Bullshit

Wuivend goudgeel graan, zwaaiende lachende veteranen, dappere vrolijke gepensioneerden, gewone families die positief tegenslagen overwinnen….een moment dacht ik beland te zijn in de jaren ’50 en een propagandafilm van de toenmalige sovjetunie.

Begrijp me goed, aan de domme schreeuwerigheid van mevrouw Palin erger ik me zo af en toe. Meneer McCain is duidelijk z’n stuur wat kwijt. En, o ja, meneer Biden raaskalt van tijd tot tijd enigszins.

Maar meneer Obama kan er ook wat van. De man lijdt aan een Messiascomplex óf hij heeft z’n medewerkers niet onder controle. Het kan natuurlijk ook beide zijn, iemand met een Messiascomplex is erg gebaat bij medewerkers die hem tegen zichzelf in bescherming nemen.

Obama verbaasde ons al eens met een, volgens hem, historische toespraak in Berlijn. Waarom een kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap in hemelsnaam op een Berlijns plein mensen zou moeten toespreken werd nooit duidelijk. Het werd een nogal bombastische vertoning waarover Obama het later maar liever niet meer had. ‘Over the top’ is nog het aardigste wat je er van zou kunnen zeggen.

Eergisteravond liet hij de Amerikaanse networks een spot van bijna een half uur uitzenden. Het baseball moest er zelfs voor worden uitgesteld. Die spot viel niet mee.Zo vol van kritiekloze zelfaanprijzing, zo glad, zo gelikt en vooral zo humorloos dat het gestuntel van McCain ineens minder irriteerde.

Men zegt dat Amerikanen anders in elkaar steken dan Europeanen. Laten we dat voor één keer hopen, anders staat ons volgende week nog een beroerde verrassing te wachten.

Volgens Youtube zou dit trouwens de response van McCain zijn:

Een taak voor Mark?

Vanuit de Verenigde Staten dringen allerlei berichten tot ons door over kwesties tussen de Republikeinse kandidaten John McCain en Sarah Palin. Volgens bronnen in het McCain-kamp zou Palin zich meer en meer positioneren als onafhankelijk van McCain. Met sommige uitspraken zou ze zelfs twijfel pogen te zaaien over McCains campagnetechniek en het voorgenomen beleid. Dat alles – alweer volgens die bronnen – om, ná de verkiezingen van volgende week, zich te kunnen opwerpen als leider van de Republikeinse partij.

Op zich zou dat dan goed nieuws kunnen zijn. Het zou betekenen dat Obama werkelijk gekozen zou zijn. Maar laat ons niet te vroeg juichen…bij Amerikaanse verkiezingen wil het er wel eens vreemd toegaan.

Dat zou u geïllustreerd kunnen zien wanneer u de film ‘Recount’ zou kunnen bekijken. Mooie rollen van Kevin Spacey, Laura Dern en John Hurt. Het verhaal gaat natuurlijk over de dubieuze manier waarop Bush Jr. in 2000 werd verkozen, met als hoogtepunt de totaal malafide verkiezingen in Florida met die slecht door te prikken ponsgaatjes.

Helaas kunt u die film niet zien. In Nederland vond niemand het de moeite ‘m uit te brengen en ook op DVD is’ie niet verkrijgbaar.

Om ‘m toch te kunnen zien zou u een misdrijf moeten plegen. Ik moet u dat sterk afraden. U mag dus niet surfen naar een site waar u een torrent (een programmaatje dat helpt bij het downloaden van films) kunt vinden. En daarna mag u ook niet op een site zoals Piratebay die film daadwerkelijk downloaden. Verboden is verboden en regels zijn regels! Daardoor blijft de film ‘Recount’ u onthouden. Jammer, u zou er wat van kunnen opsteken. Maar ik ken u, en bovendien vermaan ik u de wet te respecteren. Eerlijkheid duurt het langst en het zal dan ook héél lang duren voor u deze film ziet.

Zou het overigens geen aardige gedachte Mark Rutte namens ons koninkrijk naar McCain af te vaardigen? De goede Mark moet uitstekend in staat zijn om aan John McCain uit te leggen hoe lastig domme dames met grootheidswaanzin zijn. Bovendien weet Mark als geen ander hoe nadelig het is om lang te wachten alvorens je van dat soort types te ontdoen.

Creatief

Een probleempje bij het vervaardigen van reclame is altijd weer of de uiting opvallend genoeg zal zijn om in de geest van de waarnemer te blijven hangen.

Wat dunkt u?

Keynes…rijmt op brains

Gerrit Zalm ontving vorige week een eredoctoraat van de VU in Amsterdam. Niet vanwege z’n gulle lach, als u dat mocht denken, maar om z’n prestaties voor onze economie als Minister van Financiën.

Op dat laatste valt nogal wat af te dingen. Er zijn nogal wat economen die Zalm ronduit de slechtste Minister van Financiën sinds de Tweede Wereldoorlog vinden. Toen onze economie zo rond 2000 draaide als een tierelier vond de goede Gerrit het nodig om de belastingen nog eens wat omlaag te gooien. De kiezer moet je te vriend houden, niet waar? Die verlaging voegde wel heel weinig aan de welvaart toe en bovendien raakte de economie oververhit: een grotere vraag op de arbeidsmarkt en een kostenniveau dat de export behoorlijk in de weg zat. Een populaire minister dus, die meer kwaad dan goed deed.

Er is vaker geduvel over ’s lands financiën. Ooit had ons aardige landje kort een Minister van Financiën die Frans Andriessen heette. Van economie en overheidsfinanciën wist de man niet bijster veel. Een redelijke jurist scheen hij wel te zijn. Gesteld voor een scherpe economische teruggang wist de kersverse excellentie niet beter te doen dan draconische bezuinigingen te eisen. Door één van zijn medeministers (Arie Pais) erop gewezen dat dit volgens de economische theorie zo ongeveer het stomste was wat je zou kunnen doen, repliceerde Andriessen ‘Met die theorieën van Keynes heb ik niets te maken’. Keynes sprak hij uit als kiennes. De bekwame econoom Pais gaf daarop terug ‘Je spreekt het uit als Keynes, dat rijmt op brains…als je wél weet wat dat is’. Niet lang daarna trad Andriessen gekwetst af en scoorde het kabinet Van Agt I een record tekort op de overheidsbegroting. Dat is het kabinet zwaar verweten. Ten onrechte, we kunnen er nog steeds dankbaar voor zijn, het heeft ons veel scherpe kantjes van de toenmalige recessie bespaard.

Keynes is weer zeer in de mode. Zijn voornaamste les bestaat eruit dat wanneer paniek burgers en bedrijven er toe drijft de hand op de knip te houden, het de taak van de overheid is om door scherp in doelgericht te investeren de economie te stimuleren en aan de gang te houden. Bij voorkeur moet de overheid die investeringen doen in zaken van algemeen nut, zoals infrastructurele werken, onderwijs, gezondheidszorg. Maar ook uitgaven in andere sectoren behoren zeker tot de mogelijkheden. Het gaat er daarbij steeds om besteedbaar inkomen voor de bevolking en het bedrijfsleven te genereren. Simpel gezegd: geen bedrijf kan bestaan zonder afnemers en om afnemer te kunnen zijn is geld noodzakelijk.

Daarnaast behoort het, alweer volgens Keynes, tot de taak van overheid om economische stabiliteit te bevorderen door vaststellen van de rentevoet en het verhogen of verlagen van de belastingen naar gelang van de economische situatie.

Kortom inhouden als de economie op volle toeren draait en gas geven wanneer het minder gaat.

Het lijkt er sterk op dat dit nu precies is wat de Nederlandse regering van plan lijkt. Aandrang van ondermeer de VVD om sterk te gaan bezuinigen heeft men tenminste tot dusverre weerstaan, de rentevoet is wat omlaag, de financiële instellingen worden ondersteund. Het wachten is nog op extra investeringen.

Wat te vroeg nog voor een eredoctoraat dus, maar voorlopig doet Bos het wat beter dan zijn voorganger. Kwaliteit heeft maar heel weinig met lange duur te maken.

Buschauffeur

Al weer een aantal weken berichtte ik u niet omtrent kleinzoon Christopher. Mocht u daaruit de conclusie getrokken hebben dat zijn ontwikkelingen geen rasse schreden maakt, dan zit er u wel héél erg naast.

In het Haagse – waar dochter Laura en haar beau Elias met Christopher wonen – ontdekten zij een speelgelegenheid die voor de kleine baas een favoriet uitje is gaan vormen. Uit de jaren dat wij zelf nog in de kleine kinderen staken herinneren we ons nog heel goed hoe afmattend het bezoek aan deze gelegenheden placht te wezen.

Spierpijn, hoofdpijn en verregaande misselijkheid waren nog de minste kwalen waarmee wij huiswaarts keerden. Ons kroost tierde uiteraard welig.

Op de foto’s neemt u Christopher waar terwijl hij een autobus en enige paarden berijdt. U ziet vader Elias als menselijke veiligheidsgordel bij het paardgebeuren waken en moeder Laura neemt een ronduit lachwekkende pose aan terwijl ze iets, dat op een brug of zo lijkt, beklommen heeft. Christopher is vanzelf geconcentreerd en doelbewust bezig.

Over de vermoeidheid van de ouders die avond kan ik u niet berichten, maar we hebben daar zo onze ideeën over.

Vindt u overigens ook niet dat de kleine rakker opgroeit als de spreekwoordelijke kool?

Donkere Dagen

Het gelazer begint weer. De zomertijd is ten einde en we mochten een uurtje langer in bed blijven. Kortom de feestdagen zenden hun eerste onheilspellende tekenen al vooruit.

De boek-, dvd-, cadeau-, kleding-, cd-, prullaria- en speelgoedwinkels beginnen weer allerhande flauwekul uit te stallen, opdat u er vooral niet te laat bij zijn zult om overbodige troep voor vrienden en familie aan te schaffen. Wanneer u verstandig bent kunt u van tijd tot tijd voor de badkamerspiegel al een blik van aangenaam-verrast-en-dat-had-je-nou-niet-moeten-doen oefenen.

Vorig jaar mocht ik u verhalen van mijn gruwelijke ervaringen rond een op te richten kerstboom. Een ronduit afschuwelijk gebeuren. Steun van Amnesty International zou niet overdreven zijn geweest.

Kennelijk hebben nijvere handelsgeesten dit ‘gat in de markt’ ontwaart, en daar is’ie dan de geheel zelfgroeiende kerstboom uit blik. Tegen het uiterst billijke bedrag van € 5,95 bent u van alle kopzorg verlost. Al wat u nog nodig hebt zal wat water en een vrijstaand hoekje van de vensterbank zijn. Het wachten is nu nog slechts op de zelfgroeiende kerstbal en de spontaan opbloeiende kunstsneeuw.

Handel is een mooi iets.

Stem des Volks…

Tom Poes Gaat Nooit Verloren

Tom Poes! Dat ziet u helder. Maar hoezo Tom Poes?

De door mij al dikwerf geprezen en niet genoeg te waarderen Uitgeverij Boumaar te Zutphen ontwikkelde een ronduit schitterend nieuw initiatief, een integrale herdruk van het fameuze Tom Poes Weekblad. Dit legendarische stripblad verscheen van 28 november 1947 tot medio juni 1951 en het bevatte prachtig werk van de – toen nog jeugdige – medewerkers van de niet minder roemrijke Toonder Studios.

Behalve uiteraard Tom Poes en vele andere prachtstrips treft u verhalen aan van niemand minder dan Hans G. Kresse met opmerkelijk ingekleurde balloonversies van Eric-verhalen.

Van de hand van Henk J. Sprenger zult u de eerste avonturen van Piloot Storm kunnen bewonderen.

De uiterst zeldzame strip Kommer (ook al van Hans G. Kresse) wordt aan de vergetelheid ontrukt.

Terwijl we ook Piet Wijn, met ondermeer Verowin, zeker niet mogen vergeten.

Ik adviseer u vriendelijk doch dringend uw algemene ontwikkeling én uw plezierindex te verhogen door een mailtje aan uitgeverij Boumaar te zenden teneinde voor zo’n 5 tientjes per stuk in te tekenen op de dertiendelige integrale herdruk: info@boumaar.com

Snor

Dat gebeurt mij weer….scheer ik na 42 jaar (uit overwegingen van stedenschoon) mijn snor af, voel ik me verheugd aangaande het nieuw verworven frisse resultaat….blijkt me het bestaan van een Snorrenclub Antwerpen.

De eervolle posities van snorrenmeester en feestbestuurder zullen dus mijn neus (en wat daar niet langer onder zit) voorbijgaan.

Die snorrenclub doet overigens nogal wat! Op 14 september j.l. marcheerde men demonstratief door Leuven en op 5 oktober hield men een groots banket en verkoos men de mooiste snor van Vlaanderen. Mocht u overwegen het scheermes weg te gooien dan kunt ge op 6 december a.s. deelnemen aan een Sinterklaasviering speciaal voor snordragers. Op 17 januari is er dan ook nog een barbecue voor besnorden, wellicht iets voor uw vriendin?

Brengt u vooral mijn sympathie en hartelijke groeten over!

Karakter!

Een mooie trek van mijn tak van de Van der Valk-mispoche is een zekere standvastigheid van karakter. Figuren die ons, om welke reden dan ook, wat minder welgezind zijn spreken ook wel over drammerigheid of niet weten wanneer te stoppen. Sommigen gaan daarbij zover te verklaren er een witte alles verzengende woede aan over te houden. Hun bloeddruk en humeur hebben daar dan vaak ferm onder te lijden.

Wij Van der Valken betreuren dat uiteraard hevig. Het blijft jammer wanneer een zeker vasthoudendheid op zoveel onbegrip stuit. We gaan er van uit dat bij de betrokkenen op latere leeftijd het inzicht wel zal doorbreken.

Dit alles om u te verklaren dat en waarom ik – ondanks wat laten we zeggen terughoudende reacties – dapper ben voortgegaan met mijn speurtocht naar die vrolijke olifantjes die deze zomer en dit najaar het Antwerpse op onverhoedse plaatsen opfleuren.

Inmiddels is duidelijk dat de gemeente Antwerpen niet op een kleinigheid kijkt. Het beloofde aantal van 50 olifanten is ruimschoots overschreden….we naderen de 60!

Mocht u de andere afbeeldingen in deze serie willen bekijken, klik dan in de rechterkolom op Antwerpse Olifanten en uw wensen worden vervuld.