Koffie

Allereerst: als ik koffie zeg, bedoel ik een goede espresso, die qua sterkte enigszins doet verlangen naar een mes om het spul te snijden. Volgens de regelen bereide espresso is een godendrank die op ieder gewenst moment – mits aandachtig genoten – een sensatie van schoonheid en grote genieting aan de gebruiker verschaft.

Maar er speelt meer in de wereld …

Toen Douwe Egberts en Philips zo´n kleine twintig jaar geleden samen in de koffie stapten, met als resultaat de Senseo, deden ze me daarmee een groot genoegen. Niet vanwege de koffie, dat dan weer niet, iedereen met enigszins normaal functionerende smaakpapillen zal toegeven dat het apparaat drab van inferieure kwaliteit levert. In Huize Une Journée Bien Remplie geldt sinds jaar en dag de ijzeren wet dat het S-woord hier niet uitgesproken mag worden. Laat staan dat het bocht voor consumptie in aanmerking komt. Dan nog liever de EHEC-bacterie, zogezegd.

Toch heb ik goede reden om zowel Philips als Douwe Egberts diep dankbaar te zijn. Tijdens een niet onaardig aantal marketingcolleges vormde hun joint-venture een allerplezierigst onderwerp, dat op vrolijke wijze illustreerde hoe een aantrekkelijk imago – vooral veroorzaakt door slimme vormgeving en verondersteld gebruiksgemak – nadeeltjes zoals een rottige smaak en relatief hoge kosten fraai kan overwinnen.

Inmiddels is de ooit revolutionaire Senseo al weer lang verworden tot een allernormaalst gebruiksvoorwerp zonder enige positieve uitstraling. Met een prominent in het interieur geplaatste Senseo valt in de sociale pikorde niet veel meer te scoren. Het is verworden tot het koffie-equivalent van witte sokken in sandalen, zoiets.

De exclusiviteit van het Senseo-gebeuren leek enige tijd overgenomen te worden door het Nespresso-wezen. Qua vormgeving nog meer op de huid van de tijd, verbonden aan de personality van één van de aardigste filmacteurs van dit en het vorige decennium en – inderdaad – kostenmatig nog onverstandiger. Ook de smaak – altijd smaaksensatie zeggen ! – is qua koffiegenieting allerberoerdst zij het niet zo inferieur als bij de Senseo. Ik kan me vergissen (dit altijd vermelden, ook wanneer je beter weet) maar volgens mij is de Nespresso-rage al weer enige tijd het hoogtepunt gepasseerd en wordt het rap tijd om de apparaatjes naar nog bredere publieksgroepen te geleiden. Distributie van de te dure cups via de supermarkten zal misschien soelaas kunnen bieden, maar een prijsaanpassing zal denkelijk ook onvermijdelijk blijken. Wellicht dat het inschakelen van Jantje Smit als spokesperson ook iets kan helpen. Ik verstrek dit idee geheel gratis en zonder enig belang.

Nog zoiets verbazingwekkends wordt ons gelapt door de firma Starbucks. Ook hier geldt dat het geschonkene uitsluitend met de allergrootste welwillendheid als koffie kan worden benoemd. De prijsstelling grenst aan het schandalige en wanneer onze regeerders echt zozeer tegen uitbuiting zouden zijn als zij zeggen, zou de firma Starbucks onverwijld met pek en veren uit de beschaving worden verbannen. Een terechte straf voor een slordig interieur en klunzige service. Toch blijkt ook in dit geval een buitengewoon bekwaam opgebouwde productidentiteit tot een ongekend succes geleid te hebben. Worldwide wordt Starbucks ervaren als de place-to-be voor tallozen die daarmee hun deelname aan de grote wereld en hun inwonerschap van de global village wensen te onderstrepen. Met vreugde laten velen zich op hun Facebookpagina´s vereeuwigen met de gekende Starbucks-beker in de hand of het logo duidelijk op de achtergrond. Starbucks laat weinig mogelijkheden liggen om de identiteit te versterken en doet zich zelfs breed publicitair kennen als een van de aardigste werkgevers op dit ondermaanse.

Toch dreigt er een haar in de soep terecht te komen: al enkele weken zie ik grijnslachend hoe het Starbuckspersoneel – in werkkleding – de koffiepauze uitgebreid geniet in het filiaal van Delifrance. Een ketentje zonder het minste snobappeal, met beduidend lagere prijzen, een onaanzienlijk assortiment, maar wel veel betere espresso … dat wel!

3 Reacties to “Koffie”

  1. fkoeman Says:

    Lieve Bart, waarom voel ik me bij jou toch altijd betrapt?

  2. Tamar Verkaik Says:

    Zou de Senseo er de schuld van zijn dat het pas sinds heel kort is dat er op slechts enkele treinstations drinkbare koffie te koop is? Dat is toch ook erg!

    Trouwens: dat daar boven is wel het allerlelijkste Senseo-apparaat dat ik ooit gezien heb.

  3. Bart van der Valk Says:

    @fkoeman: Goede Frieda … ik heb geen flauw benul. Het is een rottige karaktertrek ben ik bang. Niets zo leuk als de vergissingen van anderen. En m´n eigen fouten alleen maar opnoemen als aanloopje om iets van een ander te beweren. Het is geen wonder dat bijna niemand in mijn buurt wil zijn … Gelukkig voor der wereld: naar alle waarschijnlijkheid zijn we over de helft!😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s