Vakwerk

Het omstreden en inmiddels enigszins onttakelde bureau vele jaren later. Bij nauwkeurige beschouwing leert u dat beide zijkanten tegen verschillende muren staan en dat het bureaublad in een puntvorm gemaakt is.

Ooit – ijzeren jaren geleden – liet mijn vader een heus bureau op maat vervaardigen. De bedoeling was dat het een fraai vormgegeven geheel zou worden dat op perfecte wijze in een hoek van de kamer passen zou. Een origineel ontwerp dat een schrijfblad moest hebben met een punt exact op de kamerwanden aansluitend. Het zou kortom moeten uitlopen op een triomfje van ontwerp en vakmanschap. Het leek dus heel verstandig van de oude Gijs om een gedegen meubelmaker voor dit hoogstandje in te schakelen. U begrijpt dat in de huiselijke kring over deze majeure aanschaf lang en veelvuldig gesproken werd. Onze goede moeder steunde het prestigeproject, maar niet van harte. In haar scherpe ogen was de ingeschakelde vakman een ´slome achterbakse donder´ en zij vermoedde dat hij nog te onbekwaam was om zijn neus naar behoren te kunnen snuiten.

Het bleek één van de weinige keren waarop vader zijn pootje nadrukkelijk stijf hield. En het pleit voor de grootmoedigheid van mijn moeder dat zij hem dat later nimmer inpeperde.

Op een zonnige dag in de zomer van 1949 arriveerde de kunstige constructie op twee bakfietsen, bemand door de meubelmaker en zijn niet minder slome oudste zoon. Met veel gepiep en gesteun werd het ingewikkelde bouwsel de trappen naar driehoog opgehesen.

Laten we een lang verhaal kort houden: Na de installatie een halfuur aangekeken te hebben sprak moeder ´geen koffie, inpakken en wegwezen´. En geloof me, bij een dergelijke tekst van onze moeder verbleekte de grootste straatvechter en dus zeker de slome achterbakse donder. Op de vraag van mijn vader naar het waarom werd scherpzinnig een nogal fundamenteel probleem aan de uitvoering aangewezen: de laden bleken aan de verkeerde kant geplaatst. Van openen & sluiten kon slechts sprake zijn ná het bureau met vereende krachten van de muur getrokken te hebben. Een staaltje van vakmanschap – de laden pasten en liepen perfect – dat met de werkelijkheid helaas geen rekening hield.

Deze oude historie drong zich aan mij op nadat bevriende geesten me op dit bericht wezen. De rest van de achterliggende droevige geschiedenis kunt u bemachtigen door in de rechterkolom op het kopje Havanakwestie te drukken. Mij ontbreekt na dik 5 jaar de lust om het hele onaangename verhaal nogmaals samen te vatten.

De Hoge Raad der Nederlanden zal stellig juridisch vakwerk afgeleverd hebben, ik twijfel daaraan eigenlijk geen moment. Zelfs vermoed ik niet dat de hooggeleerden slome en achterbakse donders zouden zijn, zoals de reeds lang overleden meubelmaker. Wel vrees ik dat hun juridisch correcte conclusie met de maatschappelijke realiteit weinig of niets van doen heeft. Het lijkt me kortom nogal een beroerd signaal om overduidelijk racisme wat wegwuivend te laten passeren.

Overigens: met dat bureau is het na ongeveer een kwartaal verbouwen nog helemaal goed gekomen. Toen alles zat waar het hoorde heeft het nog meer dan twintig jaar op afzichtelijke wijze familiale behuizingen onooglijk gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s