Latitude

Er schijnt een moment van rolwisseling te komen.

Ooit.

Kinderen heten zich over ouders op hoge leeftijd soms met regelen en toezicht te ontfermen. Zo ver is het nog bij lange na niet en zal het wat mij betreft niet komen. Maar soms denk ik in de oogjes van het nakroost iets te lezen dat lijkt op: dit of dat zouden wij veel verstandiger hebben aangepakt.

Maar nu zit er in mijn hoofd nog te veel sporen van oplettend-ouder-gedrag. Natuurlijk probeer ik dat niet te laten merken en daarin hoop ik goed te slagen.

Een voorbeeld: mijn mobiele telefoon is eigenlijk geen telefoon maar een wonderlijk apparaat waarop ik ook krant, weersverwachting, internet, routegidsen en nog veel meer flauwekul voorgeschoteld krijg. Ben ik daar blij mee? Jazeker! Hoewel bijvoorbeeld die kranten ondanks hun verschillende richtingen exact dezelfde fotootjes en teksten blijken op te hoesten. Voor wat betreft de iPhone is de veelkleurigheid van de pers een ruimschoots gepasseerd station.

Een eigenaardige voorziening op het apparaat bestaat uit een plaatje dat Latitude heet. Beweeg ik mijn vinger over de afbeelding dan komen er kaartjes waarop precies te zien valt waar mijn drie zoons en mijn broer zich op dat moment bevinden. Onze dochter is overduidelijk een vrouw en dus veel te verstandig om aan dit type onzin mee te doen. Op hun beurt kunnen zoons en broer weer nauwkeurig zien waar ik op ieder moment ben. Ik acht dat geen bezwaar: als dat nodig mocht zijn kan het apparaat altijd uitgezet. Wel moest ik even wennen aan vragen als ´waarom zit jij nu in trein?´ en ´eten jullie nu alweer bij de Thai?´. Dit gaat altijd vergezeld van een goedmoedige grinnik en vrolijke vermaningen. Niks aan de hand dus.

Met het omgekeerde heb ik het soms lastiger. Een voorbeeldje maar weer, er zijn er veel en veel meer, maar één lijkt me meer dan genoeg. Terugkerend van een vakantietripje reden zoon nummero uno en zoon secundo vanuit de Belgische Ardennen huiswaarts naar het barre Noord-Holland. Via de Latitude-toestand viel het vorderen van de reis nauwkeurig te volgen. Dat is leuk, maar volstrekt overbodig en zelfs behoorlijk zinloos. Tot ik één van de auto´s duidelijke voortgang zag maken terwijl de andere op een ogenschijnlijke verlaten plek langs de snelweg langdurig stil bleef staan.

Dan kost het me de grootst mogelijke zelfdiscipline om niet haastig in de telefoon te klimmen en te vragen wat er aan de hand is en of alles wel goed gaat. Ik doe dat niet, ik ben wel wijzer en ken m´n plaats. Maar de aandrang is alleen met moeite te onderdrukken, terwijl wat terughoudendheid toch broodnodig lijkt om ook in de volgende twintig jaar een beetje serieus genomen te worden.

Wat bewijst dit? Hersenverweking? Controledrift? Onvermogen om ingesleten gedrag zelfs na jaren los te laten?

Het ouderschap veroorzaakt langjarige schade aan de geestelijke gezondheid, vrienden.

2 Reacties to “Latitude”

  1. adri Says:

    Moeten wij uit dit feitenrelaas concluderen dat je kroost niet de (natuurlijke) aandrang voelt jullie fatsoenshalve met welgepaste eerbied en stipte regelmaat op de hoogte te stellen van hun “belevenissen. De losbollen beseffen hopelijk wel dat het gevolg kan zijn verstoken te blijven van wijze raad en de veilige deken van het ouderlijk gezag.
    Ik bedoel maar, berouw komt altijd te laat (net als Sven, maar daar hebben we het nu even niet over).

  2. JN Says:

    Ik moet er niet aan denken! Verstandig, die Laura. Duidelijk een dochter van haar moeder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s