Archief voor de ‘snoepje van de week’ Categorie

Julio

juni 8, 2008

Ik zal het maar onmiddellijk toegeven eigenlijk heb ik dezer dagen niet echt tijd voor u. De reden laat zich raden: dat verdraaide gevoetbal. Niet dat je me een kenner noemen kunt. Dat ben ik wel maar van m’n zoons mag ik me nadrukkelijk niet zo noemen. Hun gebrekkig inzicht in de tactiek van het voetbalspel is er de oorzaak van dat ze denken dat hun vader wedstrijden niet kan ‘lezen’.

Om toch enigszins in de sfeer te blijven is de artiest van deze week Julio Iglesias. Weinig artiesten roepen zoveel antipathie bij me op, en dat kan ik dan weer niet geheel verklaren. Het zal van doen hebben met zijn wel zeer gelikte uitstraling. Een ‘glijer’ noemden we zo iemand in het Amsterdam van mijn jeugd.

Iglesias is in jeugdiger jaren een bepaald niet onverdienstelijk voetballer geweest en keepte zowaar zelfs voor Real Madrid. Nadat zijn carrière bij de Koninklijke tengevolge van een blessure een einde nam stortte hij zich op het zangwezen.

Nu is het zo dat goede voetballers beroerd zingen (Lenstra, Michels, Cruyff) en die Iglesias behoort dus volgens die theorie niet eens te kunnen zingen, ik bedoel maar. Waarbij u natuurlijk niet moet vergeten dat ik graag iets naars over hem naar voren breng.

Iglesias woont al weer jaren samen met een Nederlandse dame wier naam ik uit mededogen niet zal noemen. Op Wikipedia kunt u details desgewenst terugvinden.

De reden dat ik op dit logje Julio uitsluitend in duetten op laat treden is gelegen in de omstandigheid dat een solo voor mijn zwakke maag al gauw teveel worden zou.

La Yiddishe Mama

juni 2, 2008

Accoord, het geeft blijk van drammerigheid mijnerzijds….toch dient de vertolking van deze klassieker door Aznavour aan het verhaal van gisteren te worden toegevoegd.

De Laatste Grote?

juni 1, 2008

De Parijse correspondent van De Volkskrant had een paar weken geleden het voorrecht een interview met Georges Moustaki mogen hebben. Geen kleintje in de wereld van het chanson, die Moustaki. De Parijse Volkskranter was dan ook zodanig boven zijn theewater dat hij onmiddellijk in de schielijke overdrijving schoot. Moustaki zou op z’n 74e de laatste grote van het Franse chanson zijn kopte het ochtendblad in chocoladeletters.

Zo’n bericht vervult me met grote zorg omtrent die correspondent en De Volkskrant. Zouden de financiën van de krant nu echt zo rottig zijn bedeeld dat ze nog nooit iets van Charles Aznavour (84) gehoord en/of gezien hebben?

Charles Aznavour, wiens eigenlijke Armeense naam Chahnour Varinag Aznavourian luidt werd op 22 mei 1924 in Parijs geboren. Zijn ouders waren daar op doorreis naar Amerika gestrand. Vader en moeder Aznavourian leidden een wel uitermate werkzaam leven. Enige tijd werd een Armeens restaurant in de Rue de la Huchette gedreven, later traden ze op in cabarets en Music Halls. De kleine Chahnour maakte in die familietraditie z’n podiumdebuut al op negenjarige leeftijd.

Aznavour zingt in vijf talen, bracht meer dan 100 albums uit, speelde in meer dan 60 films. Meer dan 1000 van zijn chansons zijn door hemzelf geschreven. Op 84-jarige leeftijd triomfeert hij nog in een internationale tournee en heeft zijn performance nog niets aan kracht en kwaliteit ingeboet.

Kortom u zoekt het zelf maar na op het internet. Om De Volkskrant en z’n correspondent wat vooruit te helpen: aan de kop van dit stukje twee recente optredens van de meer dan 80-jarige Aznavour en hieronder twee clips uit 1962.

Moustaki….laat me niet lachen….

Avondje Onversneden Bagger

mei 13, 2008

Er wordt veel herdacht rond 1968, dezer dagen. Soms aardig, ook vaak onbedaarlijke onzin. In die tijden toen we nog jong en mooi waren – mooi resteert – was het leven, zo schrijft men, opgewonden & spannend. Volcontinu waren we, als ik de terugblikken geloven moet, in de weer met het bereiden van de revolutie. Een opgewonden beeld, dat veel jeugdigen van nu in verwarring zou kunnen brengen. Bij al die reuring immers steekt je makkelijke leventje met z’n dagelijkse routine al snel wat grauwtjes af.

De werkelijkheid was, zoals altoos, anders. Natuurlijk, er werd wel eens gedanst rond het Lieverdje, er was wel eens een rel, de kledingvoorschriften veranderden… Maar toch, het overgrote merendeel van de tijd was het leven van een zeer grote normaalheid, om niet te zeggen doffe burgerlijkheid.

Een terugblik op het tv-vermaak kan dat verduidelijken. In de eerste helft van de 60-er jaren werd de zwart-wit-tv regelmatig opgesierd met televisieshows. Met name de NCRV was daar ‘sterk’ in. De zaterdagavonden van die omroep blonken uit door allemachtig kuise Duitse shows waarin de braafheid en Duitse humor(?) de boventoon voerden.

Daar was in de eerste plaats het ‘Hazy Osterwald Sextett’ een verzameling barre en beroerde muzikanten. Ze grossierden in nummers als ‘Wieder mal ‘ne Frau dran schuld’. Te erg voor woorden…ziet u zelf maar:

Dan hadden we natuurlijk ook de hoogst eigenaardige Gerhard Wendland. Jazeker, u herinnert zich deze charmezanger nog. ‘Tanze mit mir in den Morgen’ was de suikerzoete schlager waarmee hij ons zaterdagavonden naar de barbiesjes hielp. Teneinde u retrospectief in ons leed te doen delen hieronder nogmaals:

Hemeltergend was ook Bill Ramsey, een onbenullig dikke jongen die in de Bondsrepubliek voor humoristisch doorging. Men heeft daar altijd een wat afwijkend gevoel voor leuk gehad. Zijn voornaamste ‘claim to fame’ was gelegen in een tweetal verbazend onbekwaam gepresenteerde nummers. ‘Boss Nova Baby’ en ‘Pigalle’. U begrijpt dat in het laatste nummer een vette Germaanse knipoog werd gemaakt naar het Olala-gevoel. Smakeloos. Oordeel zelf.

En dan nog Roy Black, geen Engelsman of Amerikaan uiteraard. Maar een gladgestreken Duitser die vermoedde met een engelse naam beter te zullen scoren. Genieten, voor wie er van houdt. ‘Du Bist Nicht Allein’.

Tot slot bied ik u de langbenige Kessler-tweeling (Alice und Ellen), Howard Carpendale (opmerkelijk haar!), Peggy March, Roland Kaiser, en natuurlijk ons aller Heintje! Enig begrip voor het gegooi met stenen, later in diezelfde jaren zestig, zult u nu wel kunnen opbrengen.

Grönloh

mei 4, 2008

080504.jpg

In het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw diende uw trouwe stukkiesschrijver enige tijd het vaderland te verdedigen. Protesteren dat wijlen mijn vader geen land had vermocht niet te baten. De regering en volksvertegenwoordiging bleken bepaald te hebben dat de natie zonder mijn actieve bijdrage niet verder zou kunnen. Een dik jaar geleden mocht ik u al eens het een en ander vertellen aangaande mijn militaire prestaties. Indien u daaruit geconcludeerd mocht hebben dat het niet veel voorstelde, weet dan dat u in die mening niet alleen staat. .

Een belangrijk deel van mijn dienstplicht speelde zich af in Steenwijkerwold, een van god en de mensen verlaten oord ergens in de noordelijke provinciën. Het bestaan was daar, zacht gezegd, nogal eentonig. Zelfs het bewonderen van het hunnebed te Havelte vermocht daarin weinig verandering aan te brengen. Het ‘uitgaansleven’ in het nabij gelegen Meppel was overzichtelijk en niet zeer opwindend. Veel bier drinken bleek de voornaamste vorm van ontspanning aldaar.

Maar, zoals altijd, er bleek een vorm van verlossing te bestaan. Eén maal per maand arriveerde een bonte stoet van artiesten die op een al even ‘bonte avond’ ons enige gelegenheid bood de zinnen te verzetten. Namen? Ooit van de Youngsisters gehoord? Wij daarna ook nooit meer. Toch bleken er in het verzamelde zooitje ongeregeld dat ons bezocht altijd wel een paar ‘namen’ te zitten. Ik herinner me Johnny Lion, Rob de Nijs, Willeke en Anneke Grönloh. Vooral die laatste vermocht ons steeds tot grote meezingactiviteit te bewegen. .

EddyWallyitis

april 6, 2008

Met dank aan de opwarming blijft de hemel grijs en grauw en laten zowel rokjesdag als terrasjesdag ontstellend lang op zich wachten.

 

Eén  probaat middel tot uitbundige vrolijkheid blijft me echter altoos geschonken: Eddy Wally!

Al was het maar vanwege de gedachte dat’ie wellicht ooit zal springen…

Riem & Ruud

maart 30, 2008

080330.jpg

Ruud de Wolff is alweer sinds het jaar 2000 niet meer onder ons, Riem treedt nog maar sporadisch op als soloartiest. De grote jaren van de ‘Blue Diamonds’ liggen al weer ijzeren jaren achter ons.

Geboren op Java in de Gordel van Smaragd kwamen de gebroeders De Wolff in 1949 met hun ouders naar het koude Nederland. Populaire muziek bleek hun eeuwige metgezel. Na wat optredens met schoolbandjes (‘The String Extase Boys’ en ‘The Cool Cats’) begonnen de muzikale broers al spoedig hun bewondering voor de fameuze ‘Everly Brothers’ in daden om te zetten. Het wonderschone lied ‘Ramona’ mogen wij van tijd tot tijd nog gaarne in de huiselijke kring imiteren.

De roem van ‘The Blue Diamonds’ bereikte in het Nederland van het pré-Beattletijdperk ongekende hoogten. Even werd nog gevreesd voor het teloor gaan van deze geziene artiesten, toen begin 1962 de militaire dienstplicht de broertjes van de podia dreigde te vervreemden.

Hun immense succes bleek zelfs tegen deze bedreiging bestand en de beide broertjes bleken na zo’n 18 maanden hun zegetocht onverminderd voort te kunnen zetten. Geen feestzaal of personeelsavond in het goede vaderland werd overgeslagen. De nog prille vaderlandse televisie werd stormenderhand veroverd en ook de andere Europese landen mochten in de successen van de Diamonds delen.

In de jaren ’80 volgden met grote successen bezoeken aan ondermeer Indonesië, waarbij het zelfs tot een aantal plaatopnamen in het Maleis kwam. Recordverkopen waren het gevolg.

Pasen

maart 22, 2008

De Paasdagen staan weer voor de deur en ondanks alle dure beloften van de klimaatpessimisten zal er van warmte weinig te merken zijn. Dat baart mij zorgen. Niet voor mijn echtgenote en mezelf, maar om u. Wij vermaken ons wel! Echter voor u moet de afwisseling van zoveel vrije tijd met de normale drukke werkzaamheden een hele schok zijn.

Een mogelijkheid om uw tijd te gaan besteden zou natuurlijk gelegen kunnen zijn in het maken van een afspraak met een potentiële partner. Maar ook dat  weer bezorgt mij hoofdbrekens. De prangende vraag rijst immers of u dat er wel goed vanaf zult brengen. De weg naar een beetje behoorlijke relatie is immers vol voetangels en klemmen.

Derhalve meen ik er juist aan te doen u door middel van een handige instructiefilm wat goede en praktische tips te verschaffen.

Geen dank!

Henri Salvador

februari 14, 2008

080214.jpg

Fervent supporter van Paris Saint-Germain, woonachtig op Place Vendôme (het mooiste plein ter wereld), zanger, gitarist, entertainer en wat al niet, nagenoeg 91 jaren oud en toch plots overleden nog vóór hij in het ‘snoepje van de week’ had kunnen optreden.

Henri Salvador bedoelen we natuurlijk. Afkomstig (1917) van het warme Cayenne en sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw een vooraanstaande plaats innemend in de Franse en internationale wereld van de lichte muziek.

Toen hij zeven jaar was verhuisde hij met zijn ouders naar Parijs. Toen hij daar de muziek van Duke Ellington en Louis Armstrong hoorde, verpandde hij zijn hart aan de muziek. Henri speelde viool, trompet en gitaar. In de oorlog kwam hij bij het orkest van Ray Ventura terecht, waarmee hij een lange tournee door Zuid-Amerika maakte. In 1947 maakte hij zijn eerste soloplaat en in 1949 won hij de Grand Prix du Disque.

Zowel zoetgevooisde chansons als idiote onzinvoorstellingen vormden zijn signatuur, en – wat weinigen weten – op teksten van Boris Vian was hij de eerste zanger van de Franse variant op de rock-and-roll (1956).

In de jaren ’60 maakt een wekelijkse televisieshow hem tot een nationale beroemdheid, en misschien nog wel belangrijker tot de nationale lieveling. Hij was al ruim de tachtig gepasseerd toen hij in 2000 de Franse hitlijsten bestormde met zijn album ‘Chambre Avec Vue’. Na 1,5 miljoen verkochte exemplaren in Frankrijk, bracht het Amerikaanse label Blue Note het uit als ‘Room with a View’.

Ondanks z’n zeer hoge leeftijd heeft Salvador het optreden voor publiek nooit opgegeven. Nog in de zomer van 2007 vertoonde hij z’n ongekende charme en charisma in een theatershow. Op 21 december 2007 nam hij, nog kerngezond, met een spetterende show (Sarkozy op de eerste rij) afscheid van het publiek.

In totaal maakte hij ruim vierhonderd liedjes, kwam met een operette, maakte een film, was betrokken bij de muziek voor de Aristocats van Walt Disney en deed talloze tv-optredens. De jazz zou altijd zijn belangrijkste inspiratiebron blijven, al maakte hij ook nummers in blues-, rock-, en biguine antillaise-stijl.

Sammy Davis Jr.

februari 4, 2008

080204.jpg

In 1990 stierf Sammy Davis Jr. en het lijkt dat niet alleen de ‘big sleep’ over deze eens wereldberoemde artiest is neergedaald, maar ook de grote stilte. Vrijwel niemand heeft het ooit meer over hem. Zelfs bij het uitkomen van de films Ocean’s 11, 12 en 13 werd niet meer verwezen naar het oorspronkelijke Ocean’s Eleven waarin het complete Rat Pack (Frank Sinatra, Joey Bishop, Dean Martin, Sammy Davis Jr. en Peter Lawford) de hoofdrollen vertolkte.

Sammy’s films worden niet meer vertoond en zijn maar zeer zelden op DVD verkrijgbaar. Zelfs de roemruchte verfilming van Porgy and Bess, met Davis’ als een schitterend boosaardige Sportin’ Live is ontbreekt in bioscoop en op DVD.

Een uitvoerige levensbeschrijving van Sammy Davis Jr. zou pagina’s van dit logje vergen en als u werkelijk geïnteresseerd mocht zijn kunt u (te beginnen met Wikipedia) op het onvolprezen worldwidenet alles vinden wat u wilt weten en nog veel meer.

Het lijkt me dat u maar gewoon wat zou moeten genieten. Achtereenvolgens ziet u een fraaie improvisatie, en Davis’ zingt Mr. Bojangles. Vanwege het contrast voegden we ook nog even diezelfde Bojangles van een andere artiest toe: Robbie Williams eat your heart out!


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.