Dit is stukje 1424 op dit bescheiden weblogje, en zeker voorlopig zullen het er niet meer worden. Na iets meer dan 5 jaartjes moet ik bekennen vooralsnog het mijne wel gezegd te hebben. De behoefte om voor de zoveelste maal te vertellen dat Wilders niet deugt, dat verhalen over een soepeler ontslagrecht flauwekul zijn, dat het Franse chanson vereerd dient te worden, dat de avonturen van Kapitein Rob even zovele meesterwerkjes zijn … is me inmiddels ietwat ontvallen. Er is kennelijk zelfs een grens aan het vreugdevol berijden van de eigen stokpaardjes.

Gemiddeld bezocht u dit logje dagelijks met zo´n 100 anderen. Waarom sommige berichten meer enthousiasme opwekten dan andere? Het is mij nooit duidelijk geworden, eerlijk gezegd heb ik weinig lijn in uw belangstelling kunnen ontdekken. Plaatjes van mooie dames garanderen belangstelling, met alle overige inhoud blijft het telkens een raadsel of het in bredere kring interesse zal opwekken. Geen probleem trouwens, ik schreef voor m´n eigen plezier. Over sommige stukjes ben ik nog steeds wat tevreden, andere stuiten bij herlezing op m´n schouderophalen en van sommige zou ik willen dat de auteur een ander was waarop ik eens ferm zou kunnen mopperen. Vanzelfsprekend reageerden in de loop der tijd ook wat halvegaren op sommige stukkies. Kennelijk voelen vooral aanhangers van Wilders zeer de behoefte om hun gestoorde wereldbeeld uit te dragen. Deze lieden zult u ook bij herlezing nooit tegengekomen. Aan geestige schuilnamen, scheldpartijen, vreemdelingenhaat, schuttingtaal en overduidelijke verstandelijke mankementen heb ik u niet willen blootstellen. De betrokkenen werden door mij voorzien van een zogeheten ip-ban … een technische voorziening die verdere toegang tot het geven van commentaren effectief verhindert. Ik denk hen daarmee uiteindelijk van dienst te zijn geweest.

Beloven dat ik misschien over enige tijd dit logje weer tot leven zal wekken kan ik niet. Hetzelfde geldt trouwens voor het tegendeel … We zien wel.

Voorlopig wens ik u veel plezier, mijn eigen plezier beloof ik bekwaam te zullen organiseren!

Da´s nou kinderachtig van jullie om er aan te herinneren dat Wilders ´m nog wel zelf geselecteerd had …

Pater noster

Notre Père qui êtes aux cieux
Restez-y
Et nous nous resterons sur la terrre
Qui est quelquefois si jolie
Avec ses mystères de New York
Et puis ses mystères de Paris
Qui valent bien celui de la Trinité
Avec son petit canal de l’Ourcq
Sa grande muraille de Chine
Sa rivière de Morlaix
Ses bêtises de Cambrai
Avec son Océan Pacifique
Et ses deux bassins aux Tuilleries
Avec ses bons enfants et ses mauvais sujets
Avec toutes les merveilles du monde
Qui sont là
Simplement sur la terre
Offertes à tout le monde
Éparpillées
Émerveillées elles-même d’être de telles merveilles
Et qui n’osent se l’avouer
Comme une jolie fille nue qui n’ose se montrer
Avec les épouvantables malheurs du monde
Qui sont légion
Avec leurs légionnaires
Aves leur tortionnaires
Avec les maîtres de ce monde
Les maîtres avec leurs prêtres leurs traîtres et leurs reîtres
Avec les saisons
Avec les années
Avec les jolies filles et avec les vieux cons
Avec la paille de la misère pourrissant dans l’acier des canons.

Jacques Prévert

Zo een of tweemaal per week hebben wij de gewoonte om onze vrijwel dagelijkse portie filmgenietingen speciaal te bestemmen voor wat je zou kunnen noemen het meer historische werk. U moet daarvan vooral geen hooggespannen verwachtingen koesteren. Het gaat vooral om films die ooit – in ons immer groeiend verleden – op bepaalde wijze een wat diepere indruk nalieten, of die destijds aanleiding vormden voor nog al wat discussie.

Gisterenavond (dinsdag) was de beurt weer eens aan ´Un Homme et une Femme´ (1966) van de lichtelijk uit de mode geraakte regisseur Claude Lelouch. Het blijft een alleraardigste film, zeker wanneer je bestand bent tegen de hoeveelheden levensromantiek die Lelouch steeds over de kijker blieft uit te storten. Waarschijnlijk trouwens vormt die eigenaardigheid ook de reden waarom Lelouch destijds in onze kring niet erg gepruimd werd. De gewenste hoeveelheid weinig vrolijke maatschappijkritiek was meestal in velden noch wegen te bekennen. Een gegeven waarmee in die dagen weinig lauweren konden worden geoogst.

Nu moet ik bekennen me daar in die tijd behoorlijk op verkeken te hebben. Ik herinner me na afloop van de filmvoorstelling (Leidsepleintheater, Amsterdam – sedert lang ter ziele) in het café Eylders een lange en felle discussie gevoerd te hebben. Ik was toen helaas nogal geneigd om enigszins de diepzinnige figuur uit te hangen. Mijn betoogje kwam er kort gezegd op neer dat de film slechts ogenschijnlijk een romantisch vehikel was, er waren naar mijn mening wel degelijk meer en diepere lagen aanwezig. Mijn tegenstrevers moesten dat in hun onbenulligheid over het hoofd gezien hebben. Was het immers niet onmiddellijk opgevallen dat delen van de film in kleur en andere delen in zwart-wit gedraaid waren? En zou het niet wijs zijn te bedenken dat de maker daarmee een artistieke bedoeling gehad moest hebben? Was het niet heel duidelijk dat met name de zwart-wit passages duidelijk verwezen naar de karigheden van het dagelijkse bestaan en dat de kleurfragmenten eigenlijk een wenselijke droom moesten verbeelden?

Ik herinner me ontevreden huiswaarts te zijn gekeerd: een verloren discussie. Hoe konden die anderen zo onbenullig zijn mijn voortreffelijke argumentatie niet te begrijpen? Het verliezen van discussies moest duidelijk nog wennen, dat is later een beetje goed gekomen …

De oplossing – en mijn faliekante ongelijk – werden me veel later duidelijk bij het bekijken van een interview met diezelfde Claude Lelouch. Van enige diepere laag was geen sprake geweest. De filmer was in 1966 nog zo arm als een kerkrat en halverwege  de draaidagen bijna helemaal door z´n centen heen. Er kon dus geen sprake van zijn de film in de geplande kleurige verschijning te te voltooien. Uit wanhoop en noodzaak nam de goede Claude zijn toevlucht tot een noodgreep. De nog resterende scenes draaide hij in het veel goedkopere zwart-wit. En verder hoopte hij maar dat men desondanks zijn talent zou herkennen.

De film blijft uiterst aardig, en vanavond (woensdag) zullen we zeker het 20 jaar later gedraaide vervolg – geheel in kleur – bekijken. Een veel mindere film, maar toch voor de liefhebber niet te versmaden. Alleen die discussie bij Eylders … wat kan een mensje zich soms belachelijk maken …

En dat maar liefst 2 keer in minder dan 3 weken. De sloop van Wilders en zijn PVV is langzaam en voorzichtig begonnen.

Je behoeft geen groot aanhanger van de constitutionele monarchie te zijn om met enige bewondering te kijken naar het ragfijn spel waarmee Beatrix – nog voor haar abdicatie – doende is de geblondeerde raaskaller langzaam maar zeker de richting van een frontale confrontatie op te drijven. Dat spel begon eerst goed met de formatie van het ongelukkige kabinetje Rutte. Door afstand te houden en pauzes te nemen werden de PVV en de wat plattere helft van de VVD verleid om voor de eerste keer publiekelijk de confrontatie aan te gaan. Beatrix en haar vaste adviseurs werden – niet geheel ten onrechte – van vooringenomenheid en manipulatie beschuldigd. Een suggestie die uiteraard tijdens het verantwoordingsdebat in de Tweede Kamer niet werd herhaald, de regering zou immers hierin zonder constitutionele crisis nooit kunnen meegaan.

Daarna volgden nog de speldenprikken van Beatrix in de kersttoespraak van 2010, waarop uiteraard – gekwetste ijdelheid is Wilders zwakke plek – verbeten werd gereageerd. Vanzelfsprekend volgde ook op die reactie geen enkel weerwoord van vorstin of regering, alweer om dezelfde reden. Het daarop volgende PVV-voorstel om de grondwet zo te herschikken dat de koning(in) alleen nog maar ceremoniële taken zou houden kreeg in de Tweede Kamer niet de geringste bijval. Ook de in principe republikeinse partijen verkozen hun theoretische voorkeuren niet in de slipstream van de vreemdelingenhaat te willen realiseren. Stemmenwinst valt er voor die partijen niet te behalen bij een onttakeling van het staatshoofd. En dus bleef Wilders met zijn malcontenten weer met lege handen achter.

En dan op 25 december de volgende tweet, weer beet Wilders onvoorzichtig gretig in het uitgeworpen aas:

Nu gevolgd door een nieuw onbekookte reactie

Als steeds, behalve van het contingent mallotige schrijvers van ingezonden brieven en internet-reacties, geen enkele bijval en zeker niet binnen regering en parlement. Ook gedoogpartners CDA en VVD zullen er feestelijk voor blijven bedanken om bij dit type reacties Wilders zijde te kiezen. De electorale schade zou niet te overzien blijken.

De keuze blijft nu aan Wilders en zijn PVV: steeds weer geprikkeld de confrontatie blijven zoeken – zonder enig resultaat – of stilletjes retireren. In beide scenarios zal het resultaat hetzelfde zijn: gezichtsverlies waartegenover geen enkel resultaat zal kunnen worden gesteld. Teleurstelling en afhaken van een flink stuk aanhang zal dan niet uitblijven. Lange tenen vormen politiek een behoorlijke handicap.

Vrolijke plaatjes, nietwaar? De bovenste prent kwam mij pas gisteren onder ogen en toont u onze onovertroffen kleinzoon Christopher! De slimsten van u zagen onmiddellijk dat de opname bijna een jaar oud is en dateert van het Carnaval 2011. Christopher gaf daar acte de présence als één van die wonderlijke wezentjes die soms – spelend op kunstgras – mijn bejaarde oog passeren. Geef toe: de dappere kleine man heeft talenten in de sector verkleedpartijen. Een toekomst in het musicalwezen dunkt ons … we wachten vol spanning de uitmonstering van 2012 af en beloven nu al een actueler berichtgeving!

Het tweede plaatje behelst onze altijd buitengewoon vrolijke kleinzoon Quinn – hier zittend op het been van zijn oom en onze oudste zoon Gijs – die op alle fotootjes steeds breed lachend verschijnt. Waarschijnlijk doet alleen al de gedachte aan zijn Belgische grootouders hem steeds in dolle vreugde ontsteken. Overigens: Quinn bekwaamt zich op de foto in de kunst van het handjeklappen. Waarschijnlijk – u zag ´m aankomen – ook al ter ere van zijn Antwerpse Oma & Opa.

Wat heeft dit alles met het kopje boven dit stukje van doen? Véél, heel véél … Natuurlijk had ik nooit zo onnadenkend moeten zijn in het vorige stukje over de solden/uitverkoop op licht kritische wijze te schrijven. Bij wijze van strafexpeditie diende ik gisteren (zondag) Mevrouw Une Journée Bien Remplie op schoenenjacht te vergezellen. Vrouwen en schoenen … need I say more?

Bekaf retour werd mijn inmiddels tot gigantische omvang uitgegroeide moordlust en depressie uitsluitend verholpen door deze beide prachtexemplaren …

Toegegeven héél scherp is het plaatje niet. Het voeren van een conversatie, laveren tussen winkelend publiek en het maken van een kiekje is misschien wat teveel actie voor één mannetje op een drukke vrijdagmiddag. Vooral dat laveren: we worden alhier – als telkenjare – weer geconfronteerd met de solden, die wij bij abuis nog wel eens uitverkoop noemen. Een betreurenswaardige vergissing, ik bedoel zowel dat woord als het evenement. Jaarlijks strijken in januari groepen dames-in-het-wild op de Antwerpse binnenstad neer om schier onbeperkt ter koopjesjacht te gaan. Het blijft grappig om te zien hoe dit gebeuren een vernielende invloed heeft op de menselijke (lees vrouwelijke!) vermogens tot enigszins redelijke verkeersdeelname. De lieftallige meiskes lopen zonder enig benul desnoods dwars over het overige publiek heen.

Het is dus uitkijken geblazen. Vooral wanneer men zich realiseert dat vooral (laten we het vriendelijk noemen) minder courante maatjes hun slag pogen te slaan. Het risico onder de voet gelopen te worden is verre van denkbeeldig.

Overigens: een foto maken noemen we in Vlaanderen een foto trekken …

Zo hier en daar brachten de Belgische en Nederlandse kranten wat berichtjes over de Republikeinse voorverkiezingen in de Amerikaanse staat Iowa. Stáát trouwens, en niet Stad, zoals de dame van het NOS-journaal van haar autocue voorlas. Maar parate kennis zal naar de mening van het Journaal niet aan de Nederlandse kijker besteed zijn. Factfree Information naast Factfree Politics, zoiets …

Tot mijn niet geringe verbazing werd kandidaat en kanshebber Ron Paul (76) in de verschillende berichten nog enigszins positief beschreven als iemand die zou zeggen waar het op staat. Als dat waar zou zijn denken de verslaggevers dus dat het een goed plan zijn zou om de inkomstenbelastingen af te schaffen, de NATO en de VN te verlaten, het ministerie van onderwijs af te schaffen, de antidiscriminatie-wetgeving in te trekken en het NAFTA-verdrag op te zeggen. Welhaast vanzelf is de man een fervent voorstander van the-right-to-bear-arms en tegenstander van griepinjecties. Verder geldt hij als de voornaamste geestelijk vader van de zwaar waanzinnige Tea Party.

De cartoon hierboven verwijst naar een aantal eerder uitspraken van de man-die-zegt-waarop-het-staat. Het is jammer dat ik het kopje Mesjogge deze week al eerder meende te moeten gebruiken.

Wellicht een aardig nieuwjaarsvoornemen voor de diverse redacties om van tijd tot tijd eens wat serieuze Amerikaanse kranten en tijdschriften te lezen …

Naar men beweert neemt met het klimmen der jaartjes de belangstelling voor rouwadvertenties toe. Dat zal dan wel, hoewel ik mezelf nog nimmer op toegenomen leeslust in die sector betrapte. Maar enige eigenwijsheid kunnen we vermoedelijk wijlen Mevrouw Raeyen niet ontzeggen …