Ivo

Eén van Neerlands onaangename trekjes bestaat uit het meewarig reageren op succes behaald door anderen. Naar aanleiding van de Parijse première van zijn programma over Yves Montand werd een kort gesprek met Ivo Niehe gevoerd in een aflevering van Pauw & Witteman, midden in de vorige week. Ietwat tot mijn verbazing – ik leer het helemaal nooit – regende het na Niehes korte verhaaltje de volgende dagen spottend en bijtende commentaartjes. Een absolute egotripper die Niehe, een opschepper en een nietswaardige ijdeltuit … dat was zo ongeveer de inhoud van alle reacties.

Wat er nu kennelijk zo vreselijk irriteerde aan het verhaal van de enthousiaste Niehe met het zweet van een inspannende première nog op de rug? Vindt men iemand die behoorlijk Frans spreekt belachelijk? Weet men misschien niet dat het Théâtre Mogador inderdaad één van Parijs meest fameuze zalen is? Kan men niet verdragen dat de Franse pers inderdaad in het merendeel uiterst lovend was? Acht men iemand die een liefhebber is van het werk van Montand wellicht niet goed bij het hoofd? Of is het de lust om de immer als burgerlijk ervaren Niehe het – inderdaad opmerkelijke – succes te misgunnen?

Uw dienaar is geen geestdriftig bewonderaard van de tv-shows die Niehe pleegt en placht te maken. Te overgeproduceerd vaak en te kritiekloos naar mijn smaak. Maar – en ook dat moet gezegd – met soms opvallend knappe uitschieters wanneer de maker een persoonlijke betrokkenheid voelt. Kijk nog maar eens hier!

Maar een heel onsympathiek trekje blijft het, dat afbranden van andermans succes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s