Schoenen

Iedere vrijdag en zaterdag kunt u Piano Paul op de hoek van onze brave Otto Veniusstraat en de Meir aantreffen. Tot vermaak van de talrijke toeristen (niet zelden meisjes van een jaar of 60 die in vriendinnenclubjes op kleding- en snuisterijenjacht gaan) put hij daar uit het wat rumoeriger repertoire van eind jaren ´50, begin jaren ´60. Zijn succes is onomstreden! De in een wat jolige bui zijnde blommen uit de 3e levensfase worden plotsklaps naar hun wildere jaartjes teruggeworpen. Het moet er in menige provincieplaats toen wild zijn toegegaan, mind you.

Piano Pauls verdiensten schijnen dan ook zo rond het weekend werkelijk alleraardigst te zijn. De gemeente Antwerpen – steeds bedacht op het gemak der bezoekers – heeft er, al dan niet toevallig, voor zorg gedragen dat nabij Pauls stek een aantal bankjes werd opgesteld. Een zegening kortom voor de vaak vermoeide voetjes van al die deerntjes die zo charmant de menopauze passeerden.

Jammer genoeg mist u in de beelden nog maar net uw korte dienaar die zich, beladen met voedingswaren uit de onvolprezen Delhaize, een weg huiswaarts probeert te banen.

Overigens is Piano Paul ook voor mij een inspirator: in een vleug van bejaard exhibitionisme ging ik over tot aankoop van ook zo´n stel rode schoenen.

Born to be wild … that´s me!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s