Een Zware Taak

Even was ik er zoals dat soms heet ´van tussen´ en dat nog wel zonder uw voorafgaande toestemming! Sterker: ik kan u niet beloven dat het niet nog eens gebeuren zal. Soms bekruipt me het onvoorstelbare gevoel dat er meer op de wereld kan zijn dan het verzinnen van een stukkie voor dit logje. Stoutmoedig en ondeugend, toegegeven. Ik kan slechts om uw begrip smeken. En daarbij dan hopen dat u niet bemerkt dat uw mening terzake me niet uit de slaap houden zal.

Mijn terugkeer op heeft dan ook niets uitstaande met schuldgevoelens of dergelijke primitieve gedachtespinsels. De reden van het weer aanwezig zijn is veel platvloerser. Ooit – geruime tijd geleden – meldde ik u mijn vaste voornemen om een aanmerkelijk ranker gestalte te bekomen. Uiteraard was dit plan slechts onder bedreiging tot stand gekomen. De feiten zijn de volgende: van kruin tot hielen meet uw dienaar 165 hele centimeters. Het door mij schoon aan de haak mee te torsen gewicht bedraagt zo´n 90 hele kilootjes. Over dat schoon aan de haak moet u verder maar niet te lang nadenken. Deze gegevens doen mijn alleraardigste huisarts het vriendelijke hoofd meewarig schudden. Ze gaat daarna over tot het gebruik van vaktermen als Body Mass Index en voorspelt mij in de niet te verre toekomst interessante ervaringen met zaken als cholesterol, diabetes en malheur met de gewrichten. Het leven blijft een avontuur vrienden!

Mij werd duidelijk gemaakt dat er iets duchtig mis zou zijn met de verhouding tussen mijn beperkte – doch razend aantrekkelijke – lichaamslengte en mijn gewicht. Mijn voorstel om mogelijkheden tot het verkrijgen van een groter lengte te exploreren werd enigszins genegeerd, zodat er nu slechts ingrepen met schade voor het Antwerpse restaurantwezen overblijven.

Op het plaatje hierboven kunt u – slim als u bent – uitfigureren aan welk een wreed regime deze kleine man onderworpen gaat worden. Het eerste streefdoel wordt een vermindering met 15000 grammetjes en het lijden alhier zal afzichtelijk zijn, terwijl de beloning aan uw zijde zal vallen in de vorm van mijn langere aanwezigheid.

Kortom: we zijn er weer.

Nog een zaakje resteert voor ik weer m´n meninkjes kan ventileren. Op 25 januari 2007 sprak ik er mijn vreugde over uit dat het kamerlid Tofik Dibi het niet verder dan backbencher brengen zou. Het nuttige Uitzending Gemist noodzaakt me die mening grondig te herzien. Bij Knevel & Van den Brink (ik zie bij die namen steeds lange onderbroeken voor mijn geestesoog) analyseerde Dibi superieur de holheid van de maatregeltjes die Donner op het terrein van de integratie voornemens is. Die jongen heeft aanmerkelijk meer in zijn mars dan ik veronderstelde, zijn mening van destijds blijf ik foutief en ongefundeerd vinden … zijn bekwaamheid trok ik ten onrechte in twijfel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s