Tot zondag dan maar

Toegegeven….het blijft hinderlijk al die vrije tijd van die gepensioneerden….sorry….Maar we zijn er weer een paar daagjes van tussen, zogezegd. Tot aanstaande zondag, bij leven en welzijn uiteraard.

Bollekesfeest

Dit weekend vierde Antwerpen een betrekkelijk nieuwe traditie het Bollekesfeest. Voor Amsterdammers: stel u de Uitmarkt voor, maar dan 3 dagen, en geen cabaret, geen musical, geen toneel, geen voorstellingen kortom. Nee, de nadruk ligt uitsluitend en nadrukkelijk op de presentatie van alles wat Antwerpen en omstreken aan voortreffelijke spijzen en dranken te bieden hebben.

Een doodsaaie souschef lege dozen

Eerst een waarschuwing! Tenzij u er van houdt volstrekt saaie dingen aan te schaffen, kunt u € 14,95 besparen door het boek ‘Klimaatactivist in de politiek’ van Wijnand Duyvendak in de winkel te laten liggen. Zoals onze zoons zouden zeggen ‘it’s more exciting to watch paint dry’.

Duyvendak ontpopt zich voor het oog van de lezer als een heel brave en initiatiefloze man die probleemloos binnen iedere omgeving waarin hij verzeild raakt de schutkleuren aanneemt. Op een oorspronkelijke of zelfs maar van de groep afwijkende gedachte zult u Wijnand onmogelijk kunnen betrappen. Iedere vorm van intellectuele nieuwsgierigheid is hem geruststellend vreemd. Mocht u voor uw organisatie behoefte hebben aan een betrouwbare souschef lege dozen dan zal Duyvendak de ideale kandidaat blijken.

Als aankomend studentje beland in het krakersmilieu conformeert Duyvendak zich moeiteloos. Dat terwijl iedereen zo omstreeks 1980 al kraakhelder kon waarnemen dat die van oorsprong idealistische beweging was verworden tot een zelfzuchtige en tirannieke groep ellendelingen die zich ten koste van anderen voorrang op de woningmarkt verschafte. Van het één komt het ander en Wijnand geeft de studie er aan en begeeft zich fulltime in het actiewezen. Uiteindelijk belandt hij in de milieubeweging. Het opmerkelijke daarbij is dat tijdens die hele loopbaan nooit, maar dan ook nooit, er enige sprake is van een eigen mening, een fris idee, een nieuwe opvatting, een twijfel, nieuwsgierigheid naar andere argumenten of wat dan ook. Duyvendak doet steeds wat de beweging van hem verlangt, aarzelt niet, uit geen twijfels en is een betrouwbare uitvoerder die met de precisie van een goede kruidenier zijn taken verricht.

Van de in de afgelopen weken uitvoerig geëtaleerde afkeuring van gewelddadige of wetoverschrijdende technieken is niets te bespeuren. Wijnand zelf schrijft daarover: “Er had zich destijds een hardheid ontwikkeld, waarvan we toen dachten: alles bestaat naast elkaar. Zij deden het met geweld, en wij deden het anders, en laat de beste winnen. Nu zie ik veel scherper hoe ontzettend belangrijk het is om geweldloos te zijn, maar dat het ook van groot belang is daarover heel uitgesproken positie te kiezen tegenover mensen die daar anders over denken.” Bedenk wel de overwegingen van de laatste zin dateren van 2008. Duyvendak had zich inmiddels de wetsgetrouwe mores van z’n nieuwe omgeving eigen gemaakt. De ideale schutkleur, alweer. Daarvoor valt van die ethische twijfels geen bewijsje te bespeuren.

Ronduit ergerlijk is Duyvendak in de vermomming van profetische klimaatactivist. Volstrekt volgens alle vooroordelen van de klassieke klimaatbeweging. Meer groene stroom, minder vliegen, geen terrasverwarming, minder vlees, meer windmolens, meer zonneenergie. Zelfs het recent bij sommigen doordringende inzicht dat een taboeloze discussie omtrent kernenergie-als-alternatief gevoerd zou kunnen worden, komt bij Wijnand niet op. Het zo langzamerhand door iedereen, met verstand van zaken, erkende feit dat de opslag van het radioactief restmateriaal volstrekt beheersbaar en technisch oplosbaar is schijnt Duyvendak niet bereikt te hebben.

Kortom een volstrekt betrouwbare fantasieloze uitvoerder van hem door z’n omgeving opgedragen taken. Een man om op te bouwen! 175 Bladzijden en niet één nieuwe gedachte…

Een Dagje Ouder

Briljant zou zoon Gijs zeggen….klik maar weer op het plaatje!

Fijngevoelig

Gisteren zat ik in de trein, op zich niets bijzonders….even op en neer naar Amsterdam. Waarom? Wilt u wellicht weten…..Niet terzake en gaat u geen barst aan is het antwoord. Tevreden? Ik mag het hopen.

Omtrent de treinreis zal ik nog nader informeren in de komende dagen….niet de reis zelf uiteraard maar het leesvoer. Een artikeltje van Heleen Mees in de NRC en het boekje, waarover in de aanloop zoveel te doen was, van Wijnand Duyvendak. U houdt die twee ‘recensies’ van mij even tegoed.

Bij thuiskomst trof ik een filmpje aan dat goede vriend André op een of andere manier heeft opgespoord. Ik verhaalde u al eens eerder omtrent zijn wat absurd gevoel voor humor. Een gevoel dat hem gelukkig zelden in de steek laat. Ook niet nu hij op pijnlijke wijze nog een paar weekjes moet recupereren na een vervelende malheur op de wegen van de Duitse Bondsrepubliek.

Klik op het plaatje voor het filmpje!

Sterkte Kerel (en Marjo en de heren Paudel)!

Leed

Tussen half zes en half negen

Op het Mechelseplein in het goede Antwerpen treft u Willem Elsschot aan, niet in levende lijve uiteraard, want dat behoort helaas sinds 31 mei 1960 niet langer tot de mogelijkheden. Vandaar dat Elsschot ons hier wat onbewogen aanstaart, zelfs een duif op de schouder kan de grootste schrijver uit het Nederlands taalgebied niet langer tot een reactie bewegen.

Tijd voor een mooie anekdote dan maar. Elsschots dochter Adèle over haar in 1960 overleden vader:

‘Werken deed hij in het algemeen zeer weinig. Hij begon zo om een uur of tien en dan tot twaalf uur ongeveer. Dan aten we, daarna deed hij z’n dutje en ging terug naar boven. Boven was z’n bureau. Daar werkte hij zo tot een uur of vijf. Nadien werden de brieven gepost, zoals hij dat noemde. Wij hoorden hem dan van de trap afkomen, zagen hem door de ruit van de keukendeur z’n hoed nemen en z’n mantel aantrekken en hoorden hem heel zachtjes de deur dicht doen. Zo verdween hij iedere dag tot half negen. Dat duurde ongeveer twintig jaar lang, dat hij nooit ’s avonds met ons aan tafel zat. Wij vonden het heel gewoon. De tafel werd gedekt voor vader, moeder en de zes kinderen en één bord stond steeds apart. Alles werd weggeruimd en het eten werd op een hoekje van de keukenkachel gezet om warm te blijven. Als hij vroeg thuis kwam, kwam hij door de keuken binnen, zei absoluut niets, zei niemand goedenavond, zette zich op een hoek van de tafel in de eetkamer en at alles stil op. Als alles opgegeten was, bracht hij de vaat naar de gootsteen, ruilde het tafellaken, en legde het terug in de keukenkast. Daarna nam hij z’n krant, kwam in de huiskamer en ging in z’n zetel zitten. Dan werd er wel eens een woordje gezegd, als bijvoorbeeld “vrouw”, niet “dag vrouw”, maar “vrouw!” M’n moeder zie toen alleen “Daar is de te-laat-komer.” Wat er tussen half zes en half negen gebeurde, of waar hij was weten we niet.’

Over Tara & Orm

Zoon Rob verwierf in z’n prille jeugd binnen de huiselijke kring een bijnaam.

Orm.

Tenzij u een absolute adept bent van het epos Eric de Noorman zegt u dat even helemaal niets. Lieden die wel aan deze stoere stripfiguur verslingerd zijn knikken onmiddellijk vol van begrip. De figuur Orm droeg met zich de onafscheidelijke benaming ‘de morsige roerganger’. Het ging dan ook om een figuur met buitengewoon slordige, gulzige en vervuilende eetgewoonten.

We hebben deze inleiding nodig om verheugd vast te stellen dat kleindochter Tara hopelijk veel trekjes van haar vader heeft meegekregen, maar gezien de smakelijke en smetteloze wijze waarop zij zich uitdost en de maaltijd geniet zal de vrouwelijke vorm van Orm (Orma ?) niet haar deel worden.

Complimenten dus voor de wakkere Tara, bijna 5 maanden jong!

Hic

Van wijlen Boris Jeltsin weten wij een paar dingen. Daaronder zijn ongetwijfeld een grote persoonlijke moed, een zeer groot ego en een nog veel grotere dorst. Vooral dat laatste gegeven heeft tot heel wat vrolijke beelden op het internet en uw tv geleid.

Nu de ambtsperiode van Bush Jr. toch echt op z’n eind begint te lopen vindt een aantal lieden er een aardige tijdsbesteding in ook hem als een zatlap neer te zetten. Het resultaat van hun pogingen is soms technisch best redelijk aardig in elkaar gestoken.

Inderdaad!