La France, c’est le bonheur

Met niet geringe verbazing bemerkten we hier – in het vaak als achtergebleven beschouwde België – dat Nederlandse kabelaanbieders als UPC inmiddels de Franstalige zender TV5 uit het pakket verwijderden. De zoveelste onzinzender diende kennelijk een plaatsje te krijgen.

Een aantal leraren Frans schijnt geprotesteerd te hebben. Het onderwijs in die taal zou onder de verwijdering van TV5 lijden, zo stelden zij. Alsof die taal inmiddels voor het merendeel der leerlingen al niet tot een dode taal gereduceerd zou zijn.

En dat is jammer, verdomd jammer zelfs. Niet alleen betekent het dat het vaak magnifieke Franse filmaanbod vrijwel niet meer tot de Nederlandse theaters doordringt, dat de Franse literatuur letterlijk een gesloten boek blijft, en dat het Franse chanson aan al die Nederlanders voorbij gaat. Het betekent bijvoorbeeld ook dat voor wat betreft het nieuws aangaande Ingrid Betancourt de Nederlander het met wat nieuwsflitsen van zo’n 10 seconden moest stellen.

Zo ontging u bijvoorbeeld de persconferentie van deze formidabele dame in het Elysée aan de zijde van Sarkozy, en die is zeker het bekijken waard. Niet alleen omdat Betancourt’s performance ineens duidelijk maakt wáárom de FARC in deze mevrouw kennelijk zo’n gevaarlijke tegenstander zag, maar ook omdat de presentatie van Nederlandse politici zo verbleekt bij vergelijking.