren, neemt het op tegen de machtige baas (altijd Jerry Desmonde) en weet ondanks zijn eigen incompetentie en chaos alles tot een goed einde te brengen. De ene keer was hij een kleine melkboer (‘The Early Bird’) die het opneemt tegen een groot melkconcern, de andere keer een slagersleerling (‘A Stitch in Time’) die een heel ziekenhuis op stelten zet.
Norman Wisdom maakte al zijn films in zwart/wit. Slechts één keer maakte hij een uitzondering. Dat was de in 1965 gemaakte kleurenkomedie ‘The Early Bird’, die in Nederland onder de titel ‘De Verknipte Melkboer’ draaide. Het zou de laatste Norman Wisdom klucht worden. Het publiek had genoeg gekregen van Mister Pitkin en Mister Grimsdale.
Het bleek nog niet het einde van zijn filmcarrière. In 1968 liet hij zien dat hij niet alleen een goede komediant was maar ook een goed acteur in ‘The Night They Raided Minsky’s’. Daarna legde hij zich toe op het spelen van televisierollen en theaterstukken.
In 1999 werd Norman Wisdom door Koningin Elizabeth II tot ridder geslagen en hij mag zich dus Sir Norman laten noemen. In het 2006 trok hij zich helemaal terug uit de artiestenwereld om, zoals hij zelf in een interview verklaarde, rustig een lekker potje golf te kunnen spelen. Nu twee jaar later blijkt ook hier het Alzheimerspook te hebben toegeslagen. Hoewel lichamelijk nog in redelijke conditie herkent Wisdom – naar verluidt – zichzelf in z’n oude films niet meer.
Geert Wilders maakt school! De Gazet van Antwerpen wist in de komkommertijd niet beter dan z’n lezers te vragen hoe een aantal zaken geregeld zou moeten worden als Vlaanderen en Nederland onverhoopt ooit samen mochten gaan.
Laat ons eens beginnen met de vraag hoe de nieuwe staat dan wel zou moeten heten. De meest genoemde naam was Nederlanden, wat toch voor lieden die iets tegen het Frans hebben wel een opvallend letterlijke vertaling van Pays Bas is. Vlaanderenland werd ook geopperd door wat mensen die kennelijk immer de touwtjes in handen willen houden, terwijl Nedervlaanderen een goede derde plaats innam. Lowflanders lijkt me wel aardig te staan op het naambordje in de algemene vergadering van de VN. Enkele lieden met wat teveel bollekes achter de huig suggereerden nog het eventuele nieuwe land de naam Bolland te laten dragen, iets waar de boys & girls van bol.com ongetwijfeld verguld mee zouden zijn.
Helemaal niemand noemde als toekomstige hoofdstad Brussel. Antwerpen werd het allermeest voorgesteld als toekomstige hoofdstad, Amsterdam kwam op een aardige tweede plaats. Een halvegare stelde nog voor Baarle als ‘capital’ te nemen. Gezien de hoge kwaliteit van de gezondheidszorg alhier mag ik aannemen dat deze meneer/mevrouw inmiddels veilig tussen de gecapitonneerde wanden zit.
Slechte berichten overigens voor de beide koningshuizen. De republiek geniet verre de voorkeur van de respondenten. Mocht dat niet mogelijk blijken dan prefereert een aantal lieden Willem Alexander als vorst. Er blijkt slechts één deelnemende Vlaming voorstander van de Belgische kroonpring Filip als toekomstig monarch te zijn. Een aardige idee was ook om de oudste dochten van Maxima & Alex te laten huwen met de oudste zoon van Filip & Mathilde. Het daaruit voortkomende kind zou dan de eerste koning(in) van Bolland moeten worden. De oplosser vertelde er niet bij hoe we in de tussentijd aan een staatshoofd komen. Zelf denk ik sterk aan de mogelijkheid om Goedele Liekens of Doutzen Kroes de vacature te laten vervullen.
De favoriete nieuwe vlag beeld ik aan de kop van dit stukje af. Kunt u vast wennen, terwijl Goedele en Doutzen hieronder staan. Niet om te wennen maar gewoon vanwege lekker.
De foto hierboven is de laatste klassenfoto van zoon Gijs die in ons bezit is. Kijkt u maar eens goed…..!
Juist, ja….hij staat er niet op. Even wandelen zonder twijfel. Waarschijnlijk in het Heerhugowaardse winkelcentrum Middenwaard een versnapering scoren. Een eigen en zeer persoonlijke dagindeling is altoos een van zijn beminnelijke karakteristieken geweest. Niet dat de hoofdredacteur van dit logje hem dat euvel duidt…verre van dat. Leuk of niet, in onze karakters zie ik nogal wat overeenkomsten.
Een kort lontje…zeggen sommigen, wij spreken liever van een neiging tot efficiency. Eigenwijs zeggen sommigen, wij weten wel beter, een eigen koers uitstippelen en een eigen op feiten gebaseerde opinie ontwikkelen….dat is niet eigenwijs…dat is zeer verstandig. Voor wie Gijs kent is dit alles niet nieuw, voor wie hem niet kent…u mist een alleraardigst en zeer capabel mens in uw kennissenkring, jammer voor u!
Waarom we dit alles schrijven? De achttiende juli is niet zomaar een dag…vandaag is het maar liefst vierendertig jaar geleden dat hij in het Mariapaviljoen te Amsterdam geboren werd. Op een donderdagnamiddag was dat, de bevalling was maandagnacht begonnen….het werd dus wel tijd.
Inmiddels zijn wij van de vermoeienissen van de geboorte geheel bekomen, dank u! Ook Gijs ondervindt er volgens ons geen last meer van. De uitgebreide festiviteiten zullen zeer binnenkort plaatsgrijpen….de diensten voor openbare orde in Heerhugowaard zijn alvast gewaarschuwd.
Om u vast wat in de stemming te brengen: op het linkerdeel van de onderstaande foto neemt u onze oudste zoon waar terwijl hij – naar vermogen – poogt het Palmpaasfeest te vieren. Het rechterdeel beeldt hem af op een andere klassenfoto….vindt u in zijn blik ook iets van enige scepsis?
Van Harte Gefeliciteerd Kerel, en Marit uiteraard ook! Neem er vast één van je ouders!
