De nostalgische genieter zal met mij tevreden zijn. Het alleraardigste internet brengt steeds meer schatten uit de voltooid verleden tijd opnieuw tot leven. Toegegeven: het is een vorm van genieten die van de podia verdwenen lijkt, de vooruitgang vergt kennelijk ander spektakel. Het zij zo …
Hierboven zag u een – zeldzaam – optreden van Charles Aznavour met de onovertroffen Compagnons de la Chanson. De reden van dit unieke optreden was gelegen in het liedje. Les Années Vertes was namelijk door Aznavour speciaal voor de Compagnons geschreven. Genieten, wat mij betreft.
De onvergetelijke trieste optimist Charles Trenet bracht schitterende chansons. Twee van zijn fraaiste waren Que Reste-t-il de Nos Amours en L’âme des poètes. Om uren naar te kijken en luisteren.
Die mededeling is duidelijk genoeg … u zult me hier een paar dagen moeten/mogen/kunnen missen. Niet naar een strand of iets dergelijks, mocht u dat aan de hand van het fotootje denken. Nee, gewoon andere bezigheden … we gaan hier niet alles aan uw gewaardeerde neuzen hangen.
Om u in de tussentijd enige bemoedigende gedachten te verschaffen: u merkte ongetwijfeld al eens dat wij hier bij Une Journee Bien Remplie ons graag rekenen tot de absolute aanhangers van Charles Aznavour. De oude heer treedt nog immer onvermoeibaar en met groot succes op. Kwaadwillige geesten weten soms te suggereren dat z’n stem niet meer die van twintig jaar geleden is. Wij sluiten voor dit type vuige praat volgaarne de oren.
Aznavour werd een paar dagen geleden (op de 22e mei) 85 jaar. Een unicum voor een actief optredend artiest (over Johannes Heesters wensen wij niet te spreken) en Frankrijk zou La France niet zijn als hem geen uitbundige huldiging ten deel zou zijn gevallen. U mag overigens hopen dat u er op uw 85e nog zo vief bijstaat.
Met de beeldschone Nolwenn Leroy zingt onze Charles Mourir d’Aimer. Overigens heeft hij dezelfde avond ook nog een duet met Carla Sarkozy-Bruni gezongen. Daar zijn helaas nog geen opnamen van beschikbaar. We blijven speuren!
Dat had ik dus niet moeten doen! Laten blijken dat de vocale prestaties van Heintje wat mij betreft de wereld bespaard hadden mogen blijven.
Het kwam me te staan op een reactie van een lezeres die het zowel met de negatieve waardering van Heintje als met de keuze van mijn toenmalige vriendinnetje geloof ik niet eens was. U zult nu vragen ‘waar kan ik die reactie lezen?’ Het antwoord luidt – lieve vrienden en vriendinnen – nergens! Op dit logje bewaak ik namelijk wat minimale regeltjes betreffende de omgang. Daarbij behoort, dat wanneer u mij en/of mijn geliefden een ernstige ziekte toedenkt/toewenst, een zogeheten permanente IP-ban uw deel is. U mag kortom hopen dat een kwaal mijn deel zijn zal, maar u kunt niet in rede verwachten dat ik uw roeptoeter zal zijn om die wens bekendheid te geven.
Wellicht dat u na het beluisteren en bekijken van dit Heintje-product mijn mening zult willen delen.
Het was in 1967 en we wandelden door de Amsterdamse Leidsestraat. In die ongeregelde dagen was dat nog een verkeersadertje waardoor automobielen van Leidseplein naar Koningsplein v.v. raasden. De overkant van de straat was dan ook bij tijd en wijle moeilijk bereikbaar. Een heden door de jeugd niet meer begrepen grapje luidde: ‘Probeert een man de Leidsestraat over te steken. Na een uur nog geen succes. Vol wanhoop wendt hij zich tot een oud vrouwtje dat tegen de muur geleund staat. Hoe kom je hier in hemelsnaam naar de overkant? informeert de man. Dat kan niet, daar moet je geboren zijn, geeft het vrouwtje terug.’
Door die Leidsestraat liep op die bewuste zaterdagavond een Limburgs echtpaar met hun tienerzoontje. Waar vinden we hier een chinees restaurant? vroeg de man me. Ik wees hem – vriendelijk als altijd – op de eerstvolgende zijstraat. M’n vriendinnetje van het moment siste: ‘Dat is die rottige Heintje met z’n ouders. Je had het kreng onder lijn 2 moeten douwen.’
Moederdag: ik moest me gisteren sufsjouwen op zoek naar een geschikt damestasje!
Nadat ik weer eens uitgebreid had gezeurd aangaande Salvatore Adamo, stuurde een lieve oude (doch immer jeugdig ogende) vriendin me een mailtje waarin ze er vrolijk op wees dat we intussen in 2009 leven. Enig meegaan met de tijd zou niet weg zijn, ook niet op het terrein van de populaire muziek. Had ik wel eens gehoord van de Toppers en Susan Boyle?
Van die laatste zeker! Dikke opgelegde nep, als u het mij vraagt. De cynische types van ITV proberen het succesje van Paul Potts van vorige seizoen nog eens over te doen. Helaas ligt de zwendel er dit keer wel erg dik op. Maar aangezien u er een plezier in schijnt te scheppen om grotelijks belazerd te worden, blijft de kassa rinkelen.
Over de Toppers wens ik het niet te hebben. Soms valt er zelfs voor wansmaak wat te zeggen, maar ergens dien ik een grens te trekken.
Nu is het bepaald niet zo dat artiesten met een hypocriete minachting voor het publiek een recent verschijnsel vormen. Wat immers te denken van het ‘snoepje van de week’, de gelukkig uit het zicht verdwenen Gert Timmerman?
Onder u zijn er vast die vaker de kapper bezoeken dan ik, zodat ik wel de vraag durf stellen: brengen de bladen nog wel eens beroerde berichten over Gert?
Over Bobbejaan Schoepen (Modest Hyppoliet Johanna Schoepen) wordt in Nederland vaak wat meewarig gedaan. ‘Bobbejaanland’ roept men dan breedlachend en vrolijk, daarmee tot uitdrukking brengend dat het oprichten en uitbaten van zoiets als een heus pretpark nooit en te nimmer samen kan gaan met serieuze muzikale prestaties.
En toegegeven niet alles wat Schoepen ooit ten gehore bracht is onmiddellijk van hoog cultureel niveau. ‘Ik heb eerbied voor jouw grijze haren’ en ‘Café zonder bier’ zullen inderdaad niet eenvoudig leiden tot de PC Hooftprijs. Aan Schoepens muzikale kwaliteiten en bekwaamheden als performer werd echter nooit getwijfeld. Niet alleen was Bobbejaan de eerste Europeaan die werd uitverkoren voor een optreden in Nasville’s Grand Ole Opry, ook een serie meer dan succesvolle optredens met Toots Tielemans en Gilbert Bécaud droeg in de artiestenwereld aan Schoepens faam bij. Tournees met Catherina Valente en de onvergetelijke Dalida volgden.
Schoepen is inmiddels 84 jaar oud en ziet terug op een veelbewogen leven alsmede het overwinnen van een ernstige ziekteperiode. De oude podiumreus blijkt vooralsnog ontembaar en z’n onverminderde présence moge blijken uit de voortreffelijke vertolking van het fameuze ‘Le Temps des Cerises’. De zo bevallige zangeres is niemand minder dan Geike Arnaert, in het Nederlandse ook vrijwel onbekend … u mist veel …
Als toegift bieden we (het kan weer niet op!) ook een reprise van Bobbejaans optreden op het Eurovisie Songfestval, het jaar was 1957 en in onze straat stond één automobiel.
Beetje flauwe woordgrap natuurlijk. Maar hier treft u de Franse inzending voor het Eurovisie Songfestival. Dit lied van de unieke Patricia Kaas gaat vast en zeker de finale halen. Dat heeft trouwens niets met de kwaliteit te maken, alhoewel u begrijpt dat uw dienaar – als fervent francofiel – bij voorbaat uitzinnig enthousiast is.
De reden van het deelnemen aan de finale is echter helaas prozaïscher: Frankrijk is een van de grootste geldverstrekkers aan het Songfestival en doet dus altijd mee aan de finale.
Patricia Kaas zal overigens met dit liedje S’il Fallait le Faire het festival niet winnen, maar dat had u al gezien. Het is namelijk gewoon een degelijk chanson en geen kermisact. U mist dus een she-male met ADHD alsmede een jonglerende ober in string.
Aanstaande zaterdag schijnt het Valentijn te moeten wezen. Wij doen daar niet aan. Wij doen aan zo weinig feestdagen als maar enigszins mogelijk is. Kerst vind ik een ramp, Mevrouw ‘Une Journéé Bien Remplie’ denkt daar anders over. Maar een echt uitbundig feest wil het op die manier toch niet worden. Oudjaar is een hopeloos geval. Geen fatsoenlijk diner in de stad te krijgen, geen fatsoenlijk theater open, niks dan rampzaligheid op de tv en ook nog het vooruitzicht van morgen skispringen in Garmisch. Pasen & Pinksteren willen bij ons heidenen ook maar niet echt tot enthousiasme leiden. Sinterklaas slaan we over: we krijgen immers het hele jaar al geschenkjes van elkaar.
U begrijpt dus dat Valentijn in ons geen aanhangers vindt. Dat is sinds het lezen van de Gazet van Antwerpen (10-2-2009) er niet beter op geworden. De kop luidde: ‘Verras je Valentijn met een pittig lingeriesetje’.
Volgens mijn echtgenote wordt dit daar niet mee bedoeld.
Nee, geen jolijt over zijn eeuwige zonnebril. Zo ongeveer het enige waar de man weinig aan doen kan. Een vervelend kwaaltje bezorgde hem een uitpuilend oog en uit medemenselijkheid wenst hij te voorkomen dat uw aandacht van zijn bronzen stem wordt afgeleid. En uw flauwe grapjes over dat u – als u had mogen kiezen … – wensen wij van ‘Une Journée Bien Remplie’ niet te horen.
Heinz-Georg Kramm, want zo heet Heino eigenlijk, werd bij zijn geboorte in 1938 nog niet ingeschat op een carrière als schlagerzanger. Nee, banketbakker moest en zou de tandartszoon worden. Dat liep – zoals we helaas moesten ervaren – grandioos mis. Instede van het fatsoenlijk vervaardigen van behoorlijk gebak, bekwaamde de man van de rollende R zich in de meest gruwelijke schlagers en nationalistisch getinte liederen die men zich kan denken. Kitsch is het nog het vriendelijkste woord.
Over Heino’s drie huwelijken, over Heino’s afscheid, over Heino’s onvermoeide optredens óók ná zijn afscheid … we zullen het er allemaal niet over hebben.
