Waar is Willem met de Waterpomptang, de Nijptang en de Combinatietang?

Een echt handige jongen werd ik nooit. Versta me wel: het regelen van wat kwesties wil goed lukken en ook een zakelijke overeenkomst wordt voorspoedig tot stand gebracht, dat bedoel ik niet. Het gaat pas mis wanneer ik door handvaardigheid iets zou willen maken, herstellen, opknappen of in orde brengen.

Drie voorbeeldjes uit een oneindige reeks.

Nog bij mijn goede moeder thuiswonend besloot ik ooit – overmoed – een stopcontact in mijn kamer te verplaatsen. Die operatie slaagde wonderwel. Wel bevond de wandcontactdoos (vakterm!) zich na mijn ingreep op ruime afstand van de muur, maar er bleek tot aller verbazing soms stroom uit te komen. Soms is het kernwoord. Onvoorspelbaar bleek wanneer ‘soms’ zou plaatsvinden. Dat leidde wel eens tot wat warrige situaties. Die werden bepaald niet verbeterd door de omstandigheid dat de verlichting nog uitsluitend functioneerde wanneer bandrecorder én radio aanstonden. Wat uiteraard weer afhankelijk was van de vraag of het stopcontact genegen was elektriciteit te leveren. Heeft u een beetje een indruk?

Pas scharrelend met wat tegenwoordige mijn geliefde echtgenote en bevelhebber is, poogde ik haar – een mens doet wat om in de gunst te komen – te imponeren door te helpen bij de reparatie van haar falende Volkswagentje. Met een breed en vlot gebaar wier ik de voorklep van het voertuig om hoog. Een smadelijke lach was m’n loon. Wist u dan dat bij die VW-tjes de motor aan de achterzijde zat?

Bij het betrekken van mijn eerste flatje zou m’n goede broer assistentie leveren met de noodzakelijke opfrisbeurt. Met een gelikt kleurenschema wilde ik de beklemmende ruimte een illusie van weidsheid geven. Alles zou WIT worden. Een idee dat later nog door Jan des Bouvrie is gejat. U kent nu de werkelijke auteur. Wist ik veel dat er verschillende verfsoorten voor verschillende ondergronden in de handel zijn.? Nee, dat wist ik niet en ook vandaag zou ik in die materie geen weg weten. Wellicht begrijpt u mijn verbazing bij het ontstelde gezicht van mijn broer. Kloppend op het kozijn riep hij verschrikt ‘witkalk’! Terwijl ik die zo beschaafd niet-glimmende verfsoort nu juist een aardige keuze vond. Heeft u al wat meer een beetje een beeld?

Deze inleiding heb ik nodig teneinde uw assistentie te zoeken bij m’n huidige probleem. Wij hebben een badkamer. Op zich is dat niet ongebruikelijk, geloof me. Tegen het plafond van die badkamer zit een soort van glazen kap. Daarachter (of daaronder danwel daarboven, ruimtelijk gepraat is niet m’n ‘fort’) zit of hangt naar ik aanneem een gloeilamp. De kwestie nu is de volgende: het ding geeft geen licht meer. Een grote kwestie is dat niet, er zijn ook nog andere lichtbronnen, maar het blijft onhandig. Bovendien wordt het resultaat van het omklikken der lichtknop er onbevredigend door. Wat nu, roept u, gewoon een gloeilamp verwisselen! Dat had u gedacht … Gewoonlijk beweegt men, geloof ik, ik zo’n geval de vingers langs de binnenzijde van de rand van de kap (als u mij volgt) en vindt daar dan wat klemmetjes of zoiets, en drukt daarop. Het kapje (heet dat zo?) komt dan soms los en men kan een nieuw lampje indraaien na eerst het kaduke exemplaar verwijderd te hebben. Daarna plaatst men het kapje weer terug. Soms lukt dat en soms breekt zo’n kapje, maar na een tocht met de scherven langs een winkeltje is een nieuw kapje zo te bekomen.

Mijn probleem nu is: er zitten geen klemmetjes of zoiets aan de binnenzijde van het kapje! Mijn vingers voelen daar niets! Boven dit stukje vindt u op het linkerplaatje het apparaat tegen het plafond, terwijl het rechterplaatje weergeeft wat mijn telefoon (!) boven het randje van het geval ‘ziet’.

Advies dus graag … hard trekken en beuken helpt in dit geval niet, en wanneer ik er toe overga zelfs voor het indraaien van een lampje een ‘mannetje’ in te huren verlies ik ieder respect in de familiale kring. Waar zijn de gebroeders Bever waarnaar de kop van dit stukje zo wanhopig verwijst?