Het Naderend Einde van Standard and Poor´s

De rating-agency Standard and Poor´s verlaagde het afgelopen weekend de waardering van de Amerikaanse overheid. Geweldig voer voor kranten en tv-actualiteit uiteraard en dus mochten we uitgebreid genieten van de commentaren van allerhande lieden aan wie we – normaal gesproken – de zorg voor de zaterdagse boodschappen nog niet zouden toevertrouwen. Kortom, we hebben hier hartelijk en luidkeels gelachen om de radeloos verdwaasde blikken in NOS-journaal en Nieuwsuur. Vooral meisje Tweebeeke gaf een alleraardigste imitatie van het in de koplampen gevangen konijn.

Wat helaas in vrijwel alle beschouwingen ontbrak was beetje redelijke beoordeling van de kwaliteit van het door S&P afgegeven signaal, en vooral daarover valt nog wel het een en ander op te merken. Liefdevol laten we dan S&P´s rekenfoutje van een paar duizend miljard nog maar even buiten beschouwing. Een mens moet nu eenmaal niet op alle slakken zout wensen te leggen.

Laat ons beginnen vast te stellen dat er heel goede argumenten zijn om de staatsschuld (en niet alleen in de VS) bij economische tegenspoed te doen stijgen. Niet weinig economen bepleiten die koers en adviseren de bezuinigingsmanie vooral te bewaren tot economisch betere tijden. Echt economisch herstel zal bijna altijd het gevolg zijn van investering in de werkgelegenheid. En – zoals de Clinton-jaren leerden – dan is een begroting zonder tekorten binnen handbereik en kunnen er zelfs overschotten worden gerealiseerd.

Maar er is meer. Voor beide oorlogen-op-de-pof van Bush Junior is het einde van de onmiddellijke Amerikaanse deelname in het zicht, dat alleen zal het begrotingstekort doen dalen onder de grens waarover vorige week zoveel conflicten ontstonden. Bovendien zullen de tijdelijke belastingverlagingen van Bush in 2012 automatisch komen te vervallen, en ook dat zal een bijdrage aan de reductie van het tekort opleveren.

Wat nog meer tegen de gedaalde waardering van S&P pleit is het gegeven dat de Amerikaanse overheid – zelfs als er vorige week geen voorlopig akkoord gekomen was – in ieder geval nog steeds rente en aflossing op de uitstaande leningen zou hebben voldaan. Ook wat dat betreft is er weinig of geen concrete aanleiding om aan de Amerikaanse kredietwaardigheid te twijfelen.

Het is niet de eerste twijfelachtige vertoning van – ondermeer – Standard and Poor´s. De bespottelijke AAA-waardering die S&P in 2007/2008 gaf aan de Amerikaanse junk-hypotheken deed al uitvoerig aan het beoordelingvermogen twijfelen en riep zelfs vragen over mogelijke verstrengeling van belangen op. Deze nieuwe gotspe – nota bene ná een bereikt politiek akkoord – zal de politieke en financiële top niet makkelijk vergeten. Niet weinigen zien in de gang van zaken het bewijs van een nauwelijks verhulde steunbetuiging aan de Tea-party.

Het zou naïef zijn te denken dat zoiets ongewroken blijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s