Aznavour, Compagnons & Trenet

De nostalgische genieter zal met mij tevreden zijn. Het alleraardigste internet brengt steeds meer schatten uit de voltooid verleden tijd opnieuw tot leven. Toegegeven: het is een vorm van genieten die van de podia verdwenen lijkt, de vooruitgang vergt kennelijk ander spektakel. Het zij zo …

Hierboven zag u een – zeldzaam – optreden van Charles Aznavour met de onovertroffen Compagnons de la Chanson. De reden van dit unieke optreden was gelegen in het liedje. Les Années Vertes was namelijk door Aznavour speciaal voor de Compagnons geschreven. Genieten, wat mij betreft.

De onvergetelijke trieste optimist Charles Trenet bracht schitterende chansons. Twee van zijn fraaiste waren Que Reste-t-il de Nos Amours en L’âme des poètes. Om uren naar te kijken en luisteren.

Tot Woensdag

Die mededeling is duidelijk genoeg … u zult me hier een paar dagen moeten/mogen/kunnen missen. Niet naar een strand of iets dergelijks, mocht u dat aan de hand van het fotootje denken. Nee, gewoon andere bezigheden … we gaan hier niet alles aan uw gewaardeerde neuzen hangen.

Om u in de tussentijd enige bemoedigende gedachten te verschaffen: u merkte ongetwijfeld al eens dat wij hier bij Une Journee Bien Remplie ons graag rekenen tot de absolute aanhangers van Charles Aznavour. De oude heer treedt nog immer onvermoeibaar en met groot succes op. Kwaadwillige geesten weten soms te suggereren dat z’n stem niet meer die van twintig jaar geleden is. Wij sluiten voor dit type vuige praat volgaarne de oren.

Aznavour werd een paar dagen geleden (op de 22e mei) 85 jaar. Een unicum voor een actief optredend artiest (over Johannes Heesters wensen wij niet te spreken) en Frankrijk zou La France niet zijn als hem geen uitbundige huldiging ten deel zou zijn gevallen. U mag overigens hopen dat u er op uw 85e nog zo vief bijstaat.

Met de beeldschone Nolwenn Leroy zingt onze Charles Mourir d’Aimer. Overigens heeft hij dezelfde avond ook nog een duet met Carla Sarkozy-Bruni gezongen. Daar zijn helaas nog geen opnamen van beschikbaar. We blijven speuren!

S’il fallait le faire

Het Songfestival bekeek ik niet. Zonde van de tijd en ook anderszins volslagen overbodig. Het winnende lied was immers bij mij al bekend, en als u vroeger op dit logje behoorlijk opgelet had bij u ook. .

Eer kon er immers maar één winnen. Het liedje van Patricia Kaas liet ik u al eerder zien, maar uiteraard niet in de prima uitvoering die ze het publiek zaterdagavond voorschotelde. .

Nog één keer dus: S’il fallait le faire! .

Weliswaar Six Points van Le Pays-Bas, maar toch ….

8 april 1929

Volgende week, op 8 april, zou hij 80 jaar geworden zijn. Helaas weten we beter, in 1978 kwam op 49-jarige leeftijd het einde al. Sommigen noemen Jacques Brel een dichter, anderen zien in hem de eerste zanger van het protest en ook werd en wordt hij wel betiteld als een nooit volwassen geworden vuurspuwer. Vast staat dat de eeuwige dwarsligger én romanticus, avonturier en dromer, Franstalige Vlaming (!) nooit te beroerd was om de publieke opinie te bruuskeren. Hij vrat bourgeois, pastoors, Flaminganten en Vlaamse vrouwen. Zijn Les Flamandes, Les Flamingants en La, la, la werden jarenlang van de Belgische radio geweerd … en toch neemt de bewondering voor Brel niet af maar toe.

Het is treurig dat u in Nederland de extra-editie van Knack, over 80 jaar Brel, niet in de rekken van de tijdschriftenhandel zult aantreffen. ‘Passie’, de titel van die extra-editie, is voor de Brel-bewonderaar onmisbaar vanwege de alleraardigste artikelen, de schitterende foto’s en vooral om het mooie artikel van journalist Stijn Tormans over de geslaagde (?) speurtocht naar de enige echte Marieke.

De betere tijdschriftenhandelaar kan het blad natuurlijk voor u bestellen, idee?

Les Bourgeois

Les Flamandes

Marieke

Les Flamingants

La, la, la

Line Renaud

80 Jaar is ze nu en nog steeds sprankelend van enthousiasme en met een podiumuitstraling waar je u tegen zegt. Afgelopen zaterdagavond nog presenteerde ze op France 2 een indrukwekkend gala tegen Aids. In ‘Ensemble contre le Sida’ traden bepaald niet de geringsten op. Charles Aznavour, Alain Delon, Juliette Gréco, Patrick Bruel, Céline Dion, Nana Mouskouri, Jane Birkin, Salvatore Adamo, Patricia Kaas, Michel Delpech, Carla Bruni, Isabelle Adjani, Mireille Darc en gaat u nog maar even door. Kortom: je doet jezelf behoorlijk tekort wanneer je dan nog op de steeds voorspelbaarder Paul de Leeuw afstemt.

U zou kunnen denken – oud is immers ‘out’ – dat de bejaarde Mevrouw Renauld bij al dat sterrengeweld wellicht het onderspit zou delven, maar niets bleek minder waar, de dame handhaafde zich grandioos.

Dat mag dan ook geen wonder heten na een levenslange loopbaan in theater, music-hall, radio, film en tv. Niet iedereen heeft immers in een lange carrière opgetreden met grootheden als Yves Montand, Bob Hope, Dinah Shore, Dean Martin, Jean Boyer, Philippe Noiret en Petula Clark.

De dame heeft het optreden nog lang niet gestaakt. Recent kon u haar nog waarnemen in het succesvolle ‘Bienvenue chez les Ch’tis’, en vorige week nog riep ze op niet mis te verstane wijze de huidige Paus op het matje. De heilige vader had namelijk voor de zoveelste maal wat onzin omtrent voorbehoedsmiddelen ten beste gegeven.

Misschien volgende keer toch maar weer eens wat verder kijken dan de oudhollandse neus lang is.

Franse Kaas

Beetje flauwe woordgrap natuurlijk. Maar hier treft u de Franse inzending voor het Eurovisie Songfestival. Dit lied van de unieke Patricia Kaas gaat vast en zeker de finale halen. Dat heeft trouwens niets met de kwaliteit te maken, alhoewel u begrijpt dat uw dienaar – als fervent francofiel – bij voorbaat uitzinnig enthousiast is.

De reden van het deelnemen aan de finale is echter helaas prozaïscher: Frankrijk is een van de grootste geldverstrekkers aan het Songfestival en doet dus altijd mee aan de finale.

Patricia Kaas zal overigens met dit liedje S’il Fallait le Faire het festival niet winnen, maar dat had u al gezien. Het is namelijk gewoon een degelijk chanson en geen kermisact. U mist dus een she-male met ADHD alsmede een jonglerende ober in string.

14 juli

De luisteraars van FM Classic verkozen ter gelegenheid van quatorze juillet de volgende 10 Franse chansons als hun favorieten. Het zijn: 1. Non, je ne regrette rien (Edith Piaf), 2. Ne me quitte pas (Jacques Brel), 3. La Mamma (Charles Aznavour), 4. La Mer (Charles Trenet), 5. Chanson des vieux amants (Jacques Brel), 6. Les feuilles mortes (Montand), 7. La vie en rose (Edith Piaf), 8. Le Métèque (Georges Moustaki), 9. La montagne (Jean Ferrat) en 10.Et maintenant (Gilbert Bécaud).

U zult van mij niet anders verwachten dan dat ik ze u ook in beeld aanbied:

Bravo!

Carla Gilberta Bruni Tedeschi, bij u wellicht beter bekend als Madame Sarkozy, is bepaald geen geringe dame. Op 40-jarige leeftijd heeft zij een buitengewoon succesvolle carrière als fotomodel achter de rug, maar je zou bezwaarlijk kunnen volhouden dat ze voldoet aan het stereotiep van het mooie maar verder onbetekenende leeghoofdje.

Integendeel ook na haar verbintenis met de Franse president toont La Bruni zich een buitengewoon zelfstandige (en buitengewoon fraaie) mevrouw die met aanmerkelijk succes een loopbaan als chansonniere uitbouwt. Nu zou het een misverstand zijn te denken dat ze die loopbaan dankt aan haar huwelijk met een wel zeer bekende BF-er (Bekende Fransman). Reeds voor haar verkering met Sarkozy bracht ze in 2002 een werkelijk schitterende CD uit onder de titel Quelqu’un m’a dit. Terwijl ze dat uiterst melodieuze en zeer geslaagde debuut in 2007 (ook nog pré Sarkozy!) deed opvolgen door een tweede zo mogelijk nog succesvoller album: No Promises.

Deze week werden wij bij een kort bezoek aan een goede platenzaak verrast door de aldaar gespeelde prachtige chansons van een wel uiterst schitterend chansonniere in de beste Franse tradities. U raadt het! Carla Bruni heeft een prachtige nieuwe CD gemaakt. Comme si rien n’était is er voor de oprechte liefhebber van het chanson!

Huwelijken van deze Franse president schijnen nogal eens tumultueus te verlopen, maar wat de toekomst ook brengen moge, het ziet er naar uit dat we er definitief een grote artieste bij hebben.

Het clipje is uiteraard van de nieuwe CD, opdat u zich kunt overtuigen.

Les Compagnons…..encore déjà

Jérusalem en or

Kalinka

Comment va la Vie?

La Costa Brava

Le Temps des Etudiants

Over Les Compagnons de La Chanson sprak ik u al eens. Klik slechts hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier en een wereld aan fraaie samenzang zal uw deel zijn, alsmede een zeer korte samenvatting van de roemruchte geschiedenis van deze unieke muzikanten.

Hierboven een aantal recent op het geprezen internet opgedoken ‘gouwe ouwe’ van dit prachtig ensemble.

La Yiddishe Mama

Accoord, het geeft blijk van drammerigheid mijnerzijds….toch dient de vertolking van deze klassieker door Aznavour aan het verhaal van gisteren te worden toegevoegd.