In Plaats van Boosheid …

Geforceerd luchtig behandelde ik gisteren de slotakkoorden van die vervelende Havanakwestie. Als het onder ons kan blijven: mijn pen en humeur werden gedreven door een behoorlijke boosheid. Niet vanwege het feit dat de auteur van het rottige stukje vrijuit gaat … ik gun de jongeman alle goeds en ga er zondermeer vanuit dat zijn spijtbetuiging van destijds oprecht gemeend was. Voor mijn part had de affaire daarmee afgesloten mogen worden. Nee, mijn verontwaardiging had meer te maken met de achterlijke manier waarop in mijn geboorteland met de rechtsbedeling wordt omgesprongen.

Als bij het huwelijk van Willem-Alexander een wat dwarse 20-jarige aan de straatkant een bord ophoudt waarop hij meedeelt ´Willem-Alexander Een Beetje Dom´ te vinden, dan blijkt die 20-jarige binnen enkele weken een straf wegens zoiets idioots als majesteitsschennis toebedeeld te krijgen. Werpt een verward type een waxinelichtjeshouder (mooi woord) naar de gouden koets dan wordt hem een aanslag op de monarch ten laste gelegd en zit hij meer dan een jaar in voorarrest. Hoeveel mensen zijn er ooit al gedood middels waxinelichtjeshouders? Promoveert een andere warrige zich tot Damschreeuwer, door in zijn waan op een beroerd gekozen moment te gaan gillen, dan is een bespottelijk lang voorarrest ook zijn deel. Daarmee is het Koninkrijk niet gediend en de verwarde bepaald niet geholpen. Met ijzeren discipline wordt natuurlijk de grappenmaker die de paniek veroorzaakte door ´bom´ te roepen zelfs niet gezocht. Maar wanneer een invloedrijk parlementariër naar lieve lust hele bevolkingsgroepen tot op het bot discrimineert en wanneer een welopgevoede stukjesschrijver het verdelgingsbeleid van Nazi-Duitsland begripvol omhelst, dan wordt steeds een gekunstelde redenering gevonden om alle consequenties als sneeuw voor de zon te doen verdwijnen.

Klassenjustitie, als u daaraan nog mocht twijfelen … om uit je vel te springen.

Om de woede niet de overhand te doen krijgen nestelde ik me dus nog wat langer in de familiegeschiedenis. Iets dat niet echt bleek te helpen aangezien dit type meningen ook in mijn ouderlijk huis niet zelden geuit werd. Op sommige terreinen gaat de vooruitgang echt beroerd langzaam.  Wel realiseerde ik me vaak over onze ouders wat geschreven te hebben, maar van voorstellen is het nog nooit echt gekomen.

Daar zijn ze dan Jean van Varik en Gijs van der Valk. Voorjaar 1941, 33 en 35 jaartjes jong. Er bestaat geen huwelijksfoto, respect voor formaliteiten zit niet echt in het genenpakket … Een alleraardigste combinatie van twee zeer eigenwijze mensen, mooie herinneringen!  Hun bij voorkeur wat dwarse uitspraken citeren we nog steeds volgaarne en met instemming. Trouwens de nobele gelaatstrekken van mijn broer en uw dienaartje zijn hiermee ook aardig verklaard …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s