Handig

Wij kunnen – als lezertjes van de Gazet van Antwerpen – aan dit artikeltje niets ontlenen aangaande de vraag of het hier een – in Nederland zozeer geliefde – Belgenmop betreft.

Tara lacht u het oude jaar uit!

Gelukkig kan ‘Une Journée Bien Remplie’ u nog voor het definitieve afscheid van 2008 prachtige foto’s van kleindochter Tara presenteren. Gisteren was de kleine meid exact 9 maanden en één week jong.

Nu is het ons bekend dat grootouders – soms nog meer dan ouders – de faam hebben hun kleinkinderen als absoluut uniek en onovertroffen te zien. We kunnen u meedelen dat ook deze Antwerpse grootouders die mening zijn toegedaan. De feiten spreken wat dat betreft nadrukkelijk in ons voordeel. En in het voordeel van de kleinkinderen natuurlijk.

Zeg nu zelf: 9 maanden en één week! Kijk eens naar die uitdrukking op dat gezichtje en laat je imponeren door die wel zeer sprekende ogen. Het lijkt er toch wel heel sterk op dat we hier te doen hebben met een zeer blije wereldburger en een heel eigen mening in aanbouw.

Moeder Elles en vader Rob ziet u op de plaatjes ook nog even langskomen, beide hebben een niet te missen persoonlijkheid … maar zie eens met welk gemak onze kleindochter de show steelt.

Hoop

Het zijn donkere tijden vrienden. Onheilspellende berichten aangaande de toestand der financiën razen onophoudelijk door de rijkelijk verspreide media. Het land poogt zich – bij het ontbreken van een regering – manmoedig overeind te houden. De kwaliteit van het voetbal alhier laat veel te wensen over en buiten is het onbehaaglijk koud.

Wat moet dat wel worden in het ras naderende nieuwe jaar?

Eén caféhouder te Zwijndrecht (iets westelijk van het goede Antwerpen) ziet de toekomst vrolijk tegemoet. Kennelijk vermoedt de man dat Obama het medicijn tegen alle kwalen zal blijken te zijn. Enfin, mocht u iets voor een feestje voelen op 1-1-2009, dan weet u nu waar u terecht kunt.

Opvallend is overigens het beeldrijm met wat een tekenaar van het regeringsbeleid dacht.

Yoghurt

Je ziet het vaker. Mensen hebben een verantwoordelijke baan gehad, moesten zware en moeilijke besluiten nemen. Dan, op een toch nog onverwacht moment, komt het moment dat de derde levensfase aanbreekt. Een nieuwe start … eindelijk kan opa/oma tot rust komen en de zaken uit een veelbewogen leven op een rijtje zetten.

Helaas, maar al te vaak moeten we er getuige van zijn dat de plotselinge ontspanning een merkwaardige invloed heeft op de denkkwaliteit van de zojuist tot rust gekomen pensionado. Diens hersens lijken in hoog tempo tot yoghurt over te gaan.

Een recent voorbeeld van trieste aftakeling is Herman Wijffels.

In de laatste weken rees er al wat twijfel (zullen we dat voortaan wijffelsen noemen, is weer wat anders dan swaffelen?) toen Herman meedeelde dat het kapitalisme aan z’n eind gekomen was. En dat was maar goed ook! Opmerkelijk voor iemand die achtereenvolgens topman van de Rabobank, voorzitter van de SER en bewindvoerder van de Wereldbank was. Je zou hopen dat zo iemand die mooie mening hardop uitgesproken had toen hij nog verantwoordelijkheid bij die instellingen droeg.

Nog doller maakt Wijffels het als oud-informateur van het huidige kabinet.

In de laatste anderhalf jaar liet Wijffels ons aangaande die kabinetsinformatie achtereenvolgens weten:

1. Over een onderzoek naar het politiek steunen, door het vorige kabinet Balkenende, van het Amerikaanse Irak-avontuur is in de informatie NIET gesproken.

2. Over een onderzoek naar het politiek steunen, door het vorige kabinet Balkenende, van het Amerikaanse Irak-avontuur is in de informatie WEL gesproken. Besloten werd de afspraak dat er geen onderzoek komen zou NIET in het akkoord te vermelden.

3. Over een onderzoek naar het politiek steunen, door het vorige kabinet Balkenende, van het Amerikaanse Irak-avontuur is in de informatie INTENSIEF gesproken. Besloten werd de afspraak dat er geen onderzoek komen zou NIET in het akkoord te vermelden. Jan Pronk zou geen PvdA-voorzitter moeten worden, want dan zou zo’n onderzoek tóch geëist worden en kwam het kabinet in gevaar.

4. Op 27-12-2008 meldt het ANP: “Oud-informateur Herman Wijffels vindt dat er alsnog een onderzoek moet komen naar de Nederlandse steun voor de oorlog in Irak.”

Als goed CDA-lid zal Wijffels ongetwijfeld bekend zijn met de verzuchting ‘Heer, plaats een wachter voor mijn mond…’.

Dat onderzoek had er al lang behoren te zijn, maar je zou bijna medelijden met Balkenende krijgen.

Winkelruit

Over Worteltjes en Dwang

Worteltjes, zalig. Wortelsap … verrukkelijk. Allebei nog gezond ook. Het bezorgt u en mij vitamine A … en zonder die vitamine A gaan de oogjes er behoorlijk op achteruit. En nog smakelijk ook .. m’n liefje, wat wil je nog meer?

Nou, drink eens achtereen drie liter wortelsap. Gegarandeerd dat uw lever zo beschadigd raakt dat u al snel de titel wijlen als onderscheiding mag dragen.

Water dan. Alleen al het geluid van fris water klotsend in een glas stemt vrolijk. Zonder water kunnen we niet, we zouden binnen een paar dagen overlijden. Maar drink ook geen tien liter water op een vrolijke achtermiddag. Een voortijdige en onmiddellijke dood is het onvermijdelijke gevolg.

Datzelfde principe geldt voor welke stof je maar neemt: suiker, zout, arsenicum, aspirine, alcohol, koffie, spinazie enz. enz. Het enige verschil zit ‘m iedere keer in de hoeveelheden waarin het goedje niet schadelijk en zelfs heilzaam is en wanneer het een dodelijk gif wordt.

Alcohol is een fraai voorbeeld. De alcoholist ruïneert op den duur zijn lever. Het gevolg is verwoestend voor het lichaam, dat met niet of slecht gezuiverd bloed voort moeten. Maar de lever kan een kleine dagelijkse hoeveelheid alcohol prima aan. En raadt eens! Juist een kleine hoeveelheid alcohol stimuleert de bloedsomloop en is goed voor het hart en alle onderdelen die baat hebben bij een goede circulatie.

Wijlen Paracelsus wist al zo omstreeks 1500, dat er geen vergiften zijn, alleen giftige doses. Tegenwoordig noemen we de theorie, die hij zo’n beetje ontdekte hormesis.

Hoe zit dat nou dan met roken en meeroken?

Om te beginnen krijgen we door te roken, of door mee te roken, een mengsel van verschillende stoffen binnen. Sommige blijven in de luchtwegen en doen daar hun werk. Andere, zoals nicotine worden via het slijmvlies van mond en longen in het bloed opgenomen. Het resultaat van roken is lastig te onderzoeken omdat er zoveel verschillende effecten zijn. De één inhaleert meer dan de ander en zo zijn er nog wat verschillen. Zware rokers (drie pakjes sigaretten per dag) leggen een grote hypotheek op hun gezondheid. In testgroepen van hen komen zoveel vaker, longkanker en hart- en vaatziekten voor, dat aan verhoging van de sterftekans bij die hoeveelheden geen twijfel bestaat.

Ook bij hoeveelheden van 1 à 2 pakjes per dag hebben verschillende onderzoeken bewezen dat de sterftekans groter is dan bij niet-rokers. Maar wanneer je probeert die metingen te doen bij nog lagere doses, kom je op het probleem, dat ook niet-rokers soms overlijden aan hart en vaatziekten of aan longkanker. Met andere woorden: je kunt statistisch geen verschillen meer aantonen met de levensverwachting van niet-rokers.

Nu moet er wel ongelofelijk veel rook in een ruimte hangen voor een nietsvermoedende niet-roker het equivalent van een hele gerookte sigaret zou hebben opgesnoven. Naar alle waarschijnlijkheid is het effect van meeroken veel geringer.

Van nicotine is al eeuwen bekend dat de stof een vrijwel onmiddellijk kalmerend effect heeft. Een tevreden roker is geen onruststoker.

Dat brengt ons op het zich steeds uitbreidende rookverbod, niet alleen in de horeca maar ook in bedrijven en publieke ruimten. Hoeveel ruzies en vechtpartijen worden bij een bevolking van ca. 16 miljoen dagelijks voorkomen doordat iemand tijdig even een pafje neemt? Hoeveel van de toenemende agressie in vliegtuigen en openbaar vervoer is het gevolg van het rookverbod? Wat zal het gevolg zijn van het rookverbod in bars e.d. waar het agressie stimulerende alcoholische vocht vrijelijk verkocht wordt? Wie gaat de slachtoffers tellen en hoe? Dus zelfs als er lichamelijk geen enkel nuttig effect van roken kan worden gevonden, is er toch reden om aan te nemen, dat sociaal gezien, roken heel positieve effecten heeft. Sterker nog enige roken met mate zou de sterftekans in de populatie waarschijnlijk gunstig beïnvloeden.

Bovendien. Een fatsoenlijke samenleving respecteert de rechten van minderheden. Alleen als het niet anders kan verbiedt de meerderheid zaken. Maar als een besluit niet absoluut nodig is laten we minderheden rustig hun gang gaan. Met die wijsheid doen we het al eeuwen. Katholieken werden getolereerd, prostituees mochten tot een wipje uitnodigen, joden mochten synagogen inrichten, junks werden gedoogd, Friezen en Limburgers mochten hun eigen gebrabbel uitslaan en ga zo nog maar even door.

Het resultaat was schitterend. Minder criminaliteit dan in omringende landen en een oppassende en tolerante bevolking. Op dat sociale kapitaal wordt nu een aanslag gepleegd. Een minderheid van ongeveer 30% van de volwassen Nederlanders rookt, en wordt gediscrimineerd. Welk lot treft hen? Amper nog mogen ze thuis roken en op straat. Alhoewel ook op die plaatsen een verbod wordt bepleit. Op ongure stations, waar de wind longontsteking bezorgt, wordt het roken van een sigaret, sigaar of pijp beboet. In de langste treinen kan voor de betalende roker geen coupé worden gereserveerd. In door rokers meebetaalde overheidsgebouwen, of in hun eigen bedrijven, worden ze de straat op gejaagd. In café’s, waar eigenaar en personeel zelf roken, moeten klanten en personeel buiten op de stoep gaan zitten om een trekje te doen. Dat is onderdrukking door de meerderheid? Is dat tolerant? Het is gewoon, eigenwijze betweterij van een fanate gelovige meerderheid, die de domme verslaafden wel eens even op het rechte pad zal helpen.

Wij maken gelukkig of u wilt of niet!

In een behoorlijke democratie zet je een derde van de bevolking niet zo maar opzij. Het resultaat zal er naar zijn. Ongehoorzaamheid, disloyaliteit, omkoping van controleurs, grotere onverschilligheid t.o.v. regels en voorschriften in het algemeen.

Het lijkt zo op het eerste gezicht zonder verder onderzoek heel onverstandig van de overheid om roken te pas en te onpas te verbieden. De negatieve gevolgen van een verbod zijn evident. Wat zou er dan wel moeten gebeuren? Wel het antwoord daarop is hetzelfde, als voor alle andere verboden en voorschriften, die mensen tegen zichzelf beschermen: voorlichting en niks meer dan dat.

Doe een das om als het koud wordt
Kijk uit bij het oversteken
Rijd niet te snel
Wees matig met drugs en alcohol
Rook niet te veel
Aai geen vreemde dieren en mensen
Draag een helm op de motor
Doe een veiligheidsriem om
Gebruik een condoom voor plezier buiten de deur
Was de handen voor het eten

Gruwelijke daagjes

Kunnen we het er over eens zijn dat dit een gruwelijke foto is? De gelegenheid herinner ik me al te goed: Het traditionele kerstdiner van de uitgeverij waar ik – toen m’n haar nog stukken donkerder was – de hypotheek bijeenscharrelde.

Eén van de slechte gewoonten binnen dat bedrijf bestond er uit om iedereen die iets met de leiding uitstaande had eens per jaar in ‘black-tie’ te laten uitrukken. De avond werd dan vermoord door speeches van nagenoeg alle aanwezigen. Doel van zo’n toespraakje was om – onder verwijzing naar de kerstgedachte – de eigen voortreffelijkheid breed uit te meten. De meneer die u links naast me op de foto ontwaart was daar een ongeëvenaarde meester in. De kwaliteit van het voedsel had onder al die redenaarskunst nogal te lijden. Ik herinner me zeer wel dat we na zo’n galabijeenkomst ter bijvoeding de FEBO bezochten om aldaar een aantal eveneens uitgehongerde lotgenoten te ontmoeten.

Mijn verwrongen gelaat op het fotootje drukt geen vreugde of amusement uit. Gepoogd werd slechts met de moed der wanhoop een opkomende schele hoofdpijn voor te blijven.

Er heeft nog een tijdje een versie van dit plaatje gecirculeerd waarop het matje onder mijn voetjes was weggeretoucheerd. Het effect van die kwalijke ingreep was dat uw dienaar als een ogenschijnlijke buikspreekpop tussen de beide andere types kwam in te hangen. Het is de vraag of zoiets bevorderlijk is voor carrière en/of reputatie.

Nog een drietal plaatsjes van kerstdiners (wees steeds blij dat u er niet bij moest zijn!) volgen hieronder. Twee zaken vallen op. In de eerste plaats trekt het uiterlijk met het verstrijken der jaren wel ietsjes bij. Daarnaast valt de afwezigheid in mijn blik op. Kennelijk overheerst steeds de wens elders te zijn.

Het is onaannemelijk dat ik alleen zijn zou in door de jaren gekweekte afschuw van de decemberse feestdagen. Feitelijk blijft het een raadsel waarom op 2 januari de couranten niet volledig gevuld worden met berichten omtrent moord en doodslag, uitsluitend gepleegd om aan de benauwende ‘feestdagen’ een eind te maken.

Mocht u in de komende dagen de gelukzalige familieband willen ontvluchten (mijn zegen heeft u!) weet dan dat te Wenduine (nabij De Haan, de prins der badsteden) op 26 december vanaf 15.00 uur de Tarpoenvissers hun aloude sprotjesfeest houden. Levende sprotjes worden aldaar feestelijk tot lekkernij gegrild, waarna u deze gratis en voor niets (met Hollanders is rekening gehouden) kunt degusteren.

‘U schijnt de stad niet goed te kennen’

Stel u voor een regenachtige novemberavond. Een drietal duidelijke Aziatische zeelui doet een beroep op u om hen de weg te wijzen naar de woning van een aantrekkelijke dame die hen uitgenodigd zou hebben. Alles waarover ze bezitten om in de vreemde stad niet verdwaald te raken is een stukje karton waarop de vrouw haar adres geschreven heeft: Kloosterstraat 15.

Een onderwereldtype dringt zich het gesprek binnen en maakt aanstalten de zeelui mee te tronen naar een wel zeer dubieus etablissement. Eén ding is u zeer duidelijk. De beloofde dame zullen ze daar niet treffen, maar van hun schamele geld zullen ze – desnoods met wat gedreig – afgeholpen worden.

Wat te doen? Een confrontatie met het rapaille is onverstandig. U zou zeker het onderspit delven. Dan het maar voorzichtig geprobeerd: ‘U schijnt de stad niet goed te kennen’. Die Kloosterstraat ligt immers duidelijk de andere kant op.

Het is het begin van misschien wel Elsschots populairste werk. De zwerftocht door het nachtelijke Antwerpen die volgt is in 1946 onder de titel ‘Het Dwaallicht’ vereeuwigd.

Het boek verheugt zich al sinds het verschijnen in een niet aflatende en toenemende belangstelling. Er wordt nog steeds veelvuldig over geschreven en de Dwaallichtwandeling in Antwerpen is ongekend populair. Het verhaal van de zoektocht van Laarmans en zijn ‘drie zwartjes’, naar de mysterieuze Maria van Dam, is dan ook van een ontroerende schoonheid.

De tocht van de vier mannen is meermaals gereconstrueerd, met min of meer dezelfde uitkomst: veel is er terug te vinden, enkele twijfels blijven.

Dick Matena legt niet alleen het literaire verhaal maar ook de wandeling nu voor het eerst in beeld vast: op schitterende wijze brengt hij het Antwerpen van vlak voor de oorlog tot leven. Want de Stad is zonder twijfel een van de hoofdpersonen. Net als bij Kaas bevat deze beeldroman de volledige tekst van het origineel.

Crisis & Friet

De Nederlandse Tweede Kamer boog zich afgelopen woensdag uitvoerig over die zogenaamde kredietcrisis. De vraag was of het kabinet de begroting zou dienen aan te passen, lees bezuinigen. Naar verluidt lopen daarover tussen PvdA en CDA de meningen nogal uiteen. Er zijn dus nog altijd mensen die nimmer van Keynes hoorden of diens boodschap niet begrepen.

Het Belgische kabinet liet intussen weten geen bezuinigingen te zullen afkondigen. Enig opportunisme zal daaraan niet vreemd zijn: het scheelt een heleboel ruzies. Conflicten hebben de regeringspartijen al ruim voldoende.

Overigens zijn er ook prettige berichten, het weekblad Knack doet ons weten:

“Ondanks de financiële crisis is het extra druk in de betere Belgische frituren. Dat schrijven Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg donderdag.

De mensen stellen grote uitgaven uit en hebben nu meer geld over voor een extra pakje gezelligheid, ” zegt Bernard Lefèvre van de Nationale Federatie van Frituristen. “Frieten blijven ook ondanks alles betaalbaar. Vooral de betere frituren doen het goed. De Belg zoekt zekerheid als hij iets koopt en die vindt hij in een goede frituur waar hij weet dat zijn pak frieten lekker is, ” zegt Lefèvre.

Ook horeca-leverancier Van Zon bevestigt de trend. “Mogelijk scoren de frituren ten koste van de bistro’s en de brasserieën”, stelt commercieel directeur Jan Langens van Van Zon.”

Nationale Federatie van Frituristen, dat klinkt toch prachtig niet?

Teneinde u door de donkere dagen te helpen, en omdat goede friet een belangrijke zaak is, een recept voor het zelf maken van behoorlijke frieten:

Begin met het schillen van de aardappelen. Snij ze in plakjes van minimaal 1 cm dik en snij de plakjes tenslotte in frietstaafjes van 1 cm vierkant. Frietjes goed drogen in keukenpapier of een schone handdoek. Let op! Je kan de frietstaafjes ook enkele minuten in koud water leggen. Hierdoor komt een groot deel van het zetmeel vrij en de frietjes zullen er krokanter door worden.

Verwarm het vet of de olie in de frietpan tot 160°C. Doe een handvol aardappelen in de pan: zeker niet te veel frietjes ineens want dan koelt het vet te snel af. Enkele minuten laten bakken (4-8 minuten, afhankelijk van de hoeveelheid en het soort aardappelen), regelmatig schudden om te voorkomen dat ze aan elkaar gaan plakken. Leg een stuk keukenpapier in een kom en laat de voorgebakken frieten erin uitzweten en afkoelen gedurende minstens een 1/2 uur.

Tenslotte het vet opwarmen tot 190°C en de friet nog enkele minuten bakken tot ze goudkleurig zijn. Op deze manier worden de frieten krokant aan de buitenkant en ‘mals’ aan de binnenkant, zoals het hoort!

Zo, u kunt voort en ik ben er ‘even-van-tussen’, tot woensdag 24 december!

De Naderende Boom

De Vlaamse krant ‘Het Laatste Nieuws’ doet u en mij weten:

Denkt u dat mijn echtgenote nu van die rottige kerstboom wil afzien?